ROZDZIAŁ 10
SKRZYŻOWANIA LINII KOLEJOWYCH Z DROGAMI PUBLICZNYMI

§ 60. WYPOSAŻANIE PRJEJAZDÓW I PRZEJŚĆ W URZĄDZENIA ZABEZPIECZENIA RUCHU

1. Warutnki techniczne, jakim powinny odpowiadać przejazdy i przejścia oraz wymagania odnośnie ich wyposażania w urządzenia zabezpieczenia ruchu są ustanowiane przez właściwego ministra w drodze rozporządzenia.

2. Wyróżnia się następujące kategorie przejazdów i przejść: A, B, C, D, E, F.

3. Przejazdy i przejścia w zależności od kategorii zabezpiecza się następująco:
1) przejazd kategorii A - rogatkami obsługiwanymi na miejscu lub z odległości, jeżeli ruch na drodze nie jest kierowany sygnałami nadawanymi przez pracowników kolejowych
2) przejazd kategorii B - urządzeniami samoczynnej sygnalizacji przejazdowej (ssp) świetlnej z dwoma lub czterema półrogatkami,
3) przejazd kategorii C - urządzeniami ssp bez połrogatek.
4) przejście kategorii E - według ustaleń komisji (rogatkami lub za pomocą furtek albo ogrodzone kołowrotkami lub barierkami).
5) przejazd lub przejście kategorii F (użytku niepublicznego) - rogatkami stale zamkniętymi obsługiwanymi przez użytkownka drogi.
Na przejazdach kategoni D nie stosuje się urządzeń zabezpieczenia ruchu kolejowego.

4. Przejazdy o przewadze ruchu pieszego, przejścia oraz rogatki obsługiwane z odległości powinny być wyposażone w urządzenia dajace sygnał dźwiękowy o mającym nastąpić zamknięciu rogatek lub o włączonej sygnalizacji.
Sygnały dźwiękowe powinny być słyszalne na drodze z odległości conajmniej 30m.
W przypadku rogatek obsługiwanych z odległości uruchomienie sygnalizacji powinno następować co najmniej na 8 sek. przed rozpoczęciem opadania drągó rogatkowych.

§ 61. URZĄDZENIA ROGATKOWE NA PRZEJAZDACH KATEGORII "A"

1. Jeżeli długość odcinka pomiędzy torami kolejowymi mierzona między wewnętrznymi skrajnmi sznami po osi drogi wynosi co najmniej 32m przejazd przez każdy tor (grupę torów) należy zabezpieczyć oddzielnie.

2. Stojaki zapór lub elektryczne windy rogatkowe należy z zasady tak sytuować względem drogi na przejeździe, aby zapory po zamknięciu przejazdu były ustawione prostopadle do osi drogi. Przykłady usytuowania zapór przedstawia rysunek 10.1.

Rys.10.1

3. Obsługę na miejscu stosuje się, jeżeli:
1) droga na jednym przejeździe znajdującym się na szlaku kolejowym przecina więcej niż dwa tory główne;
2) droga przecina tory, kóre zgodnie z regulaminem pracy stacji lub bocznicy przejeżdżają staczane lub odrzucane podczas rozrządu wagony
3) przejazdu nie można zabezpieczyć urządzeniami stosowanymi na przejazdach kategorii "B" lub "C"

4. Przejazd uważa się za obsługiwany na miejscu jeżeli windy rogatkowe lub nastawnik napędów jest ustawiony w odległości mniejszej lub równej 60m od osi przejazdu. Jeżeli odległość ta jest większa przejazd uważa się za obsługiwany z odległości. Odległość tę mierzy się w rzucie poziomym wzdłuż osi toru.

5. Rogatki obsługiwane na miejscu powinny mieć urządzenie uniemożliwiające podniesienie opuszczonych zapór przez osoby nieuprawnione.

6 Stan zasadniczy rogatek zależy od warunków ruchowych na przejeździe. Jeżeli rogatki są stale zamknięte. wówczas na przejeździe należy zabudować urządzenia do porozumiewania się użytkownika drogi z obsługą przejazdu.

7. Rogatki na przejazdach kolejowych położonych w obrębie stacji lub w obrębie innych obshigiwanych posrerunków ruchu powinny być, o ile to możliwe, obsługiwane z budynku nastawni

8. W uzasadnionych przypadkach rogatki mogą być uzależnione w przebiegach pociągowych pod warunkiem, że:
1) przejazd z obsługą miejscową rogatek znajduje się pomiędzy semaforami wyjazdowymi a wjazdowymi (w głowicy stacji)
2) uzależnienie będzie wykonane na zasadach uzależnienia zwrotnicy, a zwolnienie zamknięcia przejazdu w przebiegu powinno następować bezpośrednio po zjechaniu pociągu z przejazdu.

9. Urządzenia sterujące rogatkami nastawianymi z odległości za pomocą napędu elektrycznego muszą umożliwiać awaryjne zamykanie przejazdu bez wstępnego ostrzegania.

10. Urządzenia rogatkowe mogą być uzupełnione o urządzenia półsamoczynnej sygnalizacji przejazdowej. Oba rodzaje urządzeń powinny działać niezależnie od siebie. Sygnalizatory drogowe muszą być włączane zarówno przez urządzenia ssp jak i urządzenia rogatkowe.

§ 62. URZĄDZENIA SAMOCZYNNEJ SYGNALIZACJI PRZEJAZDOWEJ NA PRZEJAZDACH KATEGORII "B" I "C"

1. Urządzenia samoczynnej sygnalizacji przejazdowej mogą zabezpieczać ruch na skrzyżowaniu drogi z jednym lub dwoma torami szlakowymi.
Jeżeli droga przecina trzy tory, dwa szlakowe i jeden bocznicowy, to włączenie i wyłączenie sygnalizacji w przypadku jazdy pociągu po torze nie wyposażonym w urządzenia ssp powinno być dokonywane ręcznie. Ręczne i samoczynne włączenie i wyłączenie sygnalizacji powinno działać niezależnie.

2. W przypadku zabudowy urządzeń ssp na przejeździe znajdującym się w obrębie posterunku ruchu podanie sygnału zezwaląjącego na semaforze musi być uzależnione od włączenia (automatycznego lub ręcznego) samoczynnej sygnalizacji przejazdowej. Samoczynne włączenie ssp z zasady powinno być realizowane przez pociągi wjeżdżające na posterunek ruchu. W przypadku wyjazdu pociągów z posterunku ruchu włączenie ssp może być dokonywane samoczynnie przez pociąg lub ręcznie przez wyznaczonego pracownika W przypadku ręcznego włączenia ssp wyświetlenie sygnału zezwaląjącego na semaforze może nastąpić z opóźnieniem zapewniającym minimalny czas ostrzegania przed wjazdem pociągu na przejazd.

3. Na przejazdach kategorii B i C urządzenia włączające powinny być tak rozmieszczone, aby czas ostrzegania przed wjechaniem na przejazd pojazdu szynowego jadącego z największą dozwoloną prędkością wynosił co najmniej 30 sekund.
W przypadku stosowania czterech półrogatek czas ostrzegania powinien wynosić co najmniej 46 sekund.

4. Urządzenia ssp powinny działać niezależnie od kierunku zbliżania się pojazdów szynowych do przejazdu.

5. Informacje o prawidłowej i usterkowej pracy urządzeń asp oraz o otwarciu szafy aparatowej (kontenera) powinny być przekazywane do posterunku z ciągłą obsadą.

Powrót do strony WTB-E10