1. Pojazdy pomocnicze są to kolejowe pojazdy szynowe, nie należące do taboru kolejowego, które nie mogą być włączone do składu pociągu.
2. Pod względem ruchowym pojazdy pomocnicze
dzielą się na ciężkie pojazdy pomocnicze i na lekkie pojazdy
pomocnicze.
Do ciężkich pojazdów pomocniczych należą silnikowe pojazdy
pomocnicze o masie własnej 750 kg i większej, np. ciężkie
drezyny motorowe, ciągniki, maszyny budowlane.
Do lekkich pojazdów pomocniczych należą pojazdy pomocnicze o
masie własnej mniejszej niż 750 kg, np. wózki robocze, drezyny
z napędem ręcznym, lekkie drezyny motorowe i rowery szynowe.
3. Wszystkie ściany zewnętrzne ciężkich
pojazdów pomocniczych powinny być oznaczone pasem na
pomarańczowym tle:
1) zielonego koloru - ciężkich
wózków motorowych;
2) czerwonego koloru - pozostałych
ciężkich pojazdów pomocniczych.
4. Jazdą każdego pojazdu pomocniczego powinien kierować upoważniony pracownik, zwany kierowcą pojazdu pomocniczego.
5. Jednostki organizacyjne, które posiadają pojazdy pomocnicze, obowiązane są do należytego wyposażenia ich, przepisowego użytkowania i zabezpieczenia od uruchomienia przez nieupoważnionych. Jednostki te obowiązane są dbać o należyty stan pojazdów pomocniczych.
6. Używanie pojazdów pomocniczych dozwolone
jest tylko w celach służbowych, w przypadkach rzeczywistej
potrzeby. Korzystanie z pojazdu pomocniczego przez osoby
nieupoważnione jest zabronione.
Jazda pojazdu pomocniczego po torach szlakowych i stacyjnych
może się odbywać tylko za pozwoleniem dyżurnego ruchu,
wydanym na żądanie jednostki organizacyjnej dysponującej tym
pojazdem lub upoważnionego pracownika.
7. Jazda pojazdu pomocniczego w okresie od zachodu do wschodu słońca według czasu kalendarzowego lub gdy brak jest odpowiedniej widoczności (np.: mgła, opady atmosferyczne itp) dozwolona jest tylko w razie konieczności usuwania skutków wypadku, przeszkód, uszkodzenia urządzeń i nawierzchni kolejowej, zagrażających bezpieczeństwu ruchu, przy wykonywaniu robót dla których opracowano regulamin tymczasowy oraz w razie powrotu do stacji macierzystej.
8. W czasie przerwy łączności
telefonicznej nie należy wyprawiać na szlak pojazdów
pomocniczych. Wyjątek stanowią przypadki całkowitej przerwy
łączności, w których przewidziano wysłanie pojazdu szynowego
celem nawiązania pisemnego porozumienia, w okolicznościach
wskazanych w § 46 ust. 12 pkt. 2 lit. a oraz c.
W tych okolicznościach pojazd pomocniczy może być wyprawiony
również w porze nocnej i przy złej widoczności.
9. Największa dozwolona prędkość jazdy
pojazdu pomocniczego nie powinna przekraczać:
80 km/h - pojazdu pomocniczego motorowego, przeznaczonego do
przewozu osób,
60 km/h - maszyny budowlanej i ciężkiego wózka motorowego,
40 lub 60 km/h - wózka (ciągnika) motorowego,
30 km/h - motorowego roweru szynowego,
20 km/h - drezyny ręcznej lub roweru pedałowego,
5 km/h - wózka roboczego ręcznie pchanego,
50% największej dozwolonej prędkości - podczas jazdy
motorowych pojazdów pomocniczych na zwrotnicach i przecięciach
torów.
Prędkość jazdy pojazdu pomocniczego nie powinna być większa
od prędkości obowiązującej na danym szlaku albo nakazanej
sygnałami, przepisami lub zarządzeniami.
Przy zbliżaniu się pojazdu pomocniczego do przejazdu
niestrzeżonego lub do przejazdu strzeżonego, gdy rogatka jest
otwarta, do miejsca robót na torze oraz gdy nie ma odpowiedniej
widoczności toru i w miejscach przewidzianych, należy dawać
sygnał "Baczność" oraz stosować taką prędkość
jazdy, aby pojazd pomocniczy mógł być zatrzymany przed
przeszkodą do jazdy.
10. Pojazdu pomocniczego nie wolno łączyć z taborem kolejowym. Wyjątkowo w przypadkach konieczności ściągnięcia ze szlaku do najbliższej stacji uszkodzonego ciężkiego pojazdu pomocniczego można pojazd ten z taborem połączyć pod warunkiem zastosowania potrzebnych środków ostrożności i odpowiedniej prędkości jazdy.
11. Pracownicy pchający pojazd pomocniczy nie powinni znajdować się z przodu, lecz tylko z boku lub z tyłu tego pojazdu.
12. Jazda pracowników na wózku nie posiadającym hamulca, jak również na wózku ładownym, nie posiadającym napędu motorowego, jest zabroniona, z wyjątkiem konieczności przewiezienia rannego lub chorego.
13. Ruch pojazdów pomocniczych na liniach nieczynnych lub na liniach nie oddanych do eksploatacji odbywa się na zasadach podanych w osobnych regulaminach lub instrukcjach prowadzenia ruchu na takich liniach.
14. Postanowienia odnoszące się do
pojazdów pomocniczych nie dotyczą pojazdów dwukołowych,
prowadzonych po jednej szynie, zwanych maderonami i
defektoskopów, niezależnie od sposobu ich prowadzenia oraz
drabin na wózkach, które służą do konserwacji sieci
trakcyjnej pod napięciem. Posługiwanie się maderonem dozwolone
jest pod warunkiem, że ukształtowanie terenu i rodzaj
przewożonych przedmiotów zezwalają na usunięcie maderonu
(drabiny) na zewnętrzną stronę toru natychmiast i w każdym
miejscu. Na liniach dwutorowych maderony należy prowadzić tylko
po zewnętrznych tokach szyn.
Gdy zbliża się pociąg, należy pojazd (maderon, defektoskop,
drabina) usunąć z toru. O zbliżaniu się pociągu pracownik
kierujący pracą maderonu, defektoskopu lub drabiny powinien
być ostrzegany przez osobnego pracownika, który z odpowiedniej
odległości powinien obserwować tor szlakowy. Na szlaku
dwutorowym pracownik ostrzegający powinien znajdować się z tej
strony defektoskopu, drabiny, z której spodziewany jest pociąg,
a na linii jednotorowej powinno być dwóch pracowników
ostrzegających, po jednym z każdej strony defektoskopu,
maderonu lub drabiny.
1. Pojazdy pomocnicze powinny być
wyposażone w urządzenia hamulcowe odpowiednio do dozwolonej
prędkości jazdy i ich przeznaczenia, oraz dwie płozy
hamulcowe.
Pojazdy pomocnicze bez napędu motorowego, posiadające łożyska
toczne, na szlakach o pochyleniu do 6 %o mogą nie mieć hamulca,
lecz muszą być zaopatrzone w klin, służący do zabezpieczenia
pojazdu pomocniczego przed przesunięciem się w stronę spadku.
Klin ten należy przywiązać trwale do wózka, celem
uniemożliwienia pozostawienia go na torze.
2. Ciężkie pojazdy pomocnicze, używane na stacjach i szlakach wyposażonych w izolację torów, muszą zapewniać elektryczne zwieranie obu toków szyn.
3. Pojazdy pomocnicze motorowe powinny być wyposażone w urządzenia do podawania sygnałów słuchowych.
4. Na każdym pojeździe pomocniczym powinny
być wskazane: jednostka macierzysta, numer ewidencyjny, masa
własna i ładowność. Ponadto:
1) na każdym pojeździe pomocniczym,
motorowym powinna być wskazana największa dozwolona prędkość
jazdy, a na pojazdach ciągnących przyczepy- również uciąg w
kilogramach;
2) pojazdy pomocnicze spełniające wymóg
oddziaływania na urządzenia srk powinny być oznaczone literą
"E".
5. Kierowca pojazdu pomocniczego, powinien
posiadać:
1) przybory sygnałowe (trąbka,
chorągiewka, latarka);
2) zegarek;
3) rozkład jazdy lub wyciąg z niego,
wykaz ostrzeżeń stałych ważny na szlaku, na którym ma
jechać pojazd pomocniczy;
4) w razie potrzeby latarnie do
osygnalizowania pojazdu pomocniczego;
5) w razie potrzeby telefon przenośny.
6. Przy lekkim pojeździe pomocniczym powinna znajdować się taka ilość pracowników, aby pojazd ten, w razie potrzeby, mógł być szybko usunięty z toru.
7. Pojazdy pomocnicze należy osygnalizować zgodnie z instrukcją sygnalizacji. W porze dziennej przy złej widoczności i w tunelach, jeżeli jest to przewidziane w dodatku 1 do służbowego rozkładu jazdy i w zeszytach slużbowego rozkladu jazdy należy stosować sygnały nocne.
1. Do kierowania jazdy pojazdu pomocniczego mogą być upoważnieni pracownicy posiadający odpowiednią kategorię zdrowia, którzy złożyli odpowiedni egzamin i zapoznani są z warunkami miejscowymi na posterunkach ruchu i na szlakach, na których mają kierować jazdą pojazdu pomocniczego.
2. Pisemnym upoważnieniem do kierowania
jazdą pojazdu pomocniczego jest:
1) "Upoważnienie" do
kierowania lekkim pojazdem pomocniczym bez napędu motorowego;
upoważnienie to jest ważne w ciągu 4 lat;
2) "Prawo kierowania ciężkim lub
lekkim pojazdem pomocniczym z napędem motorowym";
3) aktualna karta znajomości szlaku.
3. Kierowcy pojazdów pomocniczych powinni być okresowo pouczani i egzaminowani z instrukcji o prowadzeniu ruchu pociągów R - 1 i instrukcji sygnalizacji nn PKP E 1 w zakresie ich dotyczącym.
4. Kierowca pojazdu pomocniczego przed
rozpoczęciem jazdy powinien zbadać:
1) czy pojazd pomocniczy znajduje się
w należytym stanie technicznym;
2) czy hamulce pojazdu pomocniczego
działają sprawnie lub czy przymocowano klin i czy jest on
zdatny do użytku;
3) czy osygnalizowanie i wyposażenie
pojazdu pomocniczego jest zgodne z przepisami;
4) czy ładunek nie wystaje poza
skrajnię i czy jest odpowiednio umocowany:
5) czy obsługa lekkiego pojazdu
pomocniczego składa się z wystarczającej ilości pracowników
potrzebnych do szybkiego usunięcia pojazdu z toru.
5. Kierowca pojazdu pomocniczego powinien:
1) stosować się ściśle do poleceń
dyżurnego ruchu dotyczących jazdy, postoju i usunięcia pojazdu
pomocniczego z toru;
2) obserwować bacznie sygnały i
wskaźniki, tor i przejazdy;
3) kierować pojazdem pomocniczym
zgodnie z obowiązującymi instrukcjami;
4) dbać o bezpieczeństwo ruchu oraz
ludzi znajdujących się na pojeździe pomocniczym, obok niego
lub na torze.
1. Ruch ciężkich pojazdów pomocniczych może się odbywać pod warunkiem, że nie wpłynie ujemnie na ruch pociągów.
2. Każde wstawienie ciężkiego pojazdu pomocniczego na tor i jazda po tym torze dozwolone są tylko ze zezwoleniem dyżurnego ruchu.
3. Ruch manewrowy ciężkich pojazdów pomocniczych w obrębie stacji odbywa się według zasad ustalonych dla jazd manewrowych niepilotowanych pojazdów trakcyjnych w obrębie stacji.
4. Wyprawianie ciężkich pojazdów pomocniczych na szlak odbywa się bez rozkładu jazdy, po porozumieniu się z sąsiednim posterunkiem zapowiadawczym i z dyspozytorem liniowym.
5. O jeździe pojazdu pomocniczego poza sąsiednią stację dyspozytor liniowy powinien zawiadomić dyżurnych ruchu pośrednich stacji i stacji końcowej jazdy ciężkiego pojazdu pomocniczego.
6. Ciężkie pojazdy pomocnicze określa się
rodzajem pojazdu z dodaniem wyrazu "ciężki"
lub "ciężka", np. "ciężka
drezyna" oraz:
1) dla jazdy co najmniej między trzema
stacjami - poczynając od 11 względnie 12. kolejnym w ciągu
doby numerem nieparzystym lub parzystym, zależnie od kierunku
jazdy (np. 11. 13. itp.);
2) dla jazdy do sąsiedniej stacji lub
do określonego miejsca na szlaku albo ze szlaku poczynając od 1
względnie 2, kolejnym w ciągu doby numerem nieparzystym lub
parzystym, zależnie od kierunku, w którym dany ciężki pojazd
pomocniczy rozpocznie jazdę pierwszy raz na danym szlaku; w
razie późniejszej jazdy w kierunku przeciwnym nadanego numeru
nie zmienia się. gdy pojazd wraca ze szlaku na stację
wyprawienia po tym samym torze;
3) dla jazdy z przyczepą(ami) - po
numerze dodaje się wyrazy: "z przyczepą"
lub "z przyczepami"
O numerze nadanym ciężkiemu pojazdowi pomocniczemu należy
zawiadomić kierowcę tego pojazdu.
7. Jazda ciężkich pojazdów pomocniczych na
szlakach dwutorowych z ruchem jednokierunkowym po każdym torze
powinna odbywać się po torze prawym (w kierunku zasadniczym)
dla danego kierunku jazdy, z wyjątkiem powrotu ciężkiego
pojazdu pomocniczego, który wyprawiony był do określonego
miejsca na szlaku i z powrotem bez usuwania go z toru.
Jazda ciężkich pojazdów pomocniczych po torze lewym (w kierunku
przeciwnym do zasadniczego):
1) do określonego kilometra na szlaku
może się odbyć po zamknięciu tego toru dla ruchu pociągów;
2) do sąsiedniej stacji może się
odbyć tylko po wprowadzeniu po tym torze ruchu jednotorowego
dwukierunkowego.
8. Ciężki pojazd pomocniczy należy wyprawić z takim wyliczeniem, aby nie zatrzymać i nie opóźnić pociągu. W razie konieczności wyprawienia ciężkiego pojazdu pomocniczego, który może spowodować opóźnienie pociągu, wyprawienie to może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia dyspozytora liniowego Ekspozytury Głównej Dyspozytury Infrastruktury Kolejowej.
9. Kierowca ciężkiego pojazdu pomocniczego powinien ściśle przestrzegać uzgodnionych z dyżurnym ruchu czasów jazdy i postoju oraz nie powinien zatrzymywać się na szlaku bez zezwolenia dyżurnego ruchu.
10. Ruch ciężkich pojazdów pomocniczych pomiędzy posterunkami ruchu odbywa się według zasad ustalonych dla pociągów, z uzupełnieniami i odchyleniami ustalonymi w niniejszym paragrafie.
11. Ruch ciężkich pojazdów pomocniczych na szlaku prowadzi się na podstawie telefonicznego zapowiadania pociągów, a urządzenia blokady liniowej obsługuje się dodatkowo, o ile jest to możliwe.
12. Zakład Infrastruktury Kolejowej może zarządzić nieobsługiwanie semaforów i blokady liniowej na tych odcinkach, na których ciężkie pojazdy pomocnicze nie zapewniają należytego współdziałania z urządzeniami srk.
13. Przejazd ciężkiego pojazdu pomocniczego obok semafora wskazującego sygnał "Stój" - z wyjątkiem samoczynnego semafora odstępowego - może odbyć się również (§ 60) na ręczny sygnał "Rm1", podany przez dyżurnego ruchu lub z jego polecenia przez pracownika obsługującego ten semafor. Wówczas jazda w okręgu każdego posterunku nastawczego odbywa się na podstawie ręcznego sygnału "Rm1" lub "Rm2".
14. Zezwolenie na wyjazd ciężkiego pojazdu
pomocniczego może być (§ 77) udzielone przez dyżurnego ruchu
lub z jego polecenia przez nastawniczego (zwrotniczego) okręgu
graniczącego ze szlakiem, również ustnie lub za pomocą
urządzeń łączności w formie:
"........z toru........odjazd",
po podaniu sygnału zezwalającego na semaforze
wyjazdowym względnie po zastosowaniu postanowienia ust. 13.
15. Kierowca ciężkiego pojazdu pomocniczego, zatrzymanego przed semaforem wjazdowym wskazującym sygnał "Stój", powinien podać sygnał "Baczność", a jeżeli nie otrzyma ani zezwolenia na wjazd, ani ręcznego sygnału "Stój", powinien porozumieć się z dyżurnym ruchu bezpośrednio lub przez posłańca z najbliższym posterunkiem nastawczym i ustalić warunki dalszej jazdy.
16. Za pociągiem lub ciężkim pojazdem
pomocniczym, którego przyjazdu przedni posterunek ruchu nie
potwierdził, ciężki pojazd pomocniczy bez przyczep może być
wyprawiony w odstępie czasu 5 minut i w odległości nie
mniejszej niż 1000 m. tylko wówczas, gdy:
- jest pora dzienna i dobra widoczność,
- szlak jest dłuższy niż 5 km i nie jest podzielony na
odstępy,
- pochylenie szlaku jest mniejsze niż 10 %o.
W telefonogramach zapowiadawczych, zawierających żądanie i
danie pozwolenia na wyprawienie oraz oznajmienie odjazdu
ciężkiego pojazdu pomocniczego, po numerze tego pojazdu dodaje
się słowa
"za pociągiem........" lub "za........"
Kierowcę ciężkiego pojazdu pomocniczego należy
zawiadomić rozkazem szczególnym o jeździe w odstępie czasu za
pociągiem lub ciężkim pojazdem pomocniczym i o prędkości
jazdy tego pociągu względnie o rodzaju tego ciężkiego pojazdu
pomocniczego.
Dla ciężkiego pojazdu pomocniczego, wyprawionego w odstępie
czasu za pociągiem lub ciężkim pojazdem pomocniczym, nie
obsługuje się semaforów ani blokady liniowej.
17. W czasie znajdowania się ciężkiego pojazdu pomocniczego na torze głównym na stacji lub na szlaku należy stosować zamknięcia pomocnicze i tabliczki ostrzegawcze.
18. O jeździe ciężkiego pojazdu pomocniczego dyżurny ruchu powinien zawiadomić oprócz sąsiedniego posterunku zapowiadawczego, pośrednie posterunki ruchu i dróżników przejazdowych oraz zainteresowany personel stacyjny.
19. W czasie przejazdu ciężkiego pojazdu pomocniczego rogatki powinny być zamknięte.
20. O konieczności zachowania szczególnej ostrożności przez kierowcę ciężkiego pojazdu pomocniczego, z powodu jazdy w odstępie czasu za pociągiem lub za ciężkim pojazdem pomocniczym, niezawiadomienia dróżnika przejazdowego o jeździe ciężkiego pojazdu pomocniczego, robót na torze szlakowym i o wszelkich innych okolicznościach, wymagających zachowania ostrożności, należy zawiadomić kierowcę ciężkiego pojazdu pomocniczego ustnie i rozkazem szczególnym.
21. Jeżeli ustalony czas jazdy i postoju na szlaku ciężkiego pojazdu pomocniczego przedłuży się przypuszczalnie więcej niż o 15 minut lub nieprzewidziany postój na szlaku wyniesie więcej niż 15 minut, należy jak najszybciej zawiadomić o tym dyżurnego ruchu, a w razie niemożności zawiadomienia osłonić ciężki pojazd pomocniczy według postanowień instrukcji sygnalizacji na PKP E 1.
22. W razie uszkodzenia ciężkiego pojazdu
pomocniczego na szlaku i niemożności dalszej jazdy, po
usunięciu go z toru poza przepisową skrajnię, kierowca pojazdu
powinien zgłosić o usunięciu pojazdu z toru dyżurnemu ruchu
tylnego posterunku następczego, podając mu miejsce i czas
usunięcia oraz swoje nazwisko. Zgłaszający powinien zapisać
to zgłoszenie w dzienniku dyżuru prowadzonym na posterunku, z
którego je nadał lub w książce pokładowej pojazdu, gdy
zgłoszenie przekazano radiotelefonem, a dyżurny ruchu w wierszu
dotyczącym tego pojazdu w wolnych rubrykach notuje:
"usunięty w km........o........"
23. W czasie postoju na torze stacyjnym lub
szlakowym, ciężki pojazd pomocniczy należy dozorować
obserwując tor, a w razie zbliżania się pociągu lub taboru,
należy biec naprzeciw i podawać sygnały "Stój".
W razie konieczności oddalenia się kierowcy pojazdu
pomocniczego celem porozumienia się lub celem osłony, ciężki
pojazd pomocniczy powinien być zabezpieczony przed
uruchomieniem.
24. W razie pracy na szlaku ciężkiego pojazdu pomocniczego obowiązują odpowiednio również postanowienia § 51 ust. 3, 4 i 8. dotyczące pociągów roboczych.
25. O dokonanym wjeździe ciężkiego pojazdu pomocniczego nastawniczy (zwrotniczy) powinien natychmiast zawiadomić telefonicznie dyżurnego ruchu.
26. Samochód przystosowany do jazdy po
szosie i po szynach, w razie jazdy po torze, obowiązują
wszystkie postanowienia odnoszące się do ciężkich pojazdów
pomocniczych.
Samochód jadący do miejsca wypadku lub do miejsca robót w
razie potrzeby może być wstawiony na tor szlakowy i jechać po
nim, po otrzymaniu na to pozwolenia (rozkazu szczególnego
"S" przekazanego za pomocą urządzeń łączności) od
dyżurnego ruchu.
Pozwolenie to dyżurny ruchu może dać, jeżeli:
1) tor szlakowy został zamknięty;
2) w kierunku samochodu nie jedzie
żaden pojazd szynowy, nie zawiadomiony o miejscu wstawienia i
kierunku jazdy samochodu;
3) otrzymał od dyżurnego ruchu
sąsiedniego posterunku zapowiadawczego pozwolenie na wstawienie
i jazdę samochodu;
4) kierowcę samochodu zawiadomił o
sytuacji na torze, po którym ma jechać:
5) o jeździe tej zawiadomił
dróżników przejazdowych.
27. Kierowca ciężkiego pojazdu pomocniczego, prowadzi raport z jazdy, który wraz z otrzymanymi rozkazami szczególnymi oddaje dyżurnemu ruchu na stacji końcowej. Właściwy zakład może zwolnić od prowadzenia raportu z jazdy.
1. Sprzęganie ciężkich pojazdów
pomocniczych ze sobą lub z wózkami doczepnymi, zwanymi w
dalszych postanowieniach "przyczepami", dozwolone jest,
jeżeli pojazdy te są dostosowane do tego celu.
Za należyte sprzęgnięcie ich odpowiedzialny jest kierowca
ciężkiego pojazdu pomocniczego.
2. Sprzęganie przyczep z ciężkimi
pojazdami pomocniczymi dozwolone jest przy zachowaniu
następujących postanowień:
1) sprzęganie:
a) ciężki pojazd pomocniczy i przyczepy powinny
posiadać urządzenia do łączenia, wykluczające możliwość
samoczynnego rozprzęgnięcia się,
b) ciężki pojazd pomocniczy i przyczepy
powinny posiadać z obu stron odpowiednie zderzaki (po jednym lub
po dwa) albo odpowiednio wydłużone ostojnice z twardego drzewa
na wszystkich czterech rogach lub inne odpowiednie urządzenia
ochronne,
c) osie przyczep oraz konstrukcja ich łożysk
powinny zapewniać bezpieczeństwo ruchu;
d) z ciężkim pojazdem pomocniczym można
sprzęgać jedną lub dwie sprzęgnięte ze sobą przyczepy, a
przy przewozie szyn trzy przyczepy przystosowane do przewozu
szyn,
e) przy przewozie szyn przyczepy mogą być
połączone tylko ładunkiem, który powinien być zabezpieczony
przed przesunięciem się na przyczepie:
2) hamowanie:
a) ciężki pojazd pomocniczy powinien mieć dwa
niezależnie działające układy hamulcowe,
b) każda przyczepa powinna być wyposażona w
hamulce,
c) pracownik obsługujący hamulec przyczepy
powinien być zaznajomiony z obsługą hamulca i sygnałami oraz
posiadać wymagane przybory sygnałowe,
d) obsługa hamulców ręcznych następuje na
sygnały dawane przez kierowcę pojazdu pomocniczego lub
samorzutnie w razie grożącego niebezpieczeństwa.
e) działanie hamulców należy wypróbować
przed rozpoczęciem jazdy;
3) załadowanie i obciążenie:
a) ładunek nie może wystawać poza skrajnię
ładunkową i nie może utrudniać obsługi hamulca,
b) ładunek należy rozłożyć możliwie
równomiernie na całej podłodze,
c) ładunek powinien być zabezpieczony przed
rozsunięciem się lub spadnięciem,
d) masa ładunku nie może być większa od
dozwolonej ładowności, a masa brutto przyczep nie powinna być
większa od uciągu ustalonego dla danego ciężkiego pojazdu
pomocniczego;
4) przewóz pracowników:
a) przewóz pracowników na ciężkim pojeździe
silnikowym może odbywać się do miejsca robót i z powrotem,
jeżeli jazda możliwa jest w pozycji siedzącej i istnieje
zabezpieczenie przed wypadnięciem; na przyczepach załadowanych
nie wolno przewozić pracowników, z wyjątkiem pracownika
obsługującego hamulec,
b) wsiadanie i wysiadanie podczas jazdy jest
zabronione;
5) prędkość jazdy
ciężkiego pojazdu pomocniczego nie może być większa niż:
60km/h - gdy ciężki wózek motorowy (§ 98 ust. 3 pkt. 1)
ciągnie próżne albo ładowne przyczepy,
40 km/h - gdy ciężki wózek motorowy pcha próżne albo
ładowne przyczepy,
40 km/h - gdy inny ciężki pojazd pomocniczy (§ 98 ust. 3 pkt.
2) ciągnie próżne albo ładowne przyczepy,
20 km/h - gdy inny ciężki pojazd pomocniczy pcha próżne albo
ładowne przyczepy.
3. Oprócz postanowień zawartych w § 100
ust. 4 i 5 kierowca ciężkiego pojazdu pomocniczego z
przyczepami powinien:
a) przed rozpoczęciem jazdy sprawdzić
właściwe sprzęgnięcie pojazdów i obsadę hamulców oraz
prawidłowe osygnalizowanie pojazdu pomocniczego wraz z
przyczepami;
b) w czasie jazdy zwracać uwagę na stan
załadowania i umocowania ładunku, czy prowadzi cały skład i
czy nie ma przeszkód do jazdy, w razie potrzeby wyznaczyć
pracownika do dodatkowej obserwacji zachowania się ładunku,
c) w czasie postoju zabezpieczyć skład przed
niezamierzonym ruszeniem,
d) przed rozpoczęciem jazdy z miejsca pracy lub
postoju sprawdzić, czy na torze nie pozostał jakiś pojazd lub
inny przedmiot i czy nie ma na torze innych przeszkód do jazdy.
1. Lekkie pojazdy pomocnicze określa się
rodzajem pojazdu, np. "wózek roboczy"
oraz:
1) numerem:
- nieparzystym względnie parzystym, zależnie od kierunku, w
którym dany lekki pojazd pomocniczy rozpocznie jazdę pierwszy
raz na danym szlaku; w razie późniejszej jazdy w kierunku
przeciwnym nadanego numeru nie zmienia się .gdy pojazd wraca ze
szlaku na stację wyprawienia po tym samym torze,
- kolejnym, poczynając od 1 względnie 2, dla lekkich pojazdów
pomocniczych, kursujących w ciągu doby;
2) uzupełnieniem - "połączone(ych)"
- podając je przed rodzajem i numerem lekkiego pojazdu
pomocniczego - jeżeli kilka lekkich pojazdów pomocniczych
połączonych jest ze sobą ładunkiem lub w inny sposób, np. "dwa
połączone wózki robocze nr 1".
2. Przed rozpoczęciem jazdy kierowca
lekkiego pojazdu pomocniczego powinien uzyskać pisemne
"Pozwolenie dla jazdy lekkiego pojazdu pomocniczego"
(zał. nr 9). Pozwolenie to wystawia dyżurny ruchu w dwóch
egzemplarzach i odbitkę kalkową wręcza kierowcy lekkiego
pojazdu pomocniczego.
Z polecenia dyżurnego ruchu dysponującego pozwolenie to może
wystawić dyżurny ruchu peronowy lub manewrowy. Wówczas
dyżurny ruchu dysponujący wypełnia pozwolenie w jednym
egzemplarzu i treść jego dyktuje dyżurnemu ruchu
wystawiającemu pozwolenie.
W pozwoleniu dyżurny ruchu wpisuje swoje polecenia i informacje:
1) po uzgodnieniu z kierowcą lekkiego
pojazdu pomocniczego skąd rozpoczęta będzie jazda tego pojazdu
oraz najpóźniejszy czas jego przyjazdu do sąsiedniego
posterunku zapowiadawczego lub powrotu na stację wyprawienia
albo czas usunięcia tego pojazdu z toru na szlaku; czas ten
należy tak ustalić, aby zwolnienie toru szlakowego nastąpiło
nie później niż 5 minut przed przewidywanym wyprawieniem
pociągu na ten tor szlakowy;
2) o konieczności zachowania
szczególnej ostrożności przez kierowcę lekkiego pojazdu
pomocniczego z powodu: jazdy za pociągiem lub za pojazdem
pomocniczym, znajdowania się innego lekkiego pojazdu
pomocniczego na szlaku, podając jego miejsce znajdowania się
lub kierunek jazdy, jazdy po torze w kierunku przeciwnym do
zasadniczego lub zamkniętym, nie zawiadomienia dróżnika
przejazdowego o jeździe tego pojazdu, robót na torze i innych
okoliczności, wymagających zachowania ostrożności. Każdy
poziomy wiersz działki 1 "Pozwolenia dla jazdy lekkiego
pojazdu pomocniczego" przeznaczony jest dla jednej jazdy.
Jeżeli jazda odbywa się ze szlaku, odpowiedni poziomy wiersz
pozwolenia wypełnia kierowca lekkiego pojazdu pomocniczego
według polecenia dyżurnego ruchu, który wpierw treść tą
wpisuje w pierwopisie pozwolenia, a następnie przekazuje ją
kierowcy tego pojazdu. Odwrotna strona pozwolenia służy do
zanotowania rozmów, które przeprowadził kierowca pojazdu, a
których nie zapisano w dzienniku rozmów telefonicznych
dróżnika przejazdowego.
Jeżeli sąsiedni posterunek zapowiadawczy wyprawia lekki pojazd
pomocniczy dalej lub z powrotem, dyżurny tego posterunku
powinien w pozwoleniu w następnym wolnym wierszu działki 1, a w
razie potrzeby i w działce 2, wpisać swoje polecenia i
informacje i w wolnym miejscu u dołu złożyć swój podpis oraz
odcisnąć stempel z nazwą posterunku. Polecenia te należy
zanotować w rubryce "Uwagi" dziennika ruchu.
Na posterunku odgałęźnym można pozwolenia nie wypełniać,
jeżeli dyżurny ruchu stacji wyprawiającej pojazd uzgodnił to
z dyżurnym ruchu posterunku odgałęźnego i z dyżurnym ruchu
sąsiedniej stacji, a w pozwoleniu wpisał czas przyjazdu do
sąsiedniej stacji.
Po wykorzystaniu pozwolenia należy bezzwłocznie zwrócić
stacji wydania, która łączy je z pierwopisem.
Wyjątkowo, z powodu nagłej potrzeby, jazda lekkiego pojazdu
pomocniczego może rozpocząć się ze szlaku bez pisemnego
pozwolenia.
Wówczas dyżurny ruchu wypełnia jeden egzemplarz tego
pozwolenia, a następnie numer pojazdu oraz swoje polecenia
dyktuje kierowcy lekkiego pojazdu pomocniczego, który notuje je
w dzienniku dyżuru dróżnika przejazdowego albo w dzienniku
telefonicznym, jeżeli rozmowę przeprowadzono telefonem
przenośnym.
3. Na jazdę lekkiego pojazdu pomocniczego można zezwolić, jeżeli z przeciwnego kierunku po tym samym torze szlakowym nie będzie jechał żaden pociąg ani ciężki pojazd pomocniczy.
4. Lekkie pojazdy pomocnicze należy
zapowiadać telefonicznie tak, jak pociągi na szlakach
jednotorowych z ruchem dwukierunkowym. W telefonogramach
zapowiadawczych słowo "pociąg" zastępuje się
określeniem lekkiego pojazdu pomocniczego według ust. 1.
Telefonogramy zapowiadawcze, zawierające żądanie i danie
pozwolenia na wyprawienie oraz oznajmienie odjazdu, po
określeniu rodzaju i numeru lekkiego pojazdu pomocniczego,
należy uzupełniać słowami: "do
stacji........", "do
kilometra........", "do
kilometra........i z powrotem", ".z
kilometra.........do........"
Jeżeli lekki pojazd pomocniczy ma zatrzymać się na szlaku i
bez usuwania go z toru ma jechać do następnej stacji, należy
dodać również słowa "z postojem na
kilometrze........minut........"
Dodanie słów "do kilometra........."
oznacza, że po przyjeździe do tego kilometra lekki pojazd
pomocniczy ma być usunięty z toru, natomiast dodanie słów "do
kilometra........i z powrotem" oznacza, że po
przyjeździe do tego kilometra lekki pojazd pomocniczy bez
usuwania go z toru ma powrócić do stacji wyprawienia.
5. Lekki pojazd pomocniczy może być
wyprawiony za pociągiem lub za pojazdem pomocniczym w
odległości co najmniej 300 m, pod warunkiem powiadomienia
kierowcy lekkiego pojazdu pomocniczego o jeździe za pociągiem
względnie za pojazdem pomocniczym.
Telefonogramy zapowiadawcze należy odpowiedno uzupełnić, np. "za
pociągiem............" itp.
6. Dla jazdy lekkich pojazdów pomocniczych
nie obsługuje się semaforów ani blokady liniowej. Drogę
przebiegu przygotowuje się jak dla pociągów przyjmowanych i
wyprawianych przy semaforze wskazującym sygnał
"Stój".
Wyjazd lekkiego pojazdu pomocniczego na szlak odbywa się na
sygnał zastępczy "Sz" lub sygnał Rm1 ("Do
mnie"), Rm2 ("Ode mnie"), dawany przez
nastawniczych (zwrotniczych), nadzorujących pracę w okręgach,
które lekki pojazd pomocniczy przejeżdża, a ponadto sygnał
"Nakaz jazdy" lub polecenie dyżurnego ruchu przekazane
za pomocą urządzeń łączności, albo ustne za pośrednictwem
nastawniczego (zwrotniczego) posterunku graniczącego ze szlakiem
w formie:
"........do........odjazd".
Wjazd lekkiego pojazdu pomocniczego na posterunek
zapowiadawczy odbywa się na sygnał zastępczy "Sz"
lub polecenie dyżurnego ruchu przekazane za pomocą urządzeń
łączności albo na ręczny sygnał Rm1 ("Do mnie"),
dany przez nastawniczego (zwrotniczego) na polecenie dyżurnego
ruchu.
Jeżeli nie dano zezwolenia na wjazd, lekki pojazd pomocniczy
powinien zatrzymać się przed semaforem wjazdowym posterunku
zapowiadawczego, kierowca tego pojazdu powinien podać sygnał
"Baczność", a jeżeli nie otrzyma ani pozwolenia na
wjazd ani ręcznego sygnału "Stój", powinien
porozumieć się z dyżurnym ruchu lub przez posłańca z
najbliższym posterunkiem nastawczym. W razie braku takich
możliwości porozumienia, należy ostrożnie jechać do
wskaźnika oznaczającego granicę przetaczania (W5), a gdy go
nie ma - do pierwszej zwrotnicy od strony szlaku. W razie
potrzeby porozumienia się kierowca lekkiego pojazdu pomocniczego
może podejść do najbliższego posterunku nastawczego.
Przejazd lekkiego pojazdu pomocniczego przez posterunek
zapowiadawczy bez zatrzymania jest niedozwolony.
Przejazd lekkiego pojazdu pomocniczego na posterunku odstępowym
i osłonnym odbywa się na ręczny sygnał Rm1 ("Do
mnie") dany przez pracownika pełniącego dyżur na tym
posterunku.
7. W czasie jazdy i postoju lekkiego pojazdu pomocniczego należy obserwować tor i w razie zauważenia, że zbliża się pociąg po torze, na którym znajduje się lekki pojazd pomocniczy, należy pojazd ten natychmiast usunąć z toru. Jeżeli jest to niemożliwe, należy biec naprzeciw pociągu i podawać sygnały "Stój". Jeżeli lekki pojazd pomocniczy jest załadowany lub tak ciężki, że szybkie usunięcie go z toru byłoby trudne, to w odległości drogi hamowania przed i za tym pojazdem powinien znajdować się pracownik z przyborami sygnałowymi (chorągiewką względnie latarką i trąbką), który powinien zatrzymać pociąg, gdyby się zbliżał.
8. Czas zwolnienia szlaku podany w pozwoleniu
powinien być bezwarunkowo dotrzymany.
W razie opóźnienia należy przed upływem ustalonego czasu
zawiadomić o tym dyżurnego ruchu, a jeżeli nie jest to
możliwe należy pojazd usunąć z toru; jeżeli zaś szybkie
usunięcie pojazdu jest niemożliwe, należy osłaniać ten
pojazd pomocniczy w sposób podany w ust. 7.
9. O usunięciu lekkiego pojazdu pomocniczego
z toru szlakowego powinien kierowca tego pojazdu zgłosić
dyżurnemu ruchu tego posterunku zapowiadawczego, który
udzielił pozwolenia na tę jazdę.
Dyżurny ruchu, który otrzymał to zgłoszenie, nadaje do
sąsiedniego posterunku zapowiadawczego, telefonogram według
wzoru nr 31:
"........na kilometrze........z toru szlakowego
numer........jest usunięty o........"
Telefonogram ten należy traktować jak potwierdzenie przyjazdu,
przy czym w dzienniku ruchu w rubryce "Uwagi" należy
zanotować numer toru i kilometr. Podawanie numeru toru jest
zbędne, gdy szlak jest jednotorowy.
10. Każde usunięcie z toru lekkiego pojazdu pomocniczego unieważnia otrzymane zezwolenie na jazdę, a każde ponowne wstawienie go na tor szlakowy wymaga osobnego zezwolenia dyżurnego ruchu posterunku zapowiadawczego tylnego w stosunku do zamierzonej jazdy.
11. Lekki pojazd pomocniczy usuwa się na zewnętrzną stronę toru z zachowaniem skrajni. W czasie robót narzędzia i ładunki nie powinny znajdować się w skrajni sąsiedniego toru.
12. Dyżurny ruchu może zezwolić na wstawienie lekkiego pojazdu pomocniczego na szlaku, gdy na torze szlakowym, po którym pojedzie pojazd, nie ma żadnego pociągu, który mógłby najechać na pojazd lub zderzyć się z nim.
13. Na szlakach, na których jest więcej niż dwa tory, mogą kursować tylko takie pojazdy pomocnicze, które posiadają napęd motorowy. Na szlakach tych pojazdy pomocnicze nie mogą być ani usuwane z toru szlakowego, ani wstawiane na tor szlakowy.
14. Na posterunkach ruchu, w miejscach przewidzianych należy wywiesić tyle tabliczek ostrzegawczych, ile takich pojazdów pomocniczych znajduje się na danym torze szlakowym.
15. W razie rozłączenia na szlaku wózków połączonych, każdy z wózków należy zahamować lub podklinować oraz dozorować.
16. Postanowienia § 101 ust. 1-4, 7. 9, 13-14, 17-19. 22 i 23, dotyczące ciężkich pojazdów pomocniczych, ważne są również dla lekkich pojazdów pomocniczych.
17. Pociąg może być wyprawiony za lekkim
pojazdem pomocniczym dopiero po zwolnieniu toru szlakowego przez
ten pojazd pomocniczy.
Jeżeli jednak po upływie czasu uzgodnionego z kierowcą
lekkiego pojazdu pomocniczego nie otrzymano od sąsiedniego
posterunku zapowiadawczego potwierdzenia przyjazdu tego pojazdu,
ani nie otrzymano zgłoszenia o usunięciu go z toru szlakowego i
nie można porozumieć się z kierowcą pojazdu, co do zwolnienia
szlaku, pociąg może być wyprawiony na ten tor szlakowy pod
warunkiem, że drużyna tego pociągu została powiadomiona
rozkazem szczególnym o znajdowaniu się lekkiego pojazdu
pomocniczego na szlaku i o konieczności zachowania szczególnej
ostrożności jazdy.
Pociąg ten powinien jechać z taką prędkością, zwłaszcza na
mostach, wiaduktach, wysokich nasypach, tunelach i w miejscach, w
których widoczność toru jest ograniczona, aby mógł się
zatrzymać przed przeszkodą. Następne pociągi jadą z
normalną prędkością.