1. Tor bezstykowy będzie bezpiecznie
eksploatowany przy zachowaniu następujących warunków:
1) konstrukcja toru odpowiada
wymaganiom standardu danej klasy toru,
2) w trakcie układania szyn długich,
ich przytwierdzania i zgrzewania (spawania) nie został
przekro-czony zakres temperatur od +150C do +300C, a wszystkie
czynności wykonywane były równole-gle w obu tokach szynowych,
3) szerokość pryzmy podsypki niezależnie
od kategorii linii jest nie mniejsza niż 0,45 m licząc od czoła
podkładów; podsypka jest zagęszczona maszynowo w okienkach i
od czoła, a w przypad-ku braku takich możliwości - wykonana
nadsypka,
4) tor lub szyny nie wykazują objawów
pełzania,
5) podsypka jest w stanie dobrym,
6) stan przytwierdzeń określony został
jako dobry,
7) podkłady wykazują zużycie małe
lub przeciętne,
8) pomierzone nierówności poziome i
pionowe nie przekraczają dopuszczalnych odchyłek
eksplo-atacyjnych ustalonych dla dopuszczalnej prędkości na
torach danej klasy,
9) roboty torowe naruszające stateczność
toru wykonywano w temperaturach niższych od dopusz-czalnej dla
danego rodzaju robót zgodnie z § 45,
10) ostateczną naprawę pęknięć
szyn toru bezstykowego wykonywano w temperaturze neutralnej to-ku
nie pękniętego.
2. W torach bezstykowych, w których nie są zachowane podane wyżej warunki, należy przed okresem wysokich temperatur doprowadzić tor do wymagań określonych w ust 1. W przypadku braku możliwo-ści wykonania napraw w pełnym określonym zakresie, należy na odcinkach toru bezstykowego, na których nie wykonano napraw, dostosować parametry techniczno-eksploatacyjne linii do wartości za-pewniających bezpieczny ruch pociągów.
3. Dla określania wymagań w zakresie
utrzymania toru bezstykowego należy, od momentu przytwier-dzenia
szyn długich, systematycznie prowadzić dokumentację toru
bezstykowego. Dokumentacja toru bezstykowego obejmuje:
1) metrykę toru bezstykowego,
2) dokumentację pomiarów pełzania
szyn,
3) analizę warunków termicznych toru
bezstykowego.
1. Każdy tor bezstykowy musi mieć swoją
metrykę, w której, obok danych o konstrukcji nawierzchni,
terminie i warunkach budowy, odnotowane są temperatury w jakich
następowało przytwierdzanie szyn długich do podkładów oraz
łączenie szyn długich. Metryka toru bezstykowego zawiera dwie
gru-py informacji:
1) pierwsza grupa obejmuje dane o
konstrukcji i stanie toru:
a) kilometraż i położenie toru w płaszczyźnie
poziomej (proste i łuki z podaniem ich promieni, przejazdy w
poziomie szyn, obiekty mostowe, rozjazdy, itp.),
b) dane o warunkach układania toru bezstykowego
obejmujące temperaturę przytwierdzenia i zgrzewania szyn,
c) oznaczenie odcinków, na których może wystąpić
pełzanie szyn,
d) oznaczenie miejsc, gdzie założono punkty
stałe do weryfikacji wartości temperatury neutral-nej,
2) druga grupa obejmuje dane o pęknięciach
szyn i przeprowadzonych robotach nawierzchniowych.
2. Metrykę zakłada się dla całego odcinka toru tj. od styku do styku, po zakończeniu wszystkich robót związanych z układaniem toru bezstykowego. Notatki z pomiarów temperatury powinny być prze-chowywane jako załącznik do metryki. Wzór metryki wraz z przykładem jej sporządzenia przedsta-wiono w załączniku nr 7.
3. Temperaturę szyny mierzy się bezpośrednio
w trakcie układania i przytwierdzania szyny - na począt-ku każdej
nowej szyny długiej, w jej połowie i na końcu. Przy zauważalnych
wahaniach temperatury w trakcie przytwierdzania szyny długiej
należy zwiększyć liczbę pomiarów temperatury. W przypadku
zgrzewania szyn długich innego dnia, lub w innych warunkach
termicznych, należy przyjąć, że:
1) wartość temperatury neutralnej w
miejscu zgrzewu jest równa temperaturze w jakiej dokonano
zgrzania,
2) odcinek zmiany temperatury
przytwierdzenia wynosi po ok. 50 - 70 m z obu stron zgrzewu.
4. Zarejestrowane temperatury przytwierdzeń szyn oraz temperatury zgrzewania szyn długich będą wartością temperatury neutralnej do czasu wystąpienia pełzania szyn lub toru.
1. W strefie centralnej toru bezstykowego pełzanie
szyn lub toru wywołuje na odcinku na jakim wystąpiło, zmiany
wartości podłużnych sił termicznych w szynach (analogiczne ze
zmianą wartości temperatury neutralnej). Przyczynami pełzania
szyn mogą być:
1) zmiany temperatury szyn,
2) lokalne zmiany oporu podłużnego
nawierzchni spowodowane zmiennym stanem podsypki lub przytwierdzeń
szyn do podkładów,
3) przerwanie ciągłości toków
szynowych,
4) oddziaływanie kół pociągów.
2. Miejsca, w których pojawić się może pełzanie
szyny lub toru powodujące zmiany w rozkładzie sił po-dłużnych,
występują głównie:
1) w odległości ok. 50 - 100 m
przed i za miejscami stanowiącymi zmianę konstrukcji
nawierzchni takimi jak: przejazdy, pojedyncze rozjazdy wspawane w
tor bezstykowy, miejsca zmian rodzaju podkładów,
2) na prostych, przed początkiem i za
końcem łuków o promieniach < 600 m,
3) w miejscach występowania istotnych
różnic w oddziaływaniach termicznych na tor: przejścia z
nasypu w wykop, przejścia przez lasy, przed i za tunelami itp.,
4) na odcinkach hamowania i rozruchu
pociągów (przed semaforami),
5) na pochyleniach większych od 5? o
długościach większych od długości pociągów towarowych,
6) na odcinkach, gdzie w przeszłości
występowało pełzanie szyn lub toru.
3. Szczegółową lokalizację odcinków, na których spodziewać się można pełzania szyn, ustala uprawnio-ny pracownik komórki diagnostycznej, biorąc głównie pod uwagę zachowanie się toru w latach po-przedzających ułożenie toru bezstykowego lub okres jego poprzedniej eksploatacji, a także wiek na-wierzchni, jej stan i inne czynniki. Na odcinkach tych należy założyć na zewnątrz toru punkty stałe, które stanowić będą punkty odniesienia, względem których sprawdzana będzie stabilność położenia toru bezstykowego wzdłuż jego osi.
1. Tor bezstykowy, w którym na odcinkach toru występuje temperatura neutralna mniejsza od +50C, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pociągów z uwagi na możliwość wyboczenia toru w okresie podwyższonych temperatur. Temperatura neutralna wyższa od +400C grozi zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia pęknięcia szyny w okresie obniżonych temperatur. Sprawdzania stabilności temperatury neutralnej, należy dokonywać co najmniej raz w roku, przed okresem wystę-powania w ciągu dnia temperatur wyższych od 150C.
2. Dla sprawdzenia stabilności temperatury
neutralnej stosuje się następujące metody:
1) punktów stałych,
2) pomiarów bezpośrednich,
3) wizualna,
4) inne, dopuszczone do stosowania
przez zarząd kolei.
3. Wyboru metody dostosowanej do warunków eksploatacyjnych, kategorii linii oraz klasy toru, dokonuje kierownik wykonawczej jednostki organizacyjnej. Decyzja o wyborze metody powinna być podjęta przed ułożeniem nowego toru bezstykowego. Zmiana metody sprawdzania stabilności toru w okresie jego eksploatacji może nastąpić po wykonaniu robót naprawczych polegających na regulacji sił po-dłużnych. Metody sprawdzania przedstawiono w załączniku 7.
4. Niezbędne obliczenia w zakresie ustalania aktualnej temperatury neutralnej wykonuje odpowiedzialny pracownik komórki diagnostycznej, który na podstawie przeprowadzonych pomiarów, dokonuje odpo-wiednich zmian w metryce toru bezstykowego.
5. Na podstawie uaktualnionej temperatury
neutralnej, odpowiedzialny pracownik komórki diagnostycz-nej
określa i przekazuje kierownikowi wykonawczej jednostki
organizacyjnej:
1) zakres bezpiecznych warunków
termicznych toru bezstykowego tj. ustalenie przy jakich
tempera-turach szyny:
a) można dopuścić ruch pociągów z prędkościami
rozkładowymi,
b) należy wprowadzić dodatkowe obserwację
odcinków toru bezstykowego,
c) należy ograniczyć lub okresowo wstrzymać
ruch pociągów,
d) możliwe jest prowadzenie napraw toru,
2) lokalizacje i rodzaje napraw, jakie
należy wykonać aby nie dopuścić do ograniczeń prędkości
po-ciągów w okresie wysokich temperatur.
6. Termin przeprowadzenia analizy powinien umożliwić wykonanie określonych robót przed okresem wysokich temperatur. Wzór druku na jakim dokonuje się analizy termicznej toru, wraz z przykładem jej wykonania, zawiera załącznik 7.