ROZDZIAŁ 4
DOCHODZENIE W SPRAWIE WYPADKÓW KOLEJOWYCH

§ 9
Cel dochodzenia

1. Celem dochodzenia jest:
a) wszechstronne wyjaśnienie okoliczności wypadku,
b) ustalenie przyczyny wypadku,
c) ustalenie winnych i kar,
d) określenie środków zaradczych.

2. W toku dochodzenia szczególną uwagę należy zwrócić na ustalenie podmiotów odpowiedzialnych za wypadek, z wyraźnym rozgraniczeniem odpowiedzialności kolei i klientów PKP. Dotyczy to zwłaszcza kategorii związanych z niewłaściwym załadunkiem przesyłek.
W tych przypadkach należy precyzyjnie określić wady w załadunku oraz wyjaśnić, czy wady te były widoczne w czasie przyjmowania przesyłki do przewozu.

§ 10
Organ prowadzący dochodzenie

1. Dochodzenie w sprawie wypadku przeprowadza komisja lub przełożony jednostki organizacyjnej właściwej dla miejsca i kategorii wypadku.

2. W zależności od okoliczności i skutków wypadku komisyjne dochodzenie przeprowadza:
a) komisja miejscowa - prowadzi dochodzenia w sprawach wypadków manewrowych (w tym na bocznicach) i wydarzeń kolejowych,
b) komisja zakładowa - prowadzi dochodzenia w sprawach wypadków pociągowych i kolizji na przejazdach oraz innych wypadków zgodnie z rubryką 6 tabeli wypadków,
c) komisja dyrekcyjna - prowadzi dochodzenia w sprawach ciężkich wypadków pociągowych, w których wystąpiły ofiary śmiertelne lub ciężko ranni, albo też wstępnie oszacowane straty przekraczają kwotę 10.000 EURO (wypadki na przejazdach tylko kategorii A ) oraz w sprawach ciężkich wypadków manewrowych, w których wystąpiły ofiary śmiertelne lub ciężko ranni.
Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie , że przyczyną wypadku jest niewłaściwa naprawa taboru kolejowego w zakładach naprawczych, a naprawa jest objęta okresem gwarancyjnym, należy zaprosić do udziału w pracach komisji wypadkowej przedstawiciela zakładu, który dokonywał ostatniej naprawy taboru. Przewodniczący komisji zaprasza do udziału w komisji również przedstawiciela zakładu (przedsiębiorstwa, urzędu), którego personel współpracuje w transporcie kolejowym (ZBK, urząd pocztowy itp.), jeżeli w wypadku brali udział pracownicy, względnie tabor tego zakładu lub przez niego dzierżawiony.
W razie wypadku z pojazdem PKS na przejeździe kolejowym w komisji zakładowej, przeprowadzającej dochodzenie, bierze udział przedstawiciel oddziału PKS, a w komisji dyrekcyjnej - przedstawiciel przedsiębiorstwa PKS.
W uzasadnionych przypadkach właściwe kierownictwo PKS dokonuje odstępstwa od tej zasady.

3. W skład komisji miejscowej wchodzą właściwi naczelnicy sekcji. W skład komisji zakładowej wchodzą kontrolerzy z właściwych zakładów. W skład komisji dyrekcyjnej wchodzą z-cy dyrektorów ds. technicznych lub eksploatacyjnych właściwych zakładów. W skład komisji zakładowej lub dyrekcyjnej mogą być włączeni wybrani przedstawiciele komisji niższej. Dyrektor zakładu może wyznaczyć do udziału w komisjach miejscowych i zakładowych innych pracowników, jeżeli posiadają ku temu wymagane kwalifikacje. Wskazane akta dochodzeń w sprawach wypadków, należy przesłać do wglądu Głównemu Inspektorowi Bezpieczeństwa Ruchu Kolejowego.

4. Przy wypadkach przy pracy z pracownikami, tryb powoływania komisji dochodzeniowej regulują odrębne przepisy.

5. W razie pożaru i w zakresie spraw mających związek z pożarami, wypadkiem lub wydarzeniem toksycznym lub promieniotwórczym w komisji dochodzeniowej bierze również udział pracownik, który na szczeblu prowadzącego dochodzenie, wyznaczony jest do spraw ochrony ppoż. Jeżeli na skutek wypadku nastąpiło uszkodzenie przesyłki, w komisji dochodzeniowej bierze udział przedstawiciel zakładu przewozów towarowych lub pasażerskich. Jeżeli wskutek wypadku uszkodzono urządzenia podlegające dozorowi technicznemu lub urządzenia te spowodowały wypadek, w komisji dochodzeniowej bierze udział przedstawiciel kolejowego dozoru technicznego.

6. Wykaz członków powołanej komisji, tj. ich nazwiska, imiona, adresy i numery telefonów (jeżeli je posiadają) powinni mieć dyspozytorzy odpowiedniego szczebla.

7. W razie prowadzenia dochodzenia w sprawie wypadków należy przyjąć następujące zasady:
1) ustalenia przyczyny wypadku wraz ze zbadaniem urządzeń technicznych oraz taboru, zabezpieczenia właściwej dokumentacji dokonuje się komisyjnie pod przewodnictwem przedstawiciela eksploatacji zakładu infrastruktury kolejowej o wysokich kwalifikacjach i dużym doświadczeniu fachowym, a jeżeli wypadek miał miejsce na terenie nie podlegającym eksploatacji zakładu infrastruktury kolejowej pod przewodnictwem przedstawiciela właściwej sekcji (zakładu). Po ustaleniu wstępnych przyczyn i sporządzeniu protokółu oględzin miejsca wypadku, przewodnictwo komisji dochodzeniowej obejmuje przedstawiciel jednostki organizacyjnej w pierwszym rzędzie odpowiedzialnej za powstanie tego wypadku, a przy wypadkach niezawinionych przez PKP - przedstawiciel jednostki organizacyjnej, której mienie (tabor, urządzenia, budowle itp.) uległo uszkodzeniu, która ponosi odpowiedzialność za bezpieczny przewóz osób lub towarów, albo której działalność jest związana z miejscem powstania wypadku lub wydarzenia. Jeżeli skutki wypadku dotyczą kilku jednostek organizacyjnych to przewodnictwo komisji obejmuje przedstawiciel jednostki najbardziej obciążonej tymi skutkami, przy czym należy kierować się hierarchią wartości następstw np:
- przy niewielkich uszkodzeniach taboru (wstępnie oszacowane straty nie przekraczają kwoty 1000 EURO) w wypadkach na przejazdach kolejowych, przewodnictwo komisji przejmuje przedstawiciel zakładu infrastruktury,
- przy uszkodzeniach taboru (nawet znacznych), jeżeli były ofiary wśród podróżnych przewodnictwo komisji badającej okoliczności i przyczyny wydarzeń (np.: kategorii 406) przejmuje przedstawiciel zakładu przewozów pasażerskich .
2) zasada powyższa nie dotyczy kategorii 131, 132, 140, 141 i 143, 150, 161 do 166; 400 do 402; 404 do 406; 420 do 423; 428 (na szlaku); 502 do 518; 520 do 523 gdzie przewodnictwo obejmuje od początku przedstawiciel bezpośrednio zainteresowanej jednostki organizacyjnej.
Przy wypadkach na terenie bocznic, komisji przewodniczy przedstawiciel jednostki organizacyjnej mającej zawartą umowę z właścicielem bocznicy.
W uzasadnionych przypadkach, jeżeli komisja nie może w sposób jednoznaczny ustalić przyczyny wypadku albo też przyczyna wypadku jest złożona, Główny Inspektor Bezpieczeństwa Ruchu Kolejowego lub osoba przez niego upoważniona, może wyznaczyć inny skład komisji, polecić przeprowadzenie dochodzenia przez komisję wyższego szczebla oraz wyznaczyć jednostkę organizacyjną, która będzie prowadziła dochodzenie.

§ 11
Obowiązki i uprawnienia prowadzącego dochodzenie

1. Prowadzący dochodzenie obowiązani są przeprowadzić dochodzenie w taki sposób, aby wyświetlić szczegółowo wszystkie okoliczności wypadku, ustalić rzeczywiste przyczyny, które doprowadziły do wypadku oraz ustalić stopień winy bezpośrednich sprawców wypadku i tych, którzy przyczynili się względnie ułatwili powstanie wypadku (brak właściwego nadzoru, niedostateczny stopień wyszkolenia itp.), określić rozmiary powstałej szkody oraz procent przyczynienia się do jej powstania przez poszczególne jednostki organizacyjne PKP.

2. Prowadzący dochodzenie w ramach swoich kompetencji mają prawo wysłuchać pracowników mających styczność ze sprawami objętymi dochodzeniem, przeprowadzać lub żądać przeprowadzenia konfrontacji, wizji lokalnych, ekspertyz, oględzin, stosować tymczasowe powierzenie innej pracy, niż określona w umowie o pracę w przypadku stwierdzenia wykroczeń, wykluczających dalsze wykonywanie obowiązków na zajmowanym dotychczas stanowisku, mających na celu wyjaśnienie okoliczności powstania i przebiegu wypadku, zażądać od zainteresowanych jednostek pomocy w przeprowadzaniu dochodzenia i przygotowaniu oraz dostarczeniu potrzebnych materiałów i ocen.
Członkowie komisji mają obowiązek dopilnować, w zakresie swoich kompetencji, terminowego sporządzenia potrzebnych materiałów oraz są odpowiedzialni za terminowe ich dostarczenie, jak również wszystkich załączników potrzebnych do dochodzenia w sprawie wypadku.

3. Z każdej czynności, o których mowa w ust. 2, należy niezwłocznie sporządzić zwięzły protokół, który powinien określać, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dochodzeniowych dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny oraz co i w jaki sposób, w wyniku tych czynności, ustalono. Ewentualne zastrzeżenia i uwagi osób obecnych przy dokonywaniu danej czynności, należy odnotować w protokóle. Protokół ma być podpisany przez przeprowadzających te czynności. Ponadto osoby wysłuchiwane, protokół podpisują bezpośrednio pod treścią wyjaśnień oraz na każdej stronie protokółu.

4. Komisja prowadzi dochodzenie wypadkowe pod kierownictwem przewodniczącego, który koordynuje działalność komisji i czuwa nad właściwym przeprowadzeniem dochodzenia.
Komisja analizuje wypadek na wspólnych naradach. W razie niemożliwości osiągnięcia jednomyślnej opinii (w trakcie prowadzonego dochodzenia) ten członek komisji, który ma odpowiednio uzasadnione i umotywowane zastrzeżenia, zgłasza je na piśmie. Decyzję w sprawie takiego zastrzeżenia podejmuje Główny Inspektor Bezpieczeństwa Ruchu Kolejowego lub osoba przez niego upoważniona, wykorzystując stanowisko przewodniczącego komisji oraz bezpośredniego przełożonego członka komisji zgłaszającego zastrzeżenie.

5. Prowadzący dochodzenie w sprawie wypadku, w razie ujawnienia nieprawidłowości nie związanych z wypadkiem, może spowodować wszczęcie odrębnego dochodzenia w tej sprawie, albo objąć tę sprawę prowadzonym dochodzeniem. W takim przypadku w sprawozdaniu z wypadku należy wyraźnie podkreślić odrębność sprawy i brak związku przyczynowego z wypadkiem.

6. Na żądanie organów śledczych prowadzący dochodzenie zobowiązani są do udzielenia tym organom pomocy w śledztwie. Na żądanie właściwego organu śledczego należy przesłać mu egzemplarz sprawozdania z przeprowadzanego dochodzenia oraz - jeśli tego zażąda - kopie lub odpisy innych dokumentów.

7. Jednoosobowe prowadzenie dochodzenia - po wstępnym ustaleniu przyczyny wypadku dalsze dochodzenie może prowadzić jednoosobowo przedstawiciel jednostki organizacyjnej właściwej dla ustalonej przyczyny wypadku (wydarzenia), jeżeli nie było ofiar w ludziach lub wstępnie oszacowane straty były niższe od przeciętnego trzymiesięcznego wynagrodzenia brutto w sektorze przedsiębiorstw państwowych.
Wniosek w sprawie jednoosobowego prowadzenia dochodzenia przedstawia przewodniczący komisji po uzgodnieniu ze swoim zwierzchnikiem do właściwej terytorialnie ekspozytury Głównego Inspektoratu Bezpieczeństwa Ruchu Kolejowego, która podejmuje pisemną decyzję w sprawie.
W razie podjęcia decyzji o wieloosobowym składzie komisji wypadkowej, przewodniczący komisji określa w protokóle oględzin miejsca wypadku skład komisji dochodzeniowej.

8. Sprawozdanie z przeprowadzonego dochodzenia podpisują przewodniczący i członkowie komisji dochodzeniowej. W uzasadnionych przypadkach może nastąpić zmiana przewodniczącego lub członka komisji dochodzeniowej w trakcie prowadzenia dochodzenia. Decyzję powyższą podejmuje zwierzchnik przewodniczącego lub członka komisji dochodzeniowej po uzgodnieniu z właściwą terytorialnie ekspozyturą Głównego Inspektoratu Bezpieczeństwa Ruchu.
W razie konieczności ujęcia we wnioskach i środkach zaradczych zagadnień dotyczących jednostek organizacyjnych PKP, których przedstawiciel nie uczestniczył w pracach komisji, przewodniczący komisji obowiązany jest uzgodnić treść wniosku z kierownikiem jednostki organizacyjnej PKP, której wniosek dotyczy.

9. Uproszczony tryb dochodzenia można stosować w odniesieniu do kat. 163 - 166, 128, 140, 141, 143, 400, 404, 406,, 500, 518, 519 i 522 (z wyjątkiem wypadków z ofiarami ludzkimi), w którym podstawowym dokumentem jest protokół oględzin miejsca wypadku, sporządzony przy udziale policji.
W protokóle tym ustala się miejsce, czas, okoliczności i przyczynę wypadku, winnych, wyszczególnia powstałe straty oraz w miarę możliwości ich wartość.
Przy dochodzeniach dotyczących kategorii 163-166 należy do protokółu oględzin dołączyć szkic wraz z niezbędnymi pomiarami.
Odpisy protokółów dotyczących wypadków na przejazdach i kat. 128 należy przesłać do ekspozytury Głównego Inspektoratu Bezpieczeństwa Ruchu Kolejowego.

§ 12
Badania na miejscu wypadku

1. Organ prowadzący dochodzenie powinien udać się na miejsce wypadku w celu zebrania rzeczowych dowodów do ustalenia przebiegu i przyczyn wypadku.

2. Badanie przyczyn na miejscu wypadku obejmuje niezbędne oględziny i badania oraz sporządzenie dokumentacji fotograficznej lub filmowej (np. kamerą video) w zależności od kategorii wypadku, a w szczególności:
1) ogólnego stanu psychicznego i fizycznego oraz kwalifikacji pracowników, którzy mieli wpływ na powstanie wypadku.
W razie stwierdzenia objawów nietrzeźwości pracownika w czasie pracy należy poddać go badaniu na zawartość alkoholu w organizmie. Badaniu na zawartość alkoholu w organizmie należy poddać również pracowników, którzy nie okazują objawów nietrzeźwości, ale są podejrzani o spowodowanie wypadku.
Prowadzący dochodzenie ma obowiązek zarządzić przeprowadzenie badań stanu trzeźwości, jeżeli nie wykonano ich przed jego przybyciem. Pracownicy kolei zatrudnieni na stanowiskach związanych z bezpieczeństwem ruchu kolejowego podejrzani o spowodowanie wypadku, oprócz badania zawartości alkoholu w organizmie, podlegają kontrolnemu badaniu profilaktycznemu, o czym stanowi § 4 ust.4 pkt.2 załącznika nr.8 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 września 1999r. w sprawie stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem ruchu na liniach kolejowych oraz warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy szynowe (Dz. U. Nr 87 poz.979) zwanego dalej rozporządzeniem i § 7 ust.1 pkt.2 Instrukcji S-1. Badania przeprowadza się we właściwych terenowo kolejowych ośrodkach medycyny pracy na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę. Pracownicy ci podlegają również powypadkowym badaniom psychologicznym, które zgodnie z § 9 ust.2 załącznika nr 8 rozporządzenia wykonywane są w Samodzielnej Pracowni Psychologii Pracy Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej. Wyniki badań należy dołączyć do akt osobowych pracownika, a kopię do akt dochodzenia.
2) ustalenie zapisów:
- w dokumentach (dziennikach ruchu, książkach przebiegów, rozkazach szczególnych, książkach ostrzeżeń doraźnych, książkach kontroli urządzeń sterowania ruchem, dziennikach oględzin rozjazdów, raportach z jazdy, na taśmach szybkościomierzy, pociągopisów, książkach pokładowych pojazdów z napędem itp.),
- na taśmach urządzeń rejestrujących zagrzanie osi w taborze.
Dokumenty istotne dla danego wypadku należy zabezpieczyć dla celów dochodzeniowych,
3) zbadanie stanu oświetlenia terenu i stanu sygnałów oraz wskaźników, a także ich widzialność, osygnalizowanie pociągów,
4) stanu stacyjnych i liniowych urządzeń sterowania ruchem, stanu plomb, kłódek na aparatach blokowych i dźwigniach, prawidłowości działania sbl, shp, urządzeń łączności, a w szczególności radiołączności pociągowej.
W przypadku przypuszczenia, że przyczyną zaistniałego wypadku mogło być wadliwe działanie urządzeń srk lub shp, należy dokonać nadzwyczajnego sprawdzenia tych urządzeń, podając w protokóle rodzaj i klasę przyrządów pomiarowych oraz osoby wykonujące pomiary. Szczegółowy zakres czynności i urządzeń podlegających badaniu określono w wytycznych,
5) zbadanie stanu hamulców, klocków hamulcowych, liczby wagonów z czynnym hamulcem, włączenia wszystkich wagonów do przewodu hamulcowego oraz wyjaśnienie ewentualnej przyczyny niewłączania, sprawdzenie, czy nie nastąpiło zamarznięcie wody w zbiorniku odwadniającym lub w przewodzie hamulcowym, miejsce i wyniki ostatniej próby hamulców oraz śladów hamowania na szynach,
6) zbadanie stanu i położenia szyn, podkładów i podrozjazdnic, mostownic, szyn prowadnicowych, opórek przeciwpełznych, kompletność elementów łączących szyny i elementów przytwierdzających szyny do podkładów (mostownic, płyt, podrozjazdnic),
7) dokonanie pomiaru w miejscu wykolejenia oraz na długości co najmniej 100 m przed miejscem wykolejenia i za miejscem wykolejenia:
a) szerokości toru - co czwarty podkład,
b) stanu podbicia w stanie statycznym i dynamicznym (wyboje, ukryte dołki, wysadziny itp.),
c) wzajemnego położenia toków szynowych (przechyłki) poziomicą co czwarty podkład,
d) krzywizny łuków i krzywych przejściowych - metodą pomiaru strzałek,
e) wielkości zużycia szyn przy złączach i na środkowej części szyny,
f) w przypadku przypuszczenia zaistnienia wyboczenia toru należy dokonać:
- w torze bezstykowym: pomiaru przemieszczeń toru w stosunku do punktów stałych, temperatury powietrza i szyn, wielkości strzałki i długości fali wyboczenia toru, sprawdzić stan przytwierdzenia szyn i zabezpieczenia toru przed pełzaniem oraz stanu obsypania toru podsypką, a także ustalenia daty wykonywania w torze ostatnich robót naruszających stateczność toru,
- w torze stykowym: pomiaru luzów w stykach, na długości co najmniej po 300 m, wielkości strzałki i długości fali wyboczonego toru, wielkości ewentualnego pełzania szyn, sprawdzenia stanu przytwierdzenia szyn i zabezpieczenia toru przed pełzaniem, obsypania toru podsypką oraz ustalenia daty wykonywania ostatnich robót naruszających stateczność toru,
8) stanu rozjazdów, zamknięć hakowych i suwakowych, urządzeń stabilizujących przyleganie iglic (z udokumentowaniem zasadniczych wymiarów tych urządzeń świadczących o stanie ich wyregulowania), złącz szynowych, podrozjazdnic, skrzyżowań torów w jednym poziomie, wyrzutni płóz hamulcowych, krzyżownic torów przy obrotnicach, czasu i wyniku ostatniego technicznego badania rozjazdów oraz porównanie wyników z pomiarami dokonanymi po wypadku,
9) pomiarów odległości między wewnętrznymi powierzchniami obręczy kół, odległości między zestawami kołowymi, zużycia obrzeży i obręczy, nachylenia powierzchni tocznej obręczy kół, stanu maźnic oraz wideł maźniczych, luzów podłużnych i poprzecznych między maźnicą i widłami oraz luzów panewki po obu stronach, stanu wózków zwrotnych i resorów, stanu gniazda czopa skrętu w wózkach, luzów między pudłem a ramą wózka oraz stanu połączenia międzywózkowego. Należy również zbadać, czy pęknięcie, urwanie się, względnie złamanie części taboru nie było skutkiem dawniejszego pęknięcia lub wady materiału.
W razie potrzeby należy poddać tabor szczegółowym badaniom w zakładzie taboru (na stanowisku diagnostycznym),
10) po ustawieniu taboru na szynach zmierzyć odległość zderzaków wagonów wykolejonych oraz sąsiednich wagonów nie wykolejonych od główki szyny uwzględniając pomierzoną przechyłkę toru,
11) rzeczywistego nacisku osi na szynę (po dokonaniu zważenia),
12) czy pociąg nie przekroczył największej dozwolonej prędkości określonej rozkładem jazdy, nakazanej sygnalizatorami i wskaźnikami, względnie poleceniami wydanymi doraźnie w formie pisemnej oraz czy posiadał wymaganą masę hamującą,
13) rozmieszczenie taboru przed wypadkiem, stan i położenie wykolejonego taboru oraz stan skręcenia wagonów,
14) czy przejazd kolejowy był należycie zabezpieczony oraz osygnalizowany tak od strony toru jak i od strony drogi, czy maszynista dawał wymagane sygnały, czy obsługa przejazdu zamknęła na czas rogatki i czy była obecna na stanowisku, zbadać widoczność pociągu z drogi i z posterunku obsługi przejazdu, warunki obserwacji i słyszalności ze stanowiska kierującego pojazdem drogowym (przejrzystości szyb bocznych kabiny kierowcy, włączone radio, uchylona szyba itp.) oraz stan jezdni, drogi, pomostu, przejazdu w poziomie szyn,
15) w razie pożaru w wagonie ustalić, na którym miejscu od lokomotywy, wagonu ogrzewczego lub wagonu z samodzielnym ogrzewaniem znajdował się wagon, jego rodzaj, ładunek, sposób opakowania i zabezpieczenia ładunku, nadawcę ładunku oraz ewentualną obecność konwojenta,
16) w razie pożaru budynków, obiektów, zbóż, traw lub torowisk znajdujących się w granicach obszaru kolejowego oraz lasów w granicach do końca pasa przeciwpożarowego, ustalić odległość od toru, kierunek, w którym przemieszczał się pożar (od czy do toru), jaki był kierunek wiatru, szerokość i stan pasów ochronnych i starać się wyjaśnić przyczynę pożaru, ponadto polecić zbadanie przyrządów zabezpieczających przed iskrzeniem na lokomotywach, które przed pożarem przejeżdżały w pobliżu miejsca pożaru,
17) określić warunki atmosferyczne istniejące w czasie wypadku,
18) określić rozmiary szkód powstałych wskutek pożaru (wypadku),
19) ustalić ewentualną winę i współwinę poszkodowanych oraz wynikłe straty materialne,
20) odczytanie rozmów z urządzeń rejestrujących oraz sporządzenie protokółu z zarejestrowanych rozmów.

3. Sekcja diagnostyki przy udziale organu prowadzącego dochodzenie na podstawie wyników oględzin i dokonanych pomiarów zobowiązana jest sporządzić szkic miejsca wypadku.
Na szkicu tym należy wskazać z podaniem kilometrażu dane ilustrujące wypadek, a mianowicie: układ i numery torów w rejonie wypadku, wyniki pomiarów toru, jego profil podłużny, usytuowanie, oznaczenie i położenie sygnalizatorów, wskaźników, zwrotnic i wykolejnic, usytuowanie i oznaczenie nastawni i innych posterunków ruchu, taboru (z uwzględnieniem jego kierunku jazdy) oraz śladów wypadku.

4. Szkice dotyczące wyników pomiaru taboru zobowiązani są sporządzić pracownicy dokonujący tych pomiarów przy udziale organu prowadzącego dochodzenie.

5. Jeżeli wypadek został spowodowany urwaniem się części taboru (sprzęg, oś, widły maźnicze itp.) lub uszkodzeniem urządzeń nawierzchni (szyny, części rozjazdu) należy sporządzić szkic przekroju urwanej części z uwidocznieniem rodzaju i rozmiaru pęknięcia oraz struktury materiału.

6. Jeżeli istnieją uzasadnione podejrzenia, że wypadek został spowodowany wadliwym załadowaniem lub niewłaściwym umocowaniem przesyłki, to należy sporządzić szkic stanu ładunku i sposobu jego umocowania oraz wykazać, na czym te niewłaściwości polegały np.:
- przy stwierdzeniu nierównomiernego rozmieszczenia ładunku na wagonie należy dokonać pomiarów obciążenia osi, wózków i kół w celu udokumentowania przekroczenia dopuszczalnych granic obciążeń wg postanowień punktów 6.1.1. - 6.1.4. tomu I zał. II do RIV,
- przy stwierdzeniu niewłaściwego zabezpieczenia ładunku wykazać niewłaściwość zastosowanych środków do zabezpieczenia ładunku (np. drut o średnicy 3 mm zamiast o średnicy 4 mm, podkładki okrągłe zamiast prostokątnych lub kwadratowych, wiązadła z drutu złożone z nieparzystej liczby nitek zamiast parzystej, gwoździe wbite ukośnie zamiast prostopadle).
Ponadto należy ustalić czy wadliwy załadunek lub zabezpieczenie przesyłki mogły być zauważone przez pracownika PKP przyjmującego przesyłkę do przewozu, czy też było ukryte.
Wagony ładowne, co do których istnieje podejrzenie, że sposób ich załadowania mógł być przyczyną wypadku nie powinny być przemieszczane przed dokonaniem oględzin przez przedstawiciela zakładu przewozów towarowych.

7. Jeżeli w czasie oględzin miejsca wypadku stwierdzi się, że nastąpiło uszkodzenie (wysypanie się) przesyłki, należy ustalić, w jaki sposób usuwać skutki wypadku, aby nie spowodować większych strat w uszkodzonych przesyłkach.

8. Po dokonaniu oględzin i badań na miejscu wypadku, sporządza się niezwłocznie "Protokół oględzin miejsca wypadku kolejowego" (zał.8 ) lub "Protokół oględzin miejsca wypadku na przejeździe kolejowym" (zał.9), w którym należy opisać stan faktyczny jaki stwierdzono na miejscu wypadku oraz dokonać oceny wyników wykonanych badań z podaniem daty i godziny przystąpienia do tych badań i oględzin oraz daty i godziny ich zakończenia, a także określić terminy dostarczenia przez przedstawicieli poszczególnych jednostek organizacyjnych wymaganych dokumentów. Za treść zawartą w protokóle odpowiedzialny jest każdy członek komisji w zakresie swoich kompetencji. Protokół sporządza się komisyjnie. Protokół spisuje przewodniczący komisji, wyznaczony przez niego członek komisji - przedstawiciel specjalności odpowiedzialnej za przyczynę wypadku lub inny wyznaczony przez przewodniczącego komisji pracownik.

§ 13
Wstępna analiza wypadku

1. Na podstawie zebranego materiału rzeczowego, komisja prowadząca dochodzenie, dokonuje wstępnej analizy wypadku i ustala protokolarnie dalszy kierunek dochodzeń, a mianowicie:
1) których pracowników kolejowych należy wysłuchać w sprawie wypadku oraz w jakiej kolejności. Wysłuchań należy dokonać niezwłocznie po zaistniałym wypadku, jeżeli pozwala na to stan zdrowia w/w osób,
2) których podróżnych lub osoby postronne należy wysłuchać,
3) jakie czynności należy przedsięwziąć i jaki materiał jest potrzebny dla wyjaśnienia całości sprawy.

2. Jeżeli wstępna analiza wypadku wskazuje na wystąpienie lub możliwość wystąpienia kilku przyczyn, wówczas komisja sporządza protokół z przeprowadzonej analizy. Protokół ten w trakcie prowadzenia dochodzenia może być uzupełniany.

3. Prowadzący dochodzenie zwraca się do kierowników właściwych jednostek organizacyjnych celem skierowania przed komisję określonych osób lub wysłuchania ich w jednostce macierzystej, dostarczenia żądanych materiałów lub wykonania innych czynności potrzebnych do przeprowadzenia dochodzenia. Kierownik właściwej jednostki organizacyjnej odpowiada za terminowe wykonanie zlecenia prowadzącego dochodzenie.

4. O składzie (liczbie członków) komisji przeprowadzającej wysłuchanie na miejscu wypadku lub w terminie późniejszym decyduje przewodniczący komisji.

§ 14
Wizja lokalna, oględziny urządzeń, próby i ekspertyzy

1. W razie potrzeby komisja prowadząca dochodzenie powinna dokonać:
1) wizji lokalnej w celu ustalenia okoliczności powstania i przebiegu wypadku, przy uwzględnieniu warunków terenowych, w jakich miał miejsce wypadek. Wizji lokalnej należy dokonywać w warunkach podobnych do tych, w których powstał wypadek. Należy więc przy tym uwzględnić porę doby, oświetlenie, warunki atmosferyczne, wzajemne usytuowanie taboru itp.,
2) oględzin urządzeń, mających związek z wypadkiem dla zbadania i wyjaśnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub przebieg wypadku,
3) prób lub doświadczeń potrzebnych do wyświetlenia niektórych okoliczności istotnych dla sprawy. Czynności te mogą być zlecone innym osobom, zwłaszcza jeżeli wymagają one odpowiednich kwalifikacji osób, które mają wykonywać te czynności,
4) ekspertyz celem szczegółowego zbadania przedmiotu, dokonania jego pomiarów, zbadania układu mechanizmu w miejscach niedostępnych, określenia składu chemicznego itp. Ekspertyzę przeprowadzają specjaliści kolejowi z ośrodków badawczych PKP, a w razie potrzeby inne właściwe instytucje i zakłady naukowe nie będące w strukturach przedsiębiorstwa PKP.
5) zaleca się przy wizji lokalnej, oględzinach urządzeń oraz przy przeprowadzaniu niektórych prób używać kamery lub aparatu fotograficznego.

2. W wizji lokalnej, oględzinach urządzeń oraz przy przeprowadzaniu niektórych prób, w zależności od potrzeb, bierze udział cała komisja, bądź też jej niektórzy członkowie wyznaczeni przez przewodniczącego komisji.

3. Z czynności wymienionych w ust. 1 powinien być sporządzony protokół, ustalający wynik wykonanych czynności, a więc stwierdzenie stanu faktycznego oraz wnioski co do wpływu tego stanu na wypadek, a także inne spostrzeżenia i uwagi.

§ 15
Badania osób poszkodowanych w wypadku

1. Osobom poszkodowanym w wypadku pierwszej pomocy lekarskiej udziela lekarz wezwany na miejsce wypadku.

2. Lekarz udzielający pierwszej pomocy lekarskiej prowadzi dokumentację medyczną zgodnie z obowiązującymi przepisami.

3. Badania osób poszkodowanych w wypadkach kolejowych ubiegających się o ustalenie uszczerbku na zdrowiu w celu uzyskania odszkodowania prowadzi kolejowa komisja lekarska działająca w kolejowych poradniach medycyny pracy.

4. Kolejowa komisja lekarska prowadzi dokumentację medyczną zgodnie z obowiązującymi przepisami.

5. Dla każdej osoby poszkodowanej w wypadku należy sporządzić "Kartę poszkodowanego w wypadku kolejowym" (zał.3) . Kartę poszkodowanych podróżnych i osób postronnych należy sporządzić w jednym egzemplarzu, natomiast kartę poszkodowanych pracowników kolejowych w czasie pracy zgodnie z odrębnymi przepisami.

6. Kartę poszkodowanego w wypadku kolejowym obowiązany jest wypełnić i przesłać do organu prowadzącego dochodzenie powypadkowe celem załączenia do aktu dochodzenia:
a) dla poszkodowanego podróżnego - przedstawiciel przewozów pasażerskich, na którego obszarze działania zaistniał wypadek,
b) dla pracownika kolejowego i osoby postronnej - przedstawiciel zakładu na którego obszarze działania zaistniał wypadek.

7. Uchylenie się poszkodowanego od zbadania przez lekarza należy zanotować w "Karcie poszkodowanego w wypadku kolejowym" i potwierdzić podpisem dwóch świadków, w miarę możliwości nie będących pracownikami PKP.

§ 16
Ustalenia wyników dochodzenia

1. Po zebraniu potrzebnych materiałów Komisja prowadząca dochodzenie powinna szczegółowo je przeanalizować i ustalić przyczyny wypadku, winnych i stopień ich winy oraz wnioski, ustala końcową kategorię wypadku i jednostkę organizacyjną, którą wypadek obciąża. Z przyjętych ustaleń komisja sporządza protokół ustaleń końcowych. Protokół ten powinien zawierać uzasadnienie przyjętych ustaleń. Protokółu takiego nie sporządza się przy dochodzeniu prowadzonym w trybie uproszczonym. Wnioski końcowe z ustaleń należy zamieścić w sprawozdaniach końcowych z dochodzenia (§ 17). W przypadku wniesienia zastrzeżenia do treści protokółu ustaleń końcowych przez członka komisji, Główny Inspektor Bezpieczeństwa Ruchu Kolejowego lub osoba przez niego upoważniona podejmują decyzję w sprawie zastrzeżenia zgodnie z uregulowaniami § 11 ust.4.

2. Należy rozróżniać następujące przyczyny wypadków:
1) przewinienia pracownicze (nie przestrzeganie obowiązujących przepisów, instrukcji, regulaminów - wskutek ich nieznajomości, niedbalstwa, omyłki, lekkomyślności, spożycia alkoholu, przemęczenia itp.),
2) nieprawidłowości techniczne:
a) nienależyte utrzymanie,
b) wady materiałowe,
c) usterki konstrukcyjne lub montażowe,
3) nieprawidłowości organizacyjne (niewłaściwe metody pracy, niewłaściwe opracowanie regulaminów technicznych itp.),
4) nieodpowiednie dla danego stanowiska cechy osobowe pracownika (stan intelektualny, cechy charakteru, niewydolność fizyczną lub psychiczną itp.).
5) uchybienia nadawców, podróżnych i osób postronnych (nieprawidłowy załadunek, niewłaściwe opakowanie lub umocowanie ładunku, wskakiwanie do jadącego pociągu i wyskakiwanie z niego, chodzenie w miejscach niedozwolonych, brak należytej uwagi na przejeździe itp.),
6) zła wola (zamachy, napady, złośliwe występki, zabójstwa oraz samobójstwa),
7) niekorzystne warunki atmosferyczne (nadmierne opady, silne wiatry itp.),
8) nagły naturalny zgon.

3. Wypadek może zaistnieć z jednej lub kilku przyczyn. Jeżeli do wypadku doprowadziło kilka przyczyn, to ich rola w procesie powstania wypadku jest następująca:
1) przyczyna zasadnicza - stwarza stan bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa, wskutek naruszenia jednej z podstawowych zasad tego bezpieczeństwa,
2) przyczyna pierwotna - stanowi początek łańcucha nieprawidłowości, które doprowadzają do powstania przyczyny zasadniczej i do wypadku,
3) przyczyny pośrednie - dopomagają do powstania przyczyn wymienionych w pkt 1-2, a tym samym pośrednio i do powstania wypadku.

4. Określenie przyczyn wypadku jest podstawą do ustalenia winnych i stopnia ich winy.
Przy określeniu zaniedbań nadawców należy w trakcie dochodzenia ustalić, czy uchybienie, które spowodowało powstanie wypadku mogło być dostrzeżone przez pracownika PKP przyjmującego przesyłkę (wagon) do przewozu (np. brak stopni, drabinek do wchodzenia na wagon, itp.). Ustalenie winy nadawcy nie wyklucza możliwości wyciagnięcia konsekwencji w stosunku do odpowiednich pracowników kolei, jeżeli istniały warunki do ujawnienia tych wad przy odbiorze wagonu od nadawcy lub w trakcie przewozu. Wina pracowników, którzy spowodowali wypadek lub przyczynili się do jego powstania może polegać na:
1) działaniu, które jest zabronione przez obowiązujące przepisy, instrukcje, regulaminy, zarządzenia itp.,
2) zaniechaniu lub niedbałym spełnianiu obowiązków pracowniczych nakazanych przepisami, instrukcjami, regulaminami, zarządzeniami itp.,
3) wykonywaniu czynności po spożyciu alkoholu, użyciu środków odurzających itp., co należy traktować jako świadome stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu.

5. Przy ocenie winy należy wziąć pod uwagę, czy wina ma charakter:
1) umyślny - tj. czy była zła wola, czy skutki przewidywano i godzono się na nie,
2) nieumyślny - tj. polegający na tym, że sprawca bezpodstawnie przypuszczał, że nie dojdzie do następstw wynikających z jego postępowania, chociaż powinien je przewidywać. Najczęściej wina nieumyślna występuje przy niedbałym lub lekkomyślnym pełnieniu obowiązków.

6. Po zbadaniu przyczyn wypadku, ustaleniu odpowiedzialności jednostek organizacyjnych PKP za przyczynienie się do powstania wypadku, ustaleniu winnych powstania wypadku i stopnia ich winy, komisja prowadząca dochodzenie wyciąga wnioski z ustaleń końcowych:
a) zaradcze - rzeczowe i realne, mające na celu wykluczenie lub ograniczenie możliwości powstawania przyczyn, które doprowadziły do wypadku (usunięcie nieprawidłowości i błędów, ulepszenia organizacyjne i techniczne, poprawa skuteczności nadzoru , powierzenie innych obowiązków wskazanemu pracownikowi lub grupie pracowników itp.),
b) poniesienia odpowiedzialności za spowodowanie wypadku przez jednostki organizacyjne PKP i winnych pracowników.
Wnioski dotyczące odpowiedzialności jednostek organizacyjnych PKP (zakładów), dotyczące strat wynikłych w skutek wypadku (uszkodzenia infrastruktury i taboru, usuwania skażenia środowiska, przewidywanych roszczeń z tytułu odszkodowań, strat eksploatacyjnych, kosztów pracy pogotowia itp.) muszą być udokumentowane w aktach dochodzenia, a koszty strat obciążać jednostki organizacyjne PKP (zakłady), proporcjonalnie do stopnia ich przyczynienia się do powstania wypadku. W protokóle ustaleń końcowych należy dokonać zestawienia strat powstałych w wyniku wypadku, uwzględniając każdą pozycję (każdy uszkodzony element infrastruktury, taboru, odszkodowania itp.) oraz wskazać procentowy (lub złotówkowy) udział przyczynienia się jednostki organizacyjnej PKP (zakładu) do powstania wypadku. Dotyczy to również przypadków określania strat z winy innych użytkowników kolei (spoza PKP).
Wnioski dotyczące odpowiedzialności pracownika za spowodowanie wypadku lub przyczynienie się do jego powstania należy uzasadnić z wyraźnym wskazaniem i określeniem popełnionych nieprawidłowości osobno dla każdego pracownika i ze wskazaniem postanowień przepisów, instrukcji, zarządzeń i regulaminów, które zostały naruszone.

§ 17
Sprawozdanie z dochodzenia

1. Po ustaleniu wyników dochodzenia organ dochodzeniowy sporządza, "Sprawozdanie z dochodzenia w sprawie wypadku z pociągiem lub taborem kolejowym" (załącznik 4), w przypadku wypadku, gdzie dochodzenie jest prowadzone w trybie uproszczonym "Sprawozdanie z dochodzenia w sprawie wypadku kolejowego" (załącznik 4 lub 5).

2. Do sprawozdania z dochodzenia w sprawie wypadku kolejowego należy dołączyć:
1) telegram o wypadku,
2) protokół oględzin miejsca wypadku,
3) szkice wraz z wynikami pomiarów z miejsca wypadku (nawierzchni, taboru i ładunku),
4) opis stanu urządzeń srk ,
5) protokóły ustalenia stanu hamulców, dokonanej wizji lokalnej, oględzin urządzeń, prób, doświadczeń i ekspertyz,
6) wyniki badań specjalistycznych wynikających z § 12 ust.2 pkt. 1,
7) karty badania poszkodowanych w wypadku kolejowym,
8) dokumenty mające istotne znaczenie dowodowe dla danego wypadku (raport z jazdy z wykazami wagonów i rozkazami szczególnymi, karty próby hamulca, taśmy prędkościomierza, taśmy z urządzeń kontrolujących zagrzanie osi w taborze, dokumentację straży pożarnej itp.),
9) wyciąg z dokumentów: z dzienników ruchu, książek ostrzeżeń doraźnych, z książek kontroli urządzeń sterowania ruchem, z dzienników oględzin rozjazdów itp.,
10) odpis metryki przejazdu,
11) wyciągi z akt osobowych pracowników mających związek z wypadkiem (załącznik 6), a w razie potrzeby zaświadczenia o stanie rodzinnym lub majątkowym,
12) kosztorysy strat spowodowanych wypadkiem (jeżeli w czasie sporządzania sprawozdania ustalenie dokładnych kwot nie jest możliwe, należy podać je szacunkowo, z zaznaczeniem, że jest to kosztorys szacunkowy),
13) protokóły wysłuchań pracowników i innych osób,
14) protokół ustaleń końcowych wyników dochodzenia,
15) zawiadomienia o wykonaniu wniosków, względnie podjęciu właściwej działalności celem wykonania wniosków, których realizacja wymaga dłuższego czasu.
16) ekspertyzy, wyniki badań, opinie biegłych rzeczoznawców i instytucji badawczych, protokóły z wizji lokalnych,

3. Do sprawozdania należy dołączyć tylko te materiały, które wiążą się z danym wypadkiem. Należy unikać nagromadzenia zbędnej ilości obszernych druków i w miarę możliwości należy je redukować , wykonując potrzebne wyciągi i zestawienia.

4. Sprawozdanie podpisują przewodniczący i członkowie komisji dochodzeniowej.

5. Do sprawozdania z dochodzenia przeprowadzonego w trybie uproszczonym (załącznik 5), należy dołączyć:
1) telegram o wypadku,
2) protokół oględzin miejsca wypadku lub orzeczenie techniczne,
3) szkice wraz z wynikami pomiarów z miejsca wypadku (dotyczy wypadków kategorii 162-166),
4) inne materiały dowodowe istotne dla ustalenia przyczyny wypadku.

6. Akta zakończonego dochodzenia wraz ze sprawozdaniem i odpisami wydanych w sprawie decyzji oraz wysłanych pism i zawiadomień należy ułożyć w porządku chronologicznym ( w częściach stanowiących logiczną całość) i poszczególne strony ponumerować. Akta powinny być zszyte i zawierać spis treści. Akta o dużej objętości mogą być zszyte w tomy oznaczone kolejną numeracją z określeniem na każdym z tomów ogólnej ich liczby. Na okładce akt, a jeżeli składają się one z tomów, również na okładce każdego tomu należy określić przedmiot dochodzenia (Dochodzenie w sprawie...............). Do postępowania z aktami dochodzeniowymi i do sposobu ich przechowywania stosuje się postanowienia Instrukcji Kancelaryjnej A1 oraz Instrukcji Archiwalnej A2.

§ 18
Terminy ukończenia dochodzeń i wykonania wniosków

1. Dochodzenie w sprawie wypadku powinno być ukończone w ciągu 30 dni roboczych dla wypadków pociągowych lub w ciągu 20 dni roboczych dla wypadków manewrowych i wydarzeń.
W uzasadnionych przypadkach, na pisemny wniosek przewodniczącego komisji, zatwierdzający dochodzenie może przedłużyć termin zakończenia dochodzenia.
Za datę zakończenia dochodzenia uważa się datę zatwierdzenia sprawozdania.

2. Członkowie komisji mogą porozumiewać się ze swoimi zwierzchnikami - zwłaszcza w sprawie wniosków - celem jednoznacznego i ostatecznego sformułowania ich treści.
Nie może to jednak wydłużyć terminu zakończenia dochodzenia.

3. Dochodzenie zatwierdza zwierzchnik przewodniczącego organu dochodzeniowego w terminie do 7 dni roboczych od dnia przedłożenia do zatwierdzenia.

4. Odpis zatwierdzonego sprawozdania i protokółu ustaleń z wypadku otrzymują:
1) natychmiast po zatwierdzeniu - zwierzchnicy tych jednostek (komórek) organizacyjnych, którzy zobowiązani są do zrealizowania zatwierdzonych wniosków,
2) do 7 dni jednostka nadrzędna i ekspozytura Głównego Inspektoratu Bezpieczeństwa Ruchu właściwa dla miejsca wypadku,
3) w terminie 7 dni właściwa, dla miejsca wypadku, komórka p. poż. z dochodzeń w sprawie pożarów.

5. Na podstawie akt dochodzenia przełożony jednostki organizacyjnej:
1) stosuje karę porządkową w stosunku do winnego pracownika,
2) egzekwuje straty PKP zgodnie z postanowieniami Kodeksu Pracy , art. 114 - 127.

6. Wykonanie wniosków należy przeprowadzić:
a) natychmiast, jeżeli tego wymaga bezpieczeństwo ruchu kolejowego,
b) w ciągu 14 dni kalendarzowych od dnia zatwierdzenia sprawozdania z dochodzenia, dla pozostałych przypadków.
Jeżeli realizacja wniosków wymaga dłuższego okresu czasu, to w ciągu 14 dni należy wydać zarządzenie w sprawie ich wykonania.
O wykonaniu wniosków względnie o wydaniu zarządzenia w sprawie ich realizacji należy powiadomić jednostkę, której przełożony zatwierdził sprawozdanie wraz z wnioskami.
Realizacje wniosków powypadkowych w zakresie osobowym przeprowadzają właściwi przełożeni jednostek organizacyjnych, poprzez swoje komórki do spraw pracowniczych, w terminach zgodnych z odpowiednimi w tym zakresie przepisami.

7. Jeżeli realizacja niektórych wniosków przekracza kompetencje jednostek biorących udział w przeprowadzeniu dochodzenia, prowadzący dochodzenie powinien wnioski te przedstawić nadrzędnej jednostce organizacyjnej, celem uzgodnienia.

8. Decyzje w sprawie wniosków w stosunku do pracowników zakładów niekolejowych, winnych spowodowania lub przyczynienia się do powstania wypadku podejmuje dyrektor tego zakładu.

9. W sprawie wniosków zaradczych zwierzchnia jednostka organizacyjna powinna podjąć decyzję i wydać odpowiednie zarządzenia w ciągu 14 dni od dnia otrzymania wniosków.

10. Zatwierdzający dochodzenie może uznać sprawę wypadku za zakończoną, jeżeli wszystkie wnioski zostały wykonane, względnie powiadomienia o podjętych środkach dołączono do sprawozdania.

11. Zatwierdzający dochodzenie może uznać sprawę wypadku za zakończoną, jeżeli wszystkie wnioski zostały załatwione względnie powiadomienia o podjętych środkach dołączono do sprawozdania.

12. Akta dochodzeń dotyczące wypadków, które spowodowały śmierć lub obrażenia podróżnych i osób postronnych, należy przesłać do wglądu właściwej komórki prawnej zajmującej się sprawami odszkodowań.

13. W razie przesłania akt prokuraturze lub sądowi, przesyłający powinien uprzednio sporządzić i pozostawić u siebie odpis sprawozdania wraz z protokółem ustaleń końcowych z dochodzenia .

§ 19
Dochodzenie w sprawie wypadku, w którym uczestniczyli pracownicy innej jednostki organizacyjnej

1. Jeżeli w wypadku uczestniczyli pracownicy zatrudnieni w innej jednostce organizacyjnej (lub innej kolei użytku publicznego) niż prowadzący dochodzenie, to prowadzący dochodzenie powinien tych pracowników wysłuchać bezpośrednio po wypadku. Jeżeli to nie jest możliwe, a wysłuchanie ich ma istotne znaczenie dla wyświetlenia przyczyn wypadku, należy żądać oddelegowania ich celem wysłuchania.
Jeżeli wysłuchanie ich nie ma zasadniczego znaczenia, należy pilnie telefonicznie lub telegraficznie zażądać od jednostki macierzystej nadesłania w ciągu 3 dni protokolarnych wysłuchań tych pracowników, określając okoliczności i przedmiot wysłuchania.

2. W razie ustalenia winy tych pracowników, zatwierdzający dochodzenie, przed zatwierdzeniem sprawozdania, przedstawia jego projekt kierownikowi jednostki organizacyjnej, z którym ci pracownicy mają nawiązany stosunek pracy w celu uzgodnienia wniosków osobowych przedstawionych przez komisję dochodzeniową. W przypadku nie zgadzania się z wnioskami , jednostka macierzysta pracowników, informuje o tym zatwierdzającego dochodzenie oraz przedstawia sprawę do rozstrzygnięcia swojej jednostce zwierzchniej i jednostce zwierzchniej zatwierdzającego. Wspólne rozstrzygnięcie jednostek nadrzędnych jest ostateczne i ma moc obowiązującą strony. Po zatwierdzeniu sprawozdania, akta dochodzenia przesyła się jednostce macierzystej pracowników winnych, celem zapoznania się z dochodzeniem i wykonania wniosków. Zwrot akt powinien nastąpić w ciągu 7 dni.

§ 20
Dochodzenie w sprawie wypadków w ruchu granicznym

W dochodzeniach w sprawie wypadków w ruchu granicznym należy przestrzegać postanowień granicznej umowy kolejowej.