4. ELEMENTY OBIEKTÓW TOROWYCH

4.1. Podtorze

4.1.1. Kształt podtorza i szerokość torowiska

4.1.1.1.   Kształt i budowa podtorza powinny zapewnić całkowitą stateczność spoczywającej na nim nawierzchni przy wszelkich warunkach atmosferycznych i wodnych.

4.1.1.2.   Szerokość torowiska na prostej oraz w łukach o promieniu większym od 300 m, przy projektowaniu linii jednotorowej powinna wynosić co najmniej:
3,80 m dla linii I kategorii,
3,50 m dla linii II i III kategorii.

4.1.1.3.   Przy przebudowie istniejących linii dopuszcza się projektowanie zmniejszonej szerokości torowiska, o którym mowa w ust. 4.1.1.2., do:
3,50 m dla linii I i II kategorii,
3,30 m dla linii III kategorii.

4.1.1.4.   Przy projektowaniu linii dwutorowych szerokość torowiska powinna wynosić co najmniej 7,30 m.

4.1.1.5.   Przy projektowaniu linii jednotorowej w łuku o promieniu do 300 m, szerokość torowiska określona w ust. 4.1.1.2., powinna być powiększona o 15 cm.

4.1.1.6.   Przy projektowaniu linii dwutorowej w łuku, szerokość torowiska, o której mowa w ust. 4.1.1.3., powinna być powiększona o wielkości zależne od wielkości promienia łuku, określone w ust. 3.2.3.6. (tablica 9).

4.1.1.7.   Górny zarys torowiska linii jednotorowej na szlaku należy w przekroju poprzecznym projektować w kształcie trapezu o szerokości górnej 1,50 m i wysokości 0,05 m. Normalny przekrój torowiska dla linii jednotorowej podany jest na rysunku 3.

Rys. 3. Normalny przekrój poprzeczny podtorza i nawierzchni linii jednotorowej.
W torach głównych d ^ 0,20 m " bocznych d ^ 0,15 m

4.1.1.8.   Górny zarys torowiska linii dwutorowej na szlaku należy projektować w przekroju poprzecznym w kształcie trójkąta równoramiennego o wysokości 0,15 m.

Normalny przekrój poprzeczny torowiska na linii dwutorowej podany jest na rysunku 4.

Rys. 4. Normalny przekrój poprzeczny podtorza i nawierzchni linii dwutorowej.
W torach głównych d ^ 0,20 m " bocznych d ^ 0,15 m

4.1.1.9.   Szerokość ławy z każdej strony torowiska mierzona od jego krawędzi do dolnej krawędzi podsypki powinna wynosić co najmniej 50 cm. Na liniach istniejących dopuszcza się stosowanie mniejszej szerokości ławy, jednak nie mniej niż 30 cm.

4.1.1.10.   Na stacjach i mijankach należy projektować przekrój poprzeczny torowiska z pochyleniem nie mniejszym niż 4%o w kierunku urządzeń odwadniających.

4.1.2. Pochylenia skarp torowiska i wymagania techniczne budowy

4.1.2.1. Pochylenia skarp w przekopach i nasypach o wysokości do 6 m przy gruntach sypkich powinno wynosić 1 ; 1,5. Przy nasypach wyższych od 6,0 m w dolnej części nasypu poniżej 6 m od krawędzi torowiska należy projektować pochylenie skarp 1 : 1,75.

4.1.2.2.   Pochylenie skarp nasypu o wysokości 6,0 m w gruntach skalistych powinno wynosić 1 : 1,3. Przy nasypach wyższych od 6,0 m, w dolnej części nasypu poniżej 6,0 m od krawędzi torowiska należy stosować pochylenie 1 : 1,5.

4.1.2.3.   Skarpy nasypów i przekopów o wysokości powyżej 6,0 m powinny być zaopatrzone w ławy o szerokości od 0,50 m do 1,0 m. Różnica poziomów ław nie powinna przekraczać 3 m.

4.1.2.4.   W sprzyjających warunkach geologicznych i hydrogeologicznych pochylenie skarp w przekopach o głębokości do 12 m, zależnie od rodzajów i uwarstwienia gruntu należy projektować w granicach:

1)    1 : 1,5 w gruntach sypkich o jednolitym uwarstwieniu,

2)    1 : 0,5 do 1 : 1,5 w gruntach skalistych, zależnie od rodzaju i uwarstwienia gruntu oraz głębokości przekopu,

3)    1 : 0,1 w skałach słabo wietrzejących przy pochyleniu warstw w kierunku na zewnątrz torowiska,

4)    1 : 0,2 do 1 : 1,5 w gruntach skalistych, zależnie od rodzaju i uwarstwienia skał oraz głębokości przekopu.

4.1.2.5.   Pochylenia skarp w nasypach i w przekopach o wysokości ponad 12 m należy każdorazowo projektować w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań tech-niczno-geologicznych.

4.1.2.6.   Należy unikać projektowania płytkich przekopów o głębokości mniejszej niż 1 m i niskich nasypów o wysokości niniejszej niż 0,5 m. Wyjątkowo na liniach wąskotorowych III kategorii mogą być projektowane nasypy o wysokości mniejszej.

4.1.2.7.   Nasypy należy wykonywać z gruntów posiadających znaczną wytrzymałość na ściskanie, nierozpuszczalność w wodzie, przydatność do przenoszenia obciążeń. Grunty, jak iły, margle, piaski pylaste, torf nie mogą być stosowane.

4.1.2.8.   Skarpy nasypów i przekopów powinny być w razie potrzeby odpowiednio wzmocnionej zgodnie z postanowieniami WPT - Podtorze Kolejowe WP D 29.

4.1.3. Odwodnienie podtorza

4.1.3.1. Podtorze powinno być należycie odwodnione, a spadki rowów bocznych i górnych powinny być nie mniejsze niż 2%o; zaprojektowany przekrój powinien zapewniać swobodny odpływ wody.

4.1.3.2.   Dno i skarpy rowów odwadniających o stromych spadkach powinny być należycie umocowane z uwzględnieniem warunków wynikających z ilości i szybkości przepływającej wody oraz rodzaju gruntu.

4.1.3.3.   Wymiary rowów bocznych o wzmocnionej skarpie (darnina, bruk itp.) nie powinny być mniejsze od wymiarów podanych w tablicy 10.

Tablica 10

4.1.3.4.   W przekopach o pochyleniu podłużnym mniejszym niż 2%o, przy stosowaniu odwrotnych spadków dna rowu, można zmniejszyć głębokość rowu do 0,2 m, przy zachowaniu górnej przepisowej szerokości rowu.

4.1.3.5.   Rowy boczne przy nasypach na odcinkach równinnych lub na gruntach nieprzepuszczalnych oraz przy niskich nasypach do 0,5 m, należy wykonywać z obu stron nasypu. Ława pomiędzy górną krawędzią rowu i podstawą nasypu powinna wynosić najmniej 1,00 m i mieć spadek poprzeczny w kierunku rowu nie mniejszy niż 2%o.

4.1.3.6.   Rowy górne powinny być stosowane jedynie w wyjątkowo uzasadnionych przypadkach. Należy dążyć do ujęcia wód spływających po stoku do rowów bocznych, które w zależności od warunków hydrogeologicznych powinny być odsunięte od torowiska i zwiększony ich przekrój.

4.1.3.7.   Na terenach zalewowych krawędź torowiska powinna wznosić się co najmniej o 0,5 m ponad zaobserwowany lub obliczony najwyższy poziom wody.

4.1.3.8.   W razie ujawnienia w skarpach przekopów występowania źródeł, należy stosować właściwe ich ujęcie.

4.1.3.9.   Podtorze wykonane z gruntów sypkich powinno być w obrębie równi stacyjnych odpowiednio odwodnione, z uwzględnieniem warunków terenowych występujących na projektowanej stacji.

4.2. Nawierzchnia

4.2,1. Nawierzchnia stalowa

4.2.1.1.   Tory główne linii I i II kategorii powinny być układane z nowych szyn walcowanych dla kolei wąskotorowych lub z odpowiednich staroużytecznych szyn normalnotorowych.

4.2.1.2.   Przy projektowaniu linii kolejowej, na której przewidziane są przewozy transporterami, należy stosować w torach głównych na szlaku, na stacjach oraz w torach bocznych o długości ponad 1 km jak również w torach w obrębie rampy prze-stawczej, szyny o wadze co najmniej 23 kg/m. W torach bocznych można stosować szyny lżejsze, lecz nie lżejsze niż 18,3 kg/m.

4.2.1.3.   Tory główne linii III kategorii oraz tory stacyjne główne i boczne linii wszystkich kategorii, z uwzględnieniem warunku ust. 4.2.1.2., mogą być układane z szyn wąskotorowych, lecz nie lżejszych niż 18,3 kg/m.

4.2.1.4.   Typ i długość szyn należy ustalać w projekcie w zależności od typu i nacisku na oś taboru przewidzianego do kursowania na danej linii oraz od jego szybkości.

4.2.1.5. Długość szyn układanych w tory, z wyjątkiem szyn skróconych w łukach i przy rozjazdach oraz skrzyżowaniach torów, nie powinna być mniejsza niż:
1)    15 m dla nowych szyn wąskotorowych,
2)    30 m dla szyn staroużytecznych normalnotorowych spawanych.

4.2.1.6. Przy projektowaniu nawierzchni stalowej należy stosować złączki szynowe odpowiednie dla typu układanych szyn.

4.2.1.7. Na odcinkach toru, na których szyny narażone są na pełzanie,~~należy projektować opórki przeciwpełzne ustalonego typu lub inne środki przeciwpeizne.

4.2.2.   Podkłady

4.2.2.1.   Rodzaj podkładów, ich typ oraz ilości przypadające na 1 km długości toru, należy projektować według zasad określonych w warunkach technicznych budowy linii kolejowych.

4.2.2.2.   W torach przewidzianych dla ruchu pociągów transporterowych ilość podkładów przypadających na 1 km długości toru powinna wynosić:
1)    1300 do 1400 szt. na odcinkach prostych,
2)    1400 do 1500 szt. na łukach.

4.2.2.3.   Długość podkładów drewnianych przewidzianych do budowy torów na których występować będzie ruch pociągów transporterowych powinna wynosić:
1)    1,80 m - w torach na rampie ładunkowej oraz w torach, na których przewiduje się na i wyładunek wagonów normalnotorowych, stojących na transporterach,
2)    co najmniej 1,50 m w pozostałych torach stacyjnych i szlakowych,
3)    długość podkładów betonowych nie może być mniejsza niż 1,45 m.

4.2.2.4.   Nie należy projektować układania torów na podkładach betonowych na odcinkach położonych na terenie czynnych zapadlisk w związku z podkopami górniczymi.

4.2.2.5.   Przy projektowaniu przymocowania szyn do podkładów w torach, po których przewidziany jest ruch przy użyciu transporterów, należy uwzględniać:
1)    przymocowanie szyn do podkładów drewnianych bezpośrednio poprzez podkładki stalowe,
2)    przymocowanie szyn do podkładów betonowych bez podkładek, jednak poprzez przekładkę z użyciem wkrętów.

4.2.3.   Podsypka

4.2.3.1.   Materiał na podsypkę powinien posiadać odpowiednią wytrzymałość i przepuszczalność zgodnie z obowiązującą normą.

4.2.3.2.   W przypadkach ekonomicznie uzasadnionych można jako podsypki używać tłucznia lub żużla wielkopiecowego, nie wolno stosować podsypki żużlowej do torów na podkładach betonowych.

4.2.3.3.   W torach przewidzianych do ruchu przy zastosowaniu transporterów, należy stosować na podsypkę dobrze płukany żwir, piasek gruboziarnisty lub tłuczeń.

4.2.3.4.   Międzytorza na stacjach i mijankach mogą być zapełnione podsypką gorszego gatunku do poziomu górnej powierzchni podkładów sąsiednich torów.

4.2.3.5.   Nie należy projektować układania podsypki tłuczniowej bezpośrednio na świeżo wykonanym podtorzu. W przypadkach wyjątkowych, gdy istnieje konieczność ułożenia tłucznia na świeżo wykonane podtorze, należy między torowiskiem i warstwą tłucznia zaprojektować warstwę ochronną żwirową lub piaskową o grubości 8 cm.

4.2.3.6.   Grubość warstwy właściwej podsypki pod podkładami drewnianymi, oznaczona na rysunkach 3 i 4 literą d, powinna wynosić:
1)    20 cm - w torach głównych linii I i II kategorii,
2)    15 cm - w torach bocznych linii I i II kategorii,
3)    15 cm - w torach głównych linii III kategorii,
4)    10 cm - w torach bocznych linii III kategorii.

4.2.3.7. Przy projektowaniu toru na podkładach betonowych, grubości podsypki, określone w ust. 4.2.3.6., należy zwiększyć o 5 cm.

4.2.4. Rozjazdy i skrzyżowania torów

4.2.4.1.   Skos rozjazdów należy przyjmować w dostosowaniu do projektowanej kategorii linii i przeznaczenia torów.

4.2.4.2.   W torach głównych linii I kategorii należy stosować rozjazdy o skosie 1 :9, a w pozostałych torach linii I kategorii - rozjazdy o skosie 1 :7.

4.2.4.3.   Nie należy stosować rozjazdów krzyżowych pojedynczych i podwójnych z krzyżownicami podwójnymi o skosie mniejszym (łagodniejszym) niż 1 : 7.

4.2.4.4.   Pomiędzy rozjazdami ułożonymi ku sobie ostrzami w torach głównych należy projektować wstawkę prostą o długości co najmniej 6 m.

4.2.4.5.   Rozjazdy i skrzyżowania torów w torach głównych powinny być tego samego typu co szyny przyległych torów lub typu cięższego.

4.2.4.6.   Ułożenie rozjazdów należy projektować na podsypce żwirowej, a w przypadkach uzasadnionych - na podsypce tłuczniowej.