SPIS TREŚCI
§ 1. Skład drużyny parowozowej
§ 2. Zakres pracy i obowiązków pomocnika maszynisty
§ 3. Znajomość obowiązujących przepisów
§ 4. Zwierzchnicy pomocnika maszynisty
§ 5. Przewóz na parowozie osób i przedmiotów
§ 6. Wyznaczanie i stawianie się na służbę
§ 7. Obejmowanie służby na parowozie
§ 8. Obowiązki pomocnika maszynisty przy obsłudze parowozu
§ 9. Tryb postępowania z parowozem pod parą
§ 10. Obsługa parowozu podczas jazdy
§ 11. Zachowanie ostrożności w czasie pełnienia służby
§ 12. Obsługa parowozu na liniach zelektryfikowanych
§ 13. Zapobieganie powstawaniu pożarów
§ 14. Zakończenie służby
5 15. Obowiązki pomocnika maszynisty podczas przeglądu
okresowego parowozu
§ 16. Obowiązki pomocnika maszynisty w razie niezdolności
maszynisty do pełnienia służby
§ 17. Obowiązki pomocnika maszynisty w przypadku uszkodzenia
parowozu na szlaku
§ 18. Obsługa parowozu przez pomocnika maszynisty w okresie
zimy
§ 19. Obowiązki pomocnika maszynisty w czasie jazdy w okresie
zimy
§ 20. Obowiązki pomocnika maszynisty w czasie zdawania parowozu
po pracy w okresie zimy
§ 21. Obowiązki palacza parowozu w drużynie składającej się
z trzech osób
§ 22. Czynności palacza parowozu przy objęciu służby
§ 23. Czynności palacza parowozu podczas jazdy
§ 24. Czynności palacza parowozu przy zakończeniu służby
Wykaz usterek technicznych i uszkodzeń, z którymi nie wolno użyć parowozu do pracy
Zarządzenie Ministra Komunikacji Nr 186 z dnia 30 maja 1961 r. w sprawie zatwierdzenia "Instrukcji dla pomocnika maszynisty parowozu'' Mtp 2 (Dziennik Urzędowy MK 1961 r. Nr 28 poz. 200 i Nr 59 poz. 352)
§ 1
Zatwierdza się do użytku służbowego "Instrukcję dla pomocnika maszynisty parowozu" Mtp 2, ktora ukaże się w osobnym wydaniu książkowym.
§ 2
Z dniem wejścia w życie Instrukcji, o której mowa w § 1, traci moc "Instrukcja dla pomocnika maszynisty parowozowego" Nr Mtp 2 zatwierdzona zarządzeniem Ministra Kolei z dnia 23 października 1951 r. Nr KM-la-I42/44/51 oraz "Instrukcja dla palacza parowozowego" Nr Mtp 49 zatwierdzona zarządzeniem Ministra Komunikacji w dniu 8 listopada 1945 r. Nr RT-6d 53/45 (Dziennik Urzędowy MK Nr 15, poz. 152).
§ 3
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1962 r.
Z up. MTNISTRA (-) inż. mgr W. Wotlerski Dyrektor Centralnego Zarządu
WYKAZ
jednostek organizacyjnych, które otrzymują instrukcje
dla pomocnika maszynisty parowozu Mtp 2
I. W Ministerstwie Komunikacji - Wg ustalonego rozdzielnika.
II. W dyrekcjach okręgowych kolei państwowych - Wg
obowiązującego rozdzielnika.
III. W jednostkach organizacyjnych podległych DOKP:
Oddziały trakcji
Oddziały przewozów
Lokomotywownie
Stacje
Wagonownie
Ośrodki szkolenia zawodowego
IV. Inne jednostki organizacyjne
Centralny Ośrodek Badań i Rozwoju Techniki Kolejnictwa
Technika Kolejowe
Zarząd Główny ZZK
WYKAZ
stanowisk pracy, dla których przydzielane są do
użytku służbowego oddzielne egzemplarze Instrukcji dla
pomocnika maszynisty parowozu Mtp 2
I W dyrekcjach okręgowych kolei państwowych W zarządach
trakcji, wagonów oraz przewozów
-st kontrolerzy I st. instruktorzy.
II. W oddziałach k.p. i jednostkach podległych
W oddziałach trakcji
kontrolerzy
kierownicy referatów technicznych
pracownicy prowadzący sprawy szkolenia zawód.
W lokomotywowniach kierownicy oddziałów
pracownicy prowadzący sprawy szkolenia zawód,
maszyniści instruktorzy
dyspozytorzy
maszyniści parowozu
pomocnicy maszynistów parowozu
palacze parowozu
W oddziałach przewozów
kontrolerzy ruchu
instruktorzy ruchu
kierownicy referatów technicznych
W wagonowniach - instruktorzy.
POSTANOWIEVIA WPROWADZAJĄCE
1. Instrukcja niniejsza zawiera postanowienia podane w
dotychczasowej instrukcji Mtp 2 wraz z wprowadzonymi do niej
poprawkami i uzupełnieniami.
Do instrukcji włączono również postanowienia dotyczące pracy
pomocnika maszynisty przy obsłudze parowozu w okresie zimy oraz
postanowienia wchodzące w zakres jego pracy objęte
dotychczasowymi przepisami Mtp 6 I Mtp 36.
Poza tym w Instrukcji zamieszczono postanowienia dotyczące pracy
palacza parowozu, wchodzącego w skład drużyny parowozowej
zawarte w dotychczasowej Instrukcji Mtp 49.
2. Instrukcja jest przeznaczona dla pracowników spełniających czynności pomocników maszynistów i palaczy parowozów wchodzących w składy drużyn parowozowych.
§ 1
Skład drużyny parowozowej
1. Dla dozoru i obsługi parowozu w czasie jego pracy wyznaczona jest drużyna parowozowa. Drużyna parowozowa składa się co najmniej z dwóch osób: maszynisty i pomocnika maszynisty albo z maszynisty i palacza parowozu. W pewnych przypadkach uzasadnionych ciężką pracą drużyny, może ona składać się z trzech osób: maszynisty, pomocnika maszynisty i palacza.
2. Instrukcja niniejsza zawiera postanowienia określające
czynności obowiązujące pomocnika maszynisty i palacza
parowozu, wchodzących w skład drużyny parowozowej.
Postanowienia dotyczące pomocnika maszynisty obowiązują
również palacza parowozu wykonującego czynności pomocnika
maszynisty przy dwuosobowym składzie drużyny parowozowej.
3. Postanowienia dotyczące pomocnika maszynisty obowiązują również innych pracowników wyznaczonych do pełnienia tych czynności.
§ 2.
Zakres pracy i obowiązków pomocnika maszynisty
1. Zadaniem pomocnika maszynisty jest współdziałanie z maszynistą w obsłudze przydzielonego parowozu.
2. W szczególności do pomocnika maszynisty należy:
1) współpraca z maszynistą przy oględzinach przydzielonego
parowozu przed wyjazdem z lokomotywowni,
2) obsługiwanie kotła parowozowego przy stosowaniu nowoczesnych
metod pracy,
3) pomaganie maszyniście parowozu przy spełnianiu przez niego
obowiązków i wykonywanie wszelkich zleceń maszynisty
dotyczących obsługi parowozu i pełnienia służby,
4) utrzymanie parowozu w należytym porządku,
5) smarowanie trących się powierzchni parowozu,
6) pomaganie maszyniście w usuwaniu usterek w parowozie,
7) przestrzeganie obowiązujących przepisów i instrukcji przy
wykonywaniu czynności na parowozie,
8) ścisłe stosowanie się do obowiązujących przepisów i
regulaminów przy korzystaniu z pokojów noclegowych,
9) uczęszczanie na okresowe pouczania.
10) stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych.
3. Pomocnik maszynisty obowiązany jest podać swój adres w biurze dyspozytora parowozowni i niezwłocznie zawiadamiać o każdej jego zmianie; wychodząc z domu pomocnik maszynisty powinien zawiadomić domowników, gdzie można go znaleźć, a miejsce stałego zamieszkania może on opuścić tylko po uprzednim uzyskaniu na to zezwolenia dyspozytora parowozowni.
§ 3.
Znajomość obowiązujących przepisów
Pomocnik maszynisty powinien znać dokładnie i przegrzewać w
pracy postanowień zawartych w niniejszej instrukcji oraz w
następujących przepisach i instrukcjach:
1) instrukcji dla palacza parowozowni.
2) instrukcji obsługi i utrzymania w eksploatacji hamulców
pociągów towarowych i pasażerskich,
3) instrukcji o sygnalizacji na PKP,
4) instrukcji o prowadzeniu ruchu pociągów na PKP w części
dotyczącej pomocnika maszynisty,
5) przepisach eksploatacji technicznej kolei (PET) w części
dotyczącej pracy pomocnika maszynisty,
6) przepisach o służbie przygotowawczej, doszkalaniu i
egzaminowaniu pracowników PKP w części dotyczącej pomocnika
maszynisty i palacza parowozu,
7) przepisach o udzieleniu pierwszej pomocy sanitarnej,
8) przepisach przeciwpożarowych.
§ 4.
Zwierzchnicy pomocnika maszynisty
1. Bezpośrednim zwierzchnikiem pomocnika maszynisty w parowozowni jest kierownik oddziału dyspozycji trakcyjnej lub działający w jego imieniu dyspozytor parowozowni, a po wyjeździe z parowozowni - maszynista
2. Polecenia służbowe pomocnik maszynisty powinien otrzymywać od swoich bezpośrednich zwierzchników, jeżeli jednak zwierzchnik wyższego stopnia dał polecenie bezpośrednio pomocnikowi maszynisty, polecenie takie powinien on wykonać, zawiadamiając o nim swego bezpośredniego zwierzchnika.
§ 5
Przewóz na parowozie osób i przedmiotów
1. Pomocnikowi maszynisty nie wolno przewozić na parowozie żadnych przedmiotów, które nie są przeznaczone do obsługi lub naprawy parowozu. Wyjątek stanowią przedmioty przeznaczone do osobistego użytku w czasie służby jak niezbędne artykuły żywnościowe, odzież itp.
2. Na parowozie mogą znajdować się tylko osoby, które mają upoważnienie do przejazdu na parowozie.
3. W budce maszynisty może znajdować się jednocześnie, łącznie z drużyną parowozową, nie więcej niż 5 osób.
§ 6
Wyznaczanie i stawianie się na służbą
1. Pomocnik maszynisty pełni służbę zgodnie z ustalonym turnusem służby znajdującym się u dyspozytora parowozowni, jednak w razie konieczności może być wezwany do pracy poza turnusem.
2. Jeśli pomocnik maszynisty nie może stawić się na służbę, jest on obowiązany zawiadomić o tym dyżurnego dyspozytora parowozowni nie później niż na 6 godzin przed wyznaczonym terminem zgłoszenia się do służby; pomocnik maszynisty powinien usprawiedliwić niemożność stawienia się na służbę, a w przypadkach choroby powinien przedstawić w ciągu 3 dni urzędowe świadectwo lekarskie.
3. Pomocnik maszynisty obowiązany jest przybyć na służbę w takim czasie, aby mógł wykonać niezbędną pracę przy parowozie nie opóźniając wyjazdu z parowozowni, nie później jednak niż w chwili rozpoczęcia się czasu przeznaczonego na przyjęcie parowozu, wyznaczonego w zależności od miejscowych warunków.
4. Pomocnik maszynisty powinien zgłaszać się do służby trzeźwy i w stanie wypoczętym.
§ 7.
Obejmowanie służby na parowozie
1. Po zgłoszeniu się u dyspozytora parowozowni pomocnik maszynisty obowiązany jest zapoznać się z zarządzeniami dla drużyn parowozowych, jakie wpłynęły od czasu ostatniej jego służby i pokwitować przyjęcie ich do wiadomości w odpowiedniej książce.
2. W czasie przyjmowania parowozu od palacza parowozowni,
pomocnik maszynisty obowiązany jest:
1) sprawdzić czy przepustnica jest zamknięta, nastawnica
ustawiona w położeniu środkowym (na zero), czy kurki
przedmuchowe cylindrów są otwarte, i po sprawdzeniu, czy
hamulec ręczny działa należycie, powinien go zacisnąć,
2) sprawdzić poziom wody w kotle, stan ognia w palenisku, stan
skrzyni ogniowej i ciśnienie pary w kotle.
Przy sprawdzaniu poziomu wody w kotle należy szkło wodowskazowe
przedmuchać, aby sprawdzić jego działanie, należy też
sprawdzić działanie kurków probierczych, a gdyby który z nich
nie działał, należy przeczyścić go drutem.
Przy sprawdzaniu stanu skrzyni ogniowej, należy zwrócić
uwagę, czy nie ciekną korki topliwe, płomienice,
płomieniówki, zespórki lub inne części i czy nie powstały
wybrzuszenia ścian paleniska oraz na stan sklepienia
paleniskowego.
3. Po przyjęciu parowozu od palacza parowozowni pomocnik
maszynisty obowiązany jest:
1) sprawdzić ilość wody w tendrze,
2) sprawdzić działanie wszystkich przyrządów zasilających
kocioł wodą,
3) sprawdzić zamknięcia włazów i wyczystek,
4) zauważone usterki zgłosić maszyniście,
5) doprowadzić ogień w palenisku i ciśnienie pary w kotle do
takiego stanu, aby zapewnić na czas przygotowanie parowozu do
oczekującej go pracy,
6) pobrać smary i inne materiały lub przedmioty potrzebne do
obsługi parowozu,
7) sprawdzić działanie sprężarki powietrznej i urządzeń
smarowniczych,
8) obejrzeć wszystkie czyści parowozu i tendra, a w
szczególności zwrócić uwagę, czy nie ma uszkodzeń i usterek
wymienionych w zał. 1 i w razie ich stwierdzenia zawiadomić o
tym maszynistę i postępować według jego wskazówek,
9) posmarować wszystkie wymagające smarowania części parowozu
i tendra,
10) sprawdzić, czy w piasecznicy znajduje się wystarczająca
ilość suchego piasku i czy końce rur nie uległy
zniekształceniu (ich brzegi nie są zawinięte) i czy znajdują
się na właściwych miejscach,
11) przed wyjazdem z parowozowni ręcznie pokręcić korbkami
pomp olejowych tak długo, aż w otwartych kurkach kontrolnych
pokaże się olej,
12) sprawdzić liczbę i stan narzędzi na parowozie.
§ 8.
Obowiązki pomocnika maszynisty przy obsłudze parowozu
1. Pomocnik maszynisty powinien dokładnie znać sposoby obsługi kotła parowozowego oraz obsługę i działanie osprzętu kotła, urządzeń do walki z kamieniem kotłowym i wszelkich innych urządzeń parowozu.
2. Do obowiązków pomocnika maszynisty przy obsłudze
parowozu należy w szczególności:
1) zasilanie paleniska parowozu - węglem ręcznie lub za
pomocą urządzeń mechanicznych i odpowiednie regulowanie stanu
ognia w palenisku,
2) równomierne zasilanie kotła wodą i niedopuszczanie do
obniżenia stanu wody w kotle poniżej znaku najniższego
dozwolonego jej poziomu,
3) smarowanie trących się powierzchni parowozu i tendra, zmiana
knotów i uszczelnień oraz czuwanie, aby wszystkie części
trące parowozu nadawały się do pracy,
4) obsługa hamulca ręcznego, zaworu do ogrzewania pociągu,
urządzeń smarowniczych itp.
5) wykonywanie czynności związanych z właściwym stosowaniem
środków przeznaczonych do walki z kamieniem kotłowym oraz
prawidłowa obsługa rządzeń służących do odmulania kotła,
6) obsługa sygnałów i lamp oświetleniowych na parowozie,
7) utrzymywanie porządku i czystości na parowozie, utrzymywanie
w czystości kotła i osprzętu w budce maszynisty, przyborów
sygnałowych i oświetlenia oraz mechanizmu napędowego i
stawidła,
8) utrzymywanie narzędzi i przyrządów w porządku i całości
(narzędzia i przyrządy powinny być oznaczone serią i numerem
parowozu, do którego należą).
3. Pomocnik maszynisty powinien zwracać baczną uwagę na stan wszystkich składowych części parowozu, a przede wszystkim na stan osprzętu kotła i zawiadomić maszynistę o wszystkich stwierdzonych uszkodzeniach lub takich zużyciach części, które mogą spowodować uszkodzenie, pomocnikowi nie wolno jednak wykonywać napraw przy parowozie bez upoważnienia maszynisty; powinien on natomiast przypomnieć zawczasu maszyniście o potrzebie pobrania odpowiednich materiałów oraz przeprowadzić na zlecenie maszynisty drobne naprawy parowozu i czynności związane z obsługą parowozu.
4. Sprzęganie ze sobą i rozprzęganie dwóch parowozów, łączenie i rozłączanie pomiędzy nimi przewodów hamulcowych należy do obowiązku pomocnika maszynisty parowozu przedniego.
5. Podczas postoju parowozu w pogotowiu pomocnik maszynisty powinien tak regulować ogień i utrzymywać takie ciśnienie pary w kotle, aby parowóz mógł wyjechać w ciągu 15 minut od chwili zgłoszenia na niego zapotrzebowania.
§ 9.
Tryb postępowania z parowozem pod parą
1. Jeżeli w czasie postoju maszynista odszedł na krótki
czas od parowozu, to na parowozie powinien zostać pomocnik
maszynisty.
Pomocnikowi maszynisty nie wolno zejść z parowozu dla wykonania
swych czynności przy parowozie, lecz po upewnieniu się, że
parowóz jest odpowiednio zabezpieczony przed ruszeniem z
miejsca.
2. Kocioł należy opalać i zasilać wodą możliwie
równomiernie, niewielkimi dawkami, aby przez nagłe ochłodzenie
nie uszkodzić skrzyni ogniowej i znajdujących się w niej
połączeń.
Nie wolno też dopuszczać do tworzenia się otworów w
pokrywającej ruszt warstwie paliwa, aby przez otwory te nie
przedostawało się zimne powietrze, które mogłoby spowodować
tego samego rodzaju uszkodzenia.
Nie wolno również przeciwdziałać dymieniu, ani też
zmniejszać intensywności parowania w kotle przez uchylanie
drzwiczek paleniska.
3. Nie wolno pomocnikowi maszynisty spać lub drzemać na parowozie, będącym pod parą.
4. W czasie nieobecności maszynisty na parowozie pomocnikowi nie wolno zezwalać, aby na parowóz wchodziły osoby postronne i aby ktokolwiek nieuprawniony uruchamiał parowóz.
5. Pomocnikowi nie wolno uruchamiać parowozu z wyjątkiem oczywistej konieczności usunięcia parowozu w celu uniknięcia mogącej wyniknąć katastrofy. Pomocnikowi maszynisty z prawem kierowania wolno ponadto uruchomić parowóz w przypadkach podanych w § 16.
6. Podczas jazdy parowozu pomocnik maszynisty powinien być stale obecny na parowozie, jednak podczas dłuższego postoju może on oddalić się, lecz tylko na krótki okres czasu, za zezwoleniem maszynisty pozostającego na parowozie.
7. Pomocnik maszynisty obowiązany jest przeciwdziałać
powstawaniu warunków, przy których mi że nastąpić wybuch
kotła.
W przypadkach ujawnienia takich warunków powinien on o tym
zawiadomić niezwłocznie maszynistę.
Z tego względu pomocnik maszynisty powinien w szczególności:
1) śledzić, czy działają sprawnie zawory bezpieczeństwa,
manometr kotłowy, przyrządy zasilające kocioł wodą, szkło
wodowskazowe i kurki probiercze oraz sprawdzać stan korków
topliwych.
2) nie dopuszczać do wytworzenia się prężności pary w kotle
większej niż dozwolona,
3) nie dopuszczać do obniżenia się poziomu wody poniżej
dozwolonego,
4) nie dopuszczać do nagłego spadku nadprężnosci pary w kotle
na skutek gwałtownego ostudzenia się skrzyni ogniowej.
8. Pomocnik maszynisty powinien niezwłocznie wygasić ogień
w następujących przypadkach:
1) w razie obniżenia się poziomu wody w kotle poniżej
dozwolonego,
2) jeśli przestaną działać oba przyrządy zasilające,
3) w razie stałego obniżania się poziomu wody wskutek
wyciekania wody z kotła przez nieszczelności w połączeniach
lub w przypadkach pęknięcia płomieniówki, pęknięcia skrzyni
ogniowej lub płaszcza stojaka.
4) w razie wybrzuszenia sufitu lub ścian skrzyni ogniowej ponad
15 mm,
5) w razie wytopienia się korka topliwego,
6) w razie ujawnienia nadmiernego przegrzania ścian skrzyni
ogniowej (wystąpienia na nich jasnych plam) wskutek
zanieczyszczenia kotła kamieniem.
§ 10.
Obsługa parowozu podczas jazdy
1. Pomocnik maszynisty jadąc z pociągiem powinien tak
regulować ogień w palenisku parowozu, aby ciśnienie pary
odpowiadało potrzebie, lecz nie obniżało się więcej niż o 3
atm od najwyższego dopuszczalnego i aby go nie przekraczało.
Paliwo na ruszcie należy utrzymywać w taki sposób, żeby nie
dopuścić do obnażenia rusztu. Kocioł należy zasilać wodą
równomiernie, na przemian Jednym i drugim przyrządem
zasilającym, a w czasie postoju ani też podczas jazdy z
zamkniętą przepustnicą nie należy używać pompy. Podczas
zasilania kotła wodą nie należy otwierać drzwiczek paleniska.
W czasie zbliżania się do stacji lub podczas postoju na stacji
należy unikać dorzucania paliwa w większych ilościach, aby
uniknąć dymienia.
2. Nie należy utrzymywać zbyt wysokiego poziomu wody, aby nie dopuścić do Jej porywania przez parę pobieraną z kotła.
3. Pomocnik maszynisty powinien korzystać i postoju, aby obejrzeć parowóz, sprawdzić - czy nie grzeją się części trące się i w razie potrzeby posmarować je.
4. Pomocnik maszynisty powinien tak ułożyć swe czynności
przy obsłudze parowozu, aby w czasie zbliżania się do stacji
oraz przy przejeździe i wyjeździe ze stacji mógł całą
uwagę skupić na obserwację semaforów i innych sygnałów
podawanych ze stacji lub z pociągu. Jeśli pomocnik maszynisty
zauważy lub usłyszy sygnał, powinien niezwłocznie przekazać
go głośno maszyniście. Przy zbliżaniu się do semafora, gdy
tylko będzie on widoczny, maszynista i pomocnik obowiązani są
głośno i wyraźnie podać sobie wzajemnie widziany sygnał
wskazywany przez ten semafor. W czasie jazdy pomocnik maszynisty
powinien (jeśli inne czynności służbowe mu na to pozwalają)
zwracać uwagę, czy: nie ma przeszkód w prowadzeniu pociągu,
są podawane sygnały z kierunku biegu parowozu lub z tylu,
pociąg biegnie prawidłowo, ktoś nie wypadł z pociągu lub nie
wpadł pod pociąg, nie wypada ładunek z pociągu, nie wybuchł
pożar w pociągu, nie zapalił się olej smarny w łożysku
wagonu itp.; najodpowiedniejszy do obserwacji jest czas, kiedy
pociąg biegnie po łuku. O zauważonych przeszkodach lub o
wszelkich podawanych sygnałach pomocnik maszynisty powinien
niezwłocznie powiadomić maszynistę.
Przy wymijaniu pociągów na torach stacyjnych pomocnik
maszynisty powinien pilnie uważać, czy sygnał odjazdu stosuj
się do jego parowozu
Pomocnik maszynisty powinien również, jeśli mu na to zezwala
obsługiwanie kotła, obserwować przejazdy, zwracając
szczególną uwagę, czy przejazdy strzeżone są zamknięte.
5. Na stacjach i koło zabudowań nie wolno dopuszczać do dymienia parowozu oraz nie wolno używać dmuchawki i odmulać kotła.
6. Na zwrotnicach, obrotnicach i przesuwnicach zabrania się przedmuchiwania wodowskazu, odmulania oraz uruchamiania inżektorów.
7. Przy hamowaniu ręcznym należy zachować ostrożność, aby nie spowodować poślizgu kół lub rozerwania sprzęgieł.
8. Po zamknięciu zaworu wodnego żurawia po naborze wody, pomocnik maszynisty obowiązany jest ustawić ramię żurawia wzdłuż toru i zabezpieczyć go przed obracaniem się.
9. Nawet w razie największego niebezpieczeństwa nie wolno pomocnikowi opuścić parowozu dopoty, dopóki go maszynista do tego nie upoważni; gdyby maszynista opuścił parowóz przedwcześnie lub stał się w danej chwili niezdolny do działania, pomocnik jest obowiązany wyczerpać wszelkie możliwe i dozwolone do zatrzymania pociągu środki; pomocnikowi wolno opuścić parowóz dopiero wtedy, gdy dalsze przebywanie na nim będzie bezcelowe.
§ 11.
Zachowanie ostrożności w czasie pełnienia służby
1. Wchodzić na parowóz i schodzić z parowozu można jedynie podczas postoju i to po stopniach, trzymając się poręczy.
2. Pomocnikowi maszynisty wolno wejść pod parowóz tylko wówczas, kiedy przy parowozie jest obecny maszynista wyrazi na to zgodę, przepustnica powinna być w tym czasie zamknięta, nawrotnica ustawiona na punkcie środkowym, zawory przedmuchowe cylindra otwarte i hamulec zaciśnięty
3. Jeżeli pomocnik maszynisty wychyla się z parowozu w celu obejrzenia sygnałów lub pociągu, powinien uważać, czy nie ma obok przedmiotów, o które mógłby zaczepić
4. W czasie jazdy pomocnikowi nie wolno wychodzić na pomost parowozu. Nie wolno mu też wchodzić na tender tak wysoko, aby mógł zawadzić o krawędzie mostów, wiaduktów lub tuneli.
5. O zmierzchu i w nocy, a także we dnie podczas mgły i zawiei śnieżnej na parowozach będących w ruchu lub stojących na torach jezdnych powinny znajdować się jasno oświetlone latarnie sygnałowe.
6. Podczas zasp śnieżnych, jak również w okresie, Wedy należy się ich spodziewać trzeba na wyznaczony do pociągu parowóz nabierać możliwie dużo paliwa, wody i materiałów do oświetlenia.
§12.
Obsługa parowozu na liniach zelektryfikowanych
Na liniach zelektryfikowanych pomocnikowi maszynisty nie
wolno:
1) wchodzić na kocioł parowozu, budkę maszynisty i tender,
2) posługiwać się rusztowaniem w sposób, przy którym
występowałoby niebezpieczeństwo dotknięcia nim do sieci
trakcyjnej,
3) kierować strumienia wody (w czasie polewania węgla) na sieć
trakcyjną,
4) zatrzymywać parowozu tak, aby komin znajdował się
bezpośrednio obok słupa, na którym zawieszone są przewody
sieci,
5) uruchamiać dmuchawki w czasie postoju) na tych odcinkach, na
których przewody sieci są zawieszone na niższej wysokości od
normalnej (miejsca te są oznaczone wskaźnikami We 10 i We 11),
§ 13.
Zapobieganie powstawaniu pożarów
1. Pomocnik maszynisty odpowiada łącznie z maszynistą za
stan urządzeń odiskiernych w dymnicy i w popielniku, jak
również za szczelne domykanie się drzwi dymnicznych klap
popielnikowych. Za każdym razem przy przyjmowaniu i zdawaniu
parowozu pomocnik maszynisty jest obowiązany wraz z maszynistą
osobiście sprawdzić stan siatki odiskiernej oraz zakrapiacza w
dymnicy i w popielniku.
W razie znacznego iskrzenia parowozu pomocnik maszynisty powinien
zwróć na to uwagę maszynisty. Z dwóch klap popielnika
przedniej i tylnej należy otwierać tylko przednią (licząc w
kierunku ruchu).
2. Należy unikać zatrzymywania parowozu przez czas dłuższy na mostach lub pod mostami drewnianymi. Przy wjeździe na most drewniany należy zamknąć obie klapy popielnika oraz dostatecznie zakropić dymnicę i popielnik.
3. Na torach, koło ramp krytych magazynów, składów drzewa i urządzeń stacyjnych i bocznicowych nie wolno otwierać dmuchawki.
4. Urządzenia odiskierne i przeciwpożarowe należy utrzymywać stale w należytym stanie technicznym.
5. Na tor nie wolno wyrzucać żarzących się węgli, żużla, pakuł itp. Jeżeli to jest nieuniknione, należy zalewać je wodą.
6. Ze względu na możliwość powstania pożaru od iskier z komina, nie wolno podczas przejazdu przez lasy tereny zalesione oraz obok łatwo zapalnych budynków, składów, magazynów, wagonów załadowanych amunicją, słomą lub sianem itp. przerabiać ognia w palenisku, przebijać rusztu i używać dmuchawki. Z tych samych względów nie wolno wyrzucać po drodze żaru z paleniska, ani też zapalonych pakuł, natomiast należy węgiel przed zarzuceniem zwilżać i często zakrapiać dymnicę i popielnik.
§ 14.
Zakończenie służby
1. Podczas jazdy do parowozowni nie wolno rozpoczynać oczyszczania rusztu, gdyż należy uniknąć przepływu dużych ilości zimnego powietrza przez silnie ogrzaną skrzynię ogniową.
2. Ruszt, dymnicę i popielnik kotła parowozu należy
oczyszczać na kanale oczystkowym (a nie w czasie jazdy), przy
zachowaniu następującej kolejności:
a) najpierw należy oczyścić dymnicę przy zamkniętych
drzwiczkach paleniskowych i klapach popielnika,
b) następnie ruszt - przy zamkniętych drzwiach dymnicy i
klapach popielnika, rusz: należy oczyszczać częściami
zaczynając od przodu i każdą oczyszczoną część rusztu
zaraz pokrywać warstwą żarzącego się koksu,
c) na końcu popielnik - przy zamkniętych drzwiczkach paleniska
i drzwiach dymnicy.
3. Przed zakończeniem służby należy pamiętać o potrzebie umniejszenia natężenia ognia w palenisku o tyle, aby po ukończeniu służby można było wodę w kotle doprowadzić do poziomu 1/2 do 3/4 szkła wodowskazowego, przy czym nadprężność pary nie powinna obniżyć się więcej niż o 4 atm. najwyższej dopuszczalnej. Przy odstawianiu parowozu na postój należy przestrzegać, aby palący się węgiel znajdował się przy wszystkich ścianach, a więc przy ścianie sitowej, przy obu ścianach bocznych i przy ścianie tylnej (drzwiczkowej), a klapy popielnika były zamknięte.
4. Jeżeli parowóz ma obsługiwać dalej inna drużyna, pomocnik maszynisty powinien dbać o to, aby stan ognia, wody i pary był odpowiednio przygotowany do dalszej pracy parowozu.
5. Pomocnik maszynisty przed odstawieniem parowozu na
stanowisko po ukończonej jeździe powinien pod kierunkiem
maszynisty zaopatrzyć parowóz w niezbędny zapas wody i paliwa
oraz wybrać potrzebne materiały. Odchylenia od tej zasady są
dozwolone, ale tylko za uprzednią zgodą zwierzchników.
Po doprowadzeniu parowozu pod względem czystości do należytego
stanu, pomocnik maszynisty powinien zbadać również, czy
wszystkie części parowozu są w należytym stanie technicznym,
czy szkło wodowskazowe i kurki probiercze wskazują prawidłowo
poziom wody, czy szczeliwa dławnic nie wymagają uzupełnień
oraz czy wszystkie przekazane mu narzędzia znajdują się na
miejscu.
Wynik oględzin pomocnik powinien podać do wiadomości
maszyniście.
6. Przed odstawieniem parowozu na stanowisko postojowe, pomocnik maszynisty powinien sprawdzić, jak zostało oczyszczone palenisko, popielnik i dymnica.
7. Po odstawieniu parowozu na stanowisko i zdaniu go palaczowi parowozowni, pomocnik maszynisty przed opuszczeniem parowozu powinien sprawdzić, czy: przepustnica jest zamknięta, nawrotnica pozostaje w położeniu środkowym, zawory przedmuchowe cylindrów są otwarte, parowóz jest zahamowany hamulcem ręcznym i klapy popielnika są zamknięte.
8. Pomocnikowi wolno zakończyć służbę wówczas, gdy otrzyma na to zezwolenie maszynisty, przed opuszczeniem parowozowni powinien on zgłosić się u dyspozytora parowozowni i dowiedzieć się, kiedy ma przybyć na służbę następną.
§ 15.
Obowiązki pomocnika maszynisty podczas przeglądu okresowego
parowozu
1. Odstawiając parowóz do przeglądu okresowego pomocnik maszynisty powinien należycie uzupełnić szczeliwo w dławnicach, posmarować przepustnicę, obejrzeć knoty smarownic, zrewidować sprzęgi oraz oczyścić osprzęt kotła, a części polerowane mechanizmu v celu zabezpieczenia ich od rdzy przetrzeć natłuszczonymi odpadkami nici bawełnianych. Po spuszczeniu wody z kotła powinien się przekonać o ilości mułu lub kamienia kotłowego, aby stwierdzić czy odmulanie było wystarczające.
2. Maszynista wraz z pomocnikiem są obowiązani dopilnować, aby kocioł był należycie wymyty, dobrze zamknięte wyczystki i włazy, był naprawiony inwentarz parowozu, a jeśli zachodzi potrzeba - i uzupełniony, jak również sprawdzić, czy zostały wykonane potrzebne naprawy i rewizje okresowe.
§ 16.
Obowiązki pomocnika maszynisty w razie niezdolności maszynisty
do pełnienia służby
1. Jeżeli podczas jazdy maszynista zachoruje lub jest niezdolny do dalszego prowadzenia parowozu, a pomocnik maszynisty ma złożony egzamin na maszynistę, powinien pociąg zatrzymać, wziąć do pomocy jednego z pracowników drużyny pociągowej i z nim dojechać do najbliższej stacji, do której zostanie przysłany inny maszynista. Jeżeli pomocnik nie ma złożonego egzaminu na maszynistę, to powinien zatrzymać pociąg, zawiadomić kierownika pociągu o niezdolności maszynisty do pracy, a kierownik pociągu obowiązany jest jak najszybciej zażądać przybycia nowego maszynisty i osygnalizować pociąg na czas oczekiwania na przybycie maszynisty.
2. Jeżeli zdarzy się taki sam przypadek na parowozie jadącym luzem, pomocnik maszynisty mający egzamin na maszynistę powinien dojechać do pierwszej stacji, z dostatecznie zmniejszoną szybkością. Powinien on wówczas pilnie uważać na tor i sygnały, a w razie spotkania po drodze pracownika służby drogowej powinien go wziąć na parowóz, aby obserwował drogę i sygnały. Jeżeli pomocnik maszynisty nie ma egzaminu na maszynistę, to obowiązany jest parowóz zatrzymać, gwizdkiem wezwać kogokolwiek z pracowników kolejowych i zażądać od niego zabezpieczenia parowozu spłonkami oraz wezwania telefonicznie lub w inny sposób przybycia maszynisty.
§ 17.
Obowiązki pomocnika maszynisty w przypadku uszkodzenia parowozu
na szlaku
1. W przypadku zepsucia się parowozu podczas jazdy i potrzeby
oczekiwania z tego powodu na parowóz zastępczy, pomocnik
maszynisty obowiązany jest osłonić sygnałami parowóz lub
pociąg i zawiadomić dyżurnego ruchu o żądaniu pomocy, jeśli
w powstałej sytuacji zobowiązują go do tego przepisy o
prowadzeniu ruchu pociągów.
Jeżeli wykonanie tych czynności, w danej sytuacji, zgodnie z
przytoczonymi przepisami, należy do drużyny konduktorskiej, to
wtedy pomocnik maszynisty pomaga maszyniście przy obsłudze lub
naprawie parowozu.
2. Jeżeli na jadący pojedynczo parowóz dokonano zamachu, należy starać się zabezpieczyć ślady i dowody rzeczowe, mogące służyć do wykrycia przestępcy.
§ 18.
Obsługa parowozu przez pomocnika maszynisty w okresie zimy
1. Pomocnik maszynisty obowiązany jest w okresie zimy w
czasie przygotowywania parowozu do drogi dokładnie sprawdzić:
1) czy w przyrządach zasilających (inżektorach, pompie wodnej)
nie zamarzła woda oraz czy pompa wodna, podgrzewacz wody,
inżektory dolne i przewody wodne pomiędzy parowozem i tendrem
są podgrzewane;
2) czy woda w tendrze nie zamarzła lub nie jest zanadto ogrzana,
co może utrudnić lub zupełnie uniemożliwić zasilanie kotła;
pokrywę otworu wlewowego do tendra należy zabezpieczyć od
przymarznięcia, zostawiając ją lekko uchyloną;
3) działanie sprężarki przez powolne jej uruchamianie;
4) czy pompy olejowe są cieple i czy z wylotu rurki ogrzewczej
uchodzi para;
5) działanie zaworków przy rurkach spustowych odwadniających
poszczególne urządzenia oraz przewody wodne i parowe;
6) czy rurka spustowa wodowskazu nie jest zamarznięta, co
uniemożliwiałoby przedmuchiwanie szkła wodowskazowego;
7) czy przewodami do ogrzewania pociągu przechodzi para do
przodu i tylu parowozu;
8) czy główny zbiornik powietrzny jest odwodniony i czy kurek
spustowy lekko się obraca; w razie stwierdzenia lodu w zbiorniku
należy go podgrzać, a potem przedmuchać w celu usunięcia
wody;
9) czy końce rur piasecznicy nie są zapchane śniegiem lub
lodem;
10) czy w łożyskach nie ma śniegu, lodu lub wody i czy knoty
mają odpowiednie na okres zimowy grubości;
11) czy w skrzyni sprzęgowej parowozu i tendra nie ma miału
węglowego ze śniegiem i lodem, które utrudniają przechodzenie
parowozu przez łuki oraz czy poduszki są nasmarowane;
12) czy śruby sprzęgów nie są pokryte lodem i czy się. lekko
obracają, śruby te należy smarować naftą lub mieszanką
nafty (dwie części) i oleju maszynowego (jedna część);
13) czy układy drążków hamulcowych parowozu i tendra nie są
pokryte lodem.
2. Ponadto pomocnik maszynisty powinien wykonać następujące
czynności:
1) przedmuchać do przodu i tyłu główny przewód powietrzny,
2) odkręcić dolne kurki spustowe odwadniaczy przewodu
hamulcowego pod parowozem i tendrem, odwadniając go w ten
sposób,
3) do pompy olejowej, smarownic i łożysk wlewać smar podgrzany
(wskazane jest nalewanie tui przed odjazdem),
4) nie dopuszczać do parowania dławic i innych części
parowozu, aby nie zwiększała się wilgotność powietrza
zasysanego przez sprężarkę i aby parowanie takie nie
pogarszało widoczności drogi,
5) bezpośrednio przed dojazdem do pociągu przedmuchać przewód
ogrzewczy zamykając potem dopływ pary zupełnie, aby nie
utrudniać doczepiania parowozu i połączenia ogrzewania.
§ 19.
Obowiązki pomocnika maszynisty w czasie jazdy w okresie zimy
1. Podczas jazdy należy dążyć do utrzymywania jednakowego ciśnienia pary w kotle, a przez to - jednakowej temperatury, której ciągle wahania ujemnie wpływają na stan skrzyni ogniowej oraz jej połączenia z płomieniówkami i płomienicami.
2. Jeżeli parowóz ma pompę wodną, to przez cały czas
jazdy przy otwartej przepustnicy powinna ona pracować tak, aby
stan wody w kotle utrzymywał się możliwie na jednym poziomie.
W przerwach w pracy pompa powinna być podgrzewana; nie należy
też zapominać o drugim przyrządzie zasilającym -
inżektorze.
W razie zepsucia się pompy wodnej należy odwodnić jej kadłub
oraz wszystkie przewody, otwierając kurki odwadniające, a po
zamknięciu zaworu wodnego, otworzyć nieco zawór parowy i w ten
sposób stale ją podgrzewać.
3. Przy dwóch inżektorach należy je używać na przemian, pamiętając o zaciskaniu wentyla wietrznikowego (szczególnie przy inżektorach dolnych) i uchyleniu zaworu parowego w celu ogrzania przewodu wodnego między tendrem i parowozem.
4. Podczas śnieżycy lub przy grubej warstwie śniegu należy przednią klapę popielnika zamknąć, a otworzyć tylną.
5. Na każdym postoju należy sprawdzać, czy smarowanie wszystkich trących się powierzchni jest dostateczne i usuwać z nich lód i śnieg.
6. Przy naborze wody należy unikać przelewania jej i rozlewania poza otwór wlewny.
7. Jeżeli zajdzie konieczność wygaszenia kotła z braku
wody lub z innych przyczyn, należy zapewnić wolne chłodzenie
kotła. W tym celu należy szczelnie zamknąć drzwiczki
paleniska, klapy popielnika, a komin przykryć kawałkiem blachy.
Zawory wodne tendra należy zamknąć i rozłączyć przewód
wodny między parowozem i tendrem. Rozłączone przewody należy
zabezpieczyć przed urwaniem przy ściąganiu parowozu do
parowozowni. Ponadto należy pamiętać o odwodnieniu wszystkich
przewodów i przyrządów.
8. Należy bezwzględnie unikać przedostawania się wody do przewodu i ślimaka podawczego. Przed większymi przerwami w pracy stokera, należy usunąć z niego węgiel przez pozostawienie go na krótki czas w ruchu przy zamkniętych pokrywach koryta. Przy krótkich przerwach należy go ostrożnie uruchamiać przez nadanie śrubie początkowo kilku obrotów w jedną i w drugą stronę.
9. Przed dojazdem do stacji końcowej biegu pociągu lub
stacji zmiany parowozu nie należy samowolnie przerywać
ogrzewania pociągu. Dopływ pary można zamknąć dopiero na
stacji, na zlecenie rewidenta wagonów, a tam gdzie go nie ma, na
zlecenie kierownika pociągu.
Po ukończeniu jazdy (po wyłączeniu ogrzewania wagonów i przy
otwartych kurkach odwadniających przewodu ogrzewczego) należy
skład pociągu przedmuchać parą o ciśnieniu 4 atm.
Przedmuchiwanie powinno trwać tak długo - aż przez
całkowicie otwarty kurek końcowy wychodzić będzie strumień
suchej pary.
Ogrzewanie wagonów musi być ciągłe przez cały czas
znajdowania się parowozu przy składzie pociągu.
§ 20
Obowiązki pomocnika maszynisty w czasie zdawania parowozu po
pracy w okresie zimy
Po odczepieniu parowozu od pociągu należy:
1) przednią i tylną część przewodu parowego służącego do
ogrzewania składu pociągu przedmuchać, a następnie po
ustawieniu kurka trójdrogowego na ogrzewanie do tyłu parowozu,
uchylić zawór parowy na tyle, aby z końca przewodu wydobywał
się cienki strumień pary;
2) wykorzystać postój parowozu na kanale i odwodnić:
a) główny zbiornik powietrzny,
b) główny przewód powietrzny,
c) odwadniacze przewodu głównego parowozu i tendra przez
otwarcie kurków;
3) wszystkie przewody parowe i wodne oraz przyrządy należy
zabezpieczyć przed zamarznięciem; pompę wodną i sprężarkę
należy pozostawić w powolnym ruchu (2 : 3 skoków na minutę);
4) nie należy uruchamiać inżektora podczas postoju parowozu na
zwrotnicach, obrotnicy lub na innym urządzeniu i podczas jazdy
przez nie zarówno w parowozowni, jak i na stacji;
5) odstawiany na postój parowóz należy ogólnie tak
zabezpieczyć, aby użycie go do pracy przez następną drużynę
nie nastręczało żadnych trudności i nie spowodowało
opóźnienia wyjazdu pociągu.
§ 21.
Obowiązki palacza parowozu w drużynie składającej się z
trzech osób
1. W drużynie parowozowej składającej się z maszynisty,
pomocnika maszynisty i palacza parowozu, do palacza parowozu
należy:
1) pomaganie maszyniście i jego pomocnikowi przy pełnieniu
przez nich obowiązków służbowych oraz wykonywanie szybko i
dokładnie wszelkich ich zleceń dotyczących obsługi parowozu;
2) utrzymywanie parowozu w czystości : porządku oraz
wykonywanie czynności związanych z obsługą paleniska i
zaopatrywania kotła w wodę.
2. Do palacza parowozu mają odpowiednie zastosowanie
postanowienia §§ 3,4,5.6,11,12 i 15.
§ 22.
Czynności palacza parowozu przy objęciu służby
Po przyjściu na służbę i po zgłoszeniu się u dyspozytora
parowozowni palacz parowozu powinien;
1) jeżeli nie ma przy parowozie pomocnika maszynisty, sprawdzić
stan ognia palenisku, stan samego paleniska, wody w kotle i
tendrze oraz pary w kotle, o zauważonych niedokładnościach
powinien zameldować maszyniście lub jego pomocnikowi
natychmiast po ich przybyciu na służbę,
2) doprowadzić do należytego porządku i czystości
zewnętrznej wygląd parowozu i wnętrze budki maszynisty, przez
należyte oczyszczenie z brudu i kurzu w szczególności otuliny
kotła i cylindrów parowych, bocznych ścian budki maszynisty i
tendra, zewnętrznych widocznych miejsc podwozia parowozu i
tendra, zamiecenie podłogi w budce maszynisty i pomostu parowozu
poza budką maszynisty oraz przetarcie szyb okien budki
maszynisty,
3) podgarnąć na tendrze węgiel do przodu, a duże jego kawały
rozbić,
4) sprawdzić stan ręcznego hamulca - jeżeli potrzeba,
posmarować jego części trące się, posmarować i rozruszać
śruby sprzęgów parowozowego tendrowego, trzony talerzy
zderzakowych oraz sprawdzić, czy węże hamulcowe są
pozawieszane na wspornikach,
5) opatrzyć wszystkie latarnie sygnałowe i przygotować je do
sprawnego działania,
6) dbać o to, aby piasecznica była napełniona suchym
przesianym piaskiem.
§ 23.
Czynności palacza parowozu podczas jazdy
Podczas jazdy z pociągiem palacz parowozu powinien:
1) pomagać pomocnikowi maszynisty przy opalaniu parowozu;
2) rozdrabniać podgarniać węgiel do przodu tendra,
3) przy zarzucaniu węgla do paleniska przez pomocnika maszynisty
otwierać i zamykać drzwiczki paleniska w ten sposób, aby jak
najmniej ostudzać palenisko;
4) regulować odpowiednie klapy popielnika;
5) na stacjach zwłaszcza z krótkim postojem pociągu pomagać
pomocnikowi maszynisty w smarowaniu i innej obsłudze parowozu;
6) w razie zepsucia się parowozu w drodze, pomagać maszyniście
i jego pomocnikowi przy naprawie parowozu, aby doprowadzić
parowóz jak najprędzej do porządku;
7) wykonywać czynności związane z obsługą żurawia i pokryw
tendra przy naborze wody, a nie pomagać, gdy są wyznaczeni do
tych czynności specjalni robotnicy;
8) pomagać pomocnikowi maszynisty obsługiwać hamulec ręczny
lub hamować samemu na żądanie maszynisty:
9) zapalać latarnie sygnałowe (naftowe) o zmierzchu, jak
również w dzień podczas dużej mgły lub zamieci śnieżnej;
10) zwracać uwagę maszynisty, jeżeli zauważy jakikolwiek
sygnał podany z pociągu lub linii;
11) na stacjach i około zabudowań unikać dymienia parowozu;
12) w razie potrzeby oczyszczać siatkę, odiskierną w dymnicy
podczas postoju na stacjach.
§ 24.
Czynności palacza parowozu przy zakończeniu służby
1. Przed podstawieniem parowozu na postój w parowozowni,
palacz parowozu powinien:
1) wyczyścić w wyznaczonym na ten cel miejscu popielnik z
żużla i popiołu, a dymnicę z leszu, jeżeli do wykonania tych
czynności nie ma osobnych czyścicieli;
2) przy zaopatrywaniu parowozu w węgiel dopilnować, aby sprzęt
parowozowy w tendrze nie był zasypany węglem;
3) pomagać pomocnikowi maszynisty zaopatrywać parowóz w smary
i wszelkie inne materiały;
4) po ustawieniu parowozu na postój w parowozowni oczyścić
zewnętrznie parowóz wraz z tendrem oraz wewnątrz budkę
maszynisty.
2. Po wykonaniu wymienionych czynności palacz parowozu powinien zgłosić się do dyspozytora parowozowni i dowiedzieć się, czy nie zaszły zmiany w ustalonym turnusie służby lub też kiedy ma się stawić na następną służbę.
Załącznik do § 7 ust. 3 pkt 8
Wykaz usterek technicznych i uszkodzeń, z którymi nie
wolno użyć parowozu do pracy
1) Usterki i uszkodzenia w zestawach kołowych:
a) obluzowanie obręczy na kole lub osi w piaście koła,
b) poprzeczne pęknięcie osi,
c) podłużne pęknięcie lub skaza na osi długości ponad 25
mm,
d) wytarcie miejscowe na osi z ostrymi krawędziami głębsze
niż 2,5 mm,
e) pęknięcie obręczy lub piasty koła,
f) pęknięcie jednego ramienia koła łącznie z pęknięciem
dwóch przyległych do tępo ramienia części wieńca
(oddzielenie się części koła) albo pęknięcie dwóch
sąsiednich ramion koła, albo dwa pęknięcia wieńca między
sąsiednimi ramionami lub pęknięcie tarczy koła jednolitego,
g) zużycie obręczy na powierzchni tocznej, mierzone w
płaszczyźnie kręgu tocznego, wzdłuż promienia koła w
miejscu największego zużycia dla parowozów w ruchu
pasażerskim ponad 5 mm, a dla innych parowozów i wszystkich
tendrów ponad 7 mm,
h) miejscowe wytarcie obręczy na powierzchni tocznej, mierzone w
płaszczyźnie kręgu tocznego, głębsze niż 2 mm,
i) wyszczerbienie na powierzchni bocznej obręczy dłuższe niż
25 mm i głębsze niż 3 mm,
j) grubość obręczy w płaszczyźnie kręgu tocznego mierzona
wzdłuż promienia koła w miejscu największego zużycia
mniejsza niż 40 mm dla parowozów pasażerskich, a dla
towarowych i wszystkich tendrów mniejsza niż 30 mm,
k) grubość obrzeża obręczy mierzona na obwodzie nakreślonym
promieniem o 10 mm większym niż promień kręgu tocznego
mniejsza niż 22 mm lub suma grubości obydwu obrzeży mniejsza
niż 48 mm,
1} wysokość obrzeża obręczy mierzona od kręgu tocznego w
miejscu największego zużycia mniejsza niż 25 mm lub większa
niż 36 mm. Usterki wymienione pod literą k) i 1) nie dotyczą
zestawów kołowych, dla których konstrukcyjnie przewidziano
zwężenie grubości obrzeża.
2. Usterki i uszkodzenia dotyczące innych części parowozu:
a) zepsuty sygnał dźwiękowy (gwizdawka, syrena),
b) nienależycie działające oświetlenie sygnałów,
c) nieprawidłowo działająca sprężarka, jak również
nieprawidłowo działający hamulec zespolony lub ręczny,
d) nieprawidłowo działające urządzenia smarownicze,
e) nieprawidłowo działając? lub nie napełniona piaskiem
piasecznica,
f) pęknięta opaska wieszaka lub jednego z głównych piór
sprężyny nośnej (resoru) albo sprężyny urządzenia
zwrotnego,
g) wytopiona lub pęknięta panewka łożyska, h) pęknięty
kadłub łożyska,
i) obluzowanie śruby w połączeniach ostoi, czyści podwozia
lub silników,
j) brak zabezpieczających urządzeń dźwigniowej przekładni
hamulca,
k) nieprawidłowo działające urządzenia zderzakowe lub
cięgłowe,
1) pęknięcie ściany skrzyni ogniowej, ściany stojaka lub 2
zespórek obok siebie położonych,
ł) nieprawidłowo działające przyrządy zasilające,
m) nieprawidłowo działający zawór bezpiecznika kotła,
n) nieprawidłowo działający manometr kotła,
o) nieprawidłowe działanie szkieł wodowskazowych lub kurków
probierczych,
p) nieszczelność korków topliwych,
r) wytopienie lub zagrzanie panewek korbowych, wiązara lub osi,
s) pogięcie lub nadpęknięcie korbowodu lub wiązara, albo
stawidła,
t) pęknięcie pierścieni uszczelniających tłokowych lub
suwakowych,
u) obluzowanie śrub cylindrowych,
w) nienależyty stan urządzeń odiskiernych ' i
przeciwpożarowych.