§ 98.
1. Obiekty do obsługi osób mogą być usytuowane na stacjach i przystankach osobowych.
2. Perony stanowiące budowle przeznaczone do wsiadania i wysiadania osób oraz załadunku i wyładunku przesyłek bagażowych i pocztowych powinny być usytuowane równolegle do osi torów, w odległości określonej wymogami skrajni.
3. W zależności od potrzeb technologicznych
pracy stacji przy projektowaniu peronów i przystanków osobowych
powinno się ustalić:
1) liczbę peronów oraz liczbę
krawędzi peronowych,
2) odpowiednie usytuowanie peronów,
wynikające z położenia peronów względem torów,
3) sposób dojścia do peronów,
4) możliwość obsługi osób
niepełnosprawnych,
5) możliwości obsługi bagażowej,
6) długość i szerokość peronów.
4. Perony lokalizuje się wyłącznie przy torach głównych zasadniczych i dodatkowych. Perony nie powinny być lokalizowane przy torach o pochyleniach większych niż 6?, a na przystankach osobowych - o pochyleniach większych niż 10?.
5. Usytuowanie peronu pomiędzy torami wymaga zachowania minimalnych rozstawów torów określonych w § 45.
6. Perony, w miarę możliwości, powinny być usytuowane wdłuż torów na odcinkach prostych; w trudnych warunkach terenowych dopuszcza się usytuowanie peronów w łuku o promieniu większym lub równym 300 m, pod warunkiem zainstalowania urządzeń umożliwiających obsłudze pojazdu trakcyjnego obserwację całego składu pociągu od strony peronu.
7. Odległość krawędzi peronu od osi toru powinna być zgodna z wymogami skrajni i wynosić 1,725 m, przy czym dla peronu w łuku odległość tę należy zwiększyć zgodnie z wymogami skrajni budowli określonymi w Polskich Normach.
8. Wysokość peronu powinna wynosić 0,55 m nad główkę szyny, z tym że możliwe jest, za zgodą zarządu kolei, budowanie peronów o wysokości 0,76 m na liniach kolejowych, na których prowadzony jest ruch podmiejski. Wysokość wydzielonych peronów bagażowych wynosi 0,30 m.
9. Długość peronu, w zależności od
długości pociągów zatrzymujących się przy peronie, powinna
wynosić:
1) 400 m - dla pociągów
16-wagonowych,
2) 300 m - dla pociągów
12-wagonowych,
3) 200 m - dla pociągów 8-wagonowych.
10. Przy ustalaniu szerokości peronu powinno się uwzględniać: pas bezpieczeństwa, pas powierzchni zabudowanej oraz pas powierzchni użytkowej.
11. Pas bezpieczeństwa, na którym nie wolno przebywać podróżnym podczas wjazdu, przejazdu bez zatrzymania oraz odjazdu pojazdów kolejowych, mierzony jest od krawędzi peronu. Pas ten powinien być trwa i wyraźnie oznaczony.
12. Szerokość pasa bezpieczeństwa
powieinna wynosić nie mniej niż:
1) 0,75 m - na peronach, gdzie
zatrzymują się wszystkie pojazdy kolejowe lub prędkość
pojazdu bez zatrzymania jest mniejsza niż 40 km/h,
2) 1,00 m - na peronach usytuowanych
przy liniach kolejowych, po których możliwe są przejazdy
pojazdów kolejowych bez zatrzymania z prędkością 40 km/h ? v
< 140 km/h,
3) 1,50 m - na peronh usytuowanych przy
liniach ko blejowych, po których możliwe są przejazdy
pojazdów kolejowych bez zatrzymania z prędkością v ? 140
km/h.
13. Pas powierzchni zabudowanej peronu powinien być przeznaczony na usytuowanie obiektów przeznaczonych dla podróżnych, w szczególności poczekalni, wind, wejść do tunelu lub na kładkę, punktów handlowych.
14. Pas powierzchni użytkowej peronu jest przeznaczony dla podróżnych oczekujących na pojazd kolejowy.
15. Szerokość pasa powierzchni użytkowej peronu wynika z długości pojazdów kolejowych oraz maksymalnej liczby pasażerów przebywających jednocześnie na peronie, przy założeniu, że pasażer z bagażem zajmuje 0,50 m2, a bez bagażu - 0,33 m2 powierzchni peronu; jeżeli na pasie powierzchni użytkowej przewiduje się zabudowę, umieszczenie ławek lub innych urządzeń, należy odpowiednio zwiększyć szerokość peronu.
16. Najmniejsza szerokość pasa powierzchni użytkowej wzdłuż całego peronu nie może wynosić mniej niż 2 m, licząc od wewnętrznej krawędzi pasa bezpieczeństwa w kierunku do osi peronu lub do zewnętrznych krawędzi budowli znajdujących się na peronie.
17. Na stacjach osobowych prowadzących odprawę bagażu przy ustalaniu szerokości peronu powinno się uwzględnić możliwość swobodnego dojazdu i poruszania się wózków bagażowych poprzez zastosowanie pochylni na końcu peronu lub dźwigów bagażowych.
18. Nawierzchnia peronów powinna być szorstka również w warunkach zawilgocenia, ułożona ze spadkiem poprzecznym 1-3%; wartość spadku na pasie bezpieczeństwa nie powinna przekroczyć 1%.
19. Do obliczeń wytrzymałościowych
nawierzchni peronu powinno się przyjmować obciążenia:
1) ciągłe, tłumem ludzi - o
wartości 0,5 Mg/m2,
2) wózków bagażowych, według
projektowanych obciążeń rzeczywistych.
20. Na stacjach i przystankach osobowych
powinno się budować w miarę możliwości wiaty
zabezpieczające osoby przebywające na peronie przed opadami
atmosferycznymi, w dostosowaniu do istniejących lub
przewidywanych lokalizacji przejść dla pieszych, stanowiących
dojście do peronu lub poczekalni peronowych, przy czym:
1) szerokość wiaty powinna
uwzględniać wymagania skrajni budowli,
2) architektura wiat powinna być
dostosowana do otoczenia i charakteru budynku dworca oraz
obiektów usytuowanych na peronie,
3) odprowadzenie wód opadowych z wiaty
do przewodów kanalizacyjnych lub rowów odwadniających powinno
odbywać się za pomocą rur spustowych,
4) wiata nie może zasłaniać
widoczności sygnałów i wskaźników kolejowych,
5) wiata stalowa na liniach zelektryfikowanych
powinna być zabezpieczona przed korozją elektrolityczną.
21. Na stacjach i przystankach osobowych, na których znajdują się perony niskie o wysokości 0,30 m naprzeciwległe, w celu uniemożliwienia przechodzenia przez tory w miejscach do tego nie przystosowanych, powinno się na międzytorzu założyć na długości peronów siatki (bariery) ochronne o wysokości co najmniej 0,90 m, jeżeli nie będą kolidowały z wymogami skrajni budowli.
§ 99.
1. Perony powinny być połączone z budynkiem dworca lub przystanków osobowych specjalnymi wyraźnie oznaczonymi przejściami; w zależności od natężenia ruchu może być wykonanych od jednego do trzech przejść równoległych.
2. Usytuowanie połączeń dworca z peronami powinno zapewniać jak najkrótszą drogę przejścia. Powinno się dążyć do rozdzielenia potoków pasażerów przyjeżdżających od wyjeżdżających, a przejścia dla pasażerów wychodzących z peronów powinny umożliwiać wyjście z pominięciem budynku dworca.