§ 33
Warunki bezpiecznej eksploatacji toru bezstykowego
1. Tor bezstykowy będzie bezpiecznie
eksploatowany przy zachowaniu następujących warunków:
1) konstrukcja toru odpowiada
wymaganiom standardu danej klasy toru,
2) w trakcie układania szyn długich,
ich przytwierdzania i zgrzewania (spawania) nie został
przekroczony zakres temperatur od +15stC do +30stC, a wszystkie
czynności wykonywane były równolegle w obu tokach szynowych,
3) szerokość pryzmy podsypki niezależnie
od kategorii linii jest nie mniejsza niż 0,45 m licząc od czoła
podkładów; podsypka jest zagęszczona maszynowo w okienkach i
od czoła, a w przypadku braku takich możliwości - wykonana
nadsypka,
4) tor lub szyny nie wykazują objawów
pełzania,
5) podsypka jest w stanie dobrym,
6) stan przytwierdzeń określony został
jako dobry,
7) podkłady wykazują zużycie małe
lub przeciętne,
8) pomierzone nierówności poziome i
pionowe nie przekraczają odchyłek podanych w załączniku nr
13,
9) roboty torowe naruszające stateczność
toru wykonywano w temperaturach niższych od dopuszczalnej dla
danego rodzaju robót zgodnie z § 45,
10) ostateczną naprawę pęknięć
szyn toru bezstykowego wykonywano w temperaturze neutralnej toku
nie pękniętego.
2. W torach bezstykowych, w których nie są zachowane podane wyżej warunki, należy przed okresem wysokich temperatur doprowadzić tor do wymagań określonych w ust 1. W przypadku braku możliwości wykonania napraw w pełnym określonym zakresie, należy na odcinkach toru bezstykowego, na których nie wykonano napraw, dostosować parametry techniczno-eksploatacyjne linii do wartości zapewniających bezpieczny ruch pociągów.
3. Dla określania wymagań w zakresie
utrzymania toru bezstykowego należy, od momentu przytwierdzenia
szyn długich, systematycznie prowadzić dokumentację toru
bezstykowego. Dokumentacja toru bezstykowego obejmuje:
1) metrykę toru bezstykowego,
2) dokumentację pomiarów pełzania
szyn, tj.:
a) dziennik pomiaru przemieszczeń szyn na
punktach stałych,
b) wykres pełzania toków szynowych toru
bezstykowego,
3) analizę warunków termicznych toru
bezstykowego, tj. arkusz analizy termicznej toru bezstykowego.
§ 34
Metryka toru bezstykowego
1. Każdy tor bezstykowy musi mieć swoją
metrykę, w której, obok danych o konstrukcji nawierzchni,
terminie i warunkach budowy, odnotowane są temperatury, w jakich
następowało przytwierdzanie szyn długich do podkładów oraz
łączenie szyn długich. Metryka toru bezstykowego zawiera dwie
grupy informacji:
1) pierwsza grupa obejmuje dane o
konstrukcji i stanie toru:
a) kilometraż, typ szyn i podkładów, położenie
toru w płaszczyźnie poziomej (proste i łuki z podaniem ich
promieni), przejazdy w poziomie szyn, obiekty inżynieryjne,
rozjazdy, itp.),
b) oznaczenie odcinków, na których może wystąpić
pełzanie szyn,
c) oznaczenie miejsc, w których założono
punkty stałe do weryfikacji wartości temperatury neutralnej,
d) dane o warunkach układania toru bezstykowego
obejmujące datę, temperaturę przytwierdzenia i zgrzewania
szyn,
2) druga grupa obejmuje dane o pęknięciach
szyn oraz przeprowadzonych naprawach toru.
2. Metrykę zakłada się dla całego odcinka toru tj. od styku do styku, po zakończeniu wszystkich robót związanych z układaniem toru bezstykowego. Notatki z pomiarów temperatury przytwierdzenia poszczególnych ogniw toru bezstykowego powinny być przechowywane jako załącznik do metryki. Wzór metryki wraz z przykładem jej sporządzenia przedstawiono w załączniku nr 7.
3. Temperaturę szyny mierzy się bezpośrednio
w trakcie układania i przytwierdzania szyny - na początku każdej
nowej szyny długiej, w jej połowie i na końcu. Przy zauważalnych
wahaniach temperatury w trakcie przytwierdzania szyny długiej
należy zwiększyć liczbę pomiarów temperatury. W przypadku
zgrzewania szyn długich innego dnia, lub w innych warunkach
termicznych, należy przyjąć, że:
1) wartość temperatury neutralnej w
miejscu zgrzewu jest równa temperaturze w jakiej dokonano
zgrzania,
2) odcinek zmiany temperatury
przytwierdzenia wynosi po ok. 50 - 70 m z obu stron zgrzewu.
4. Zarejestrowane temperatury przytwierdzeń szyn oraz temperatury zgrzewania szyn długich będą wartością temperatury neutralnej do czasu wystąpienia pełzania szyn lub toru.
§ 35
Ustalanie miejsc podatnych na pełzanie
1. W strefie centralnej toru bezstykowego pełzanie
szyn lub toru wywołuje na odcinku na jakim wystąpiło, zmiany
wartości podłużnych sił termicznych w szynach (analogiczne ze
zmianą wartości temperatury neutralnej). Przyczynami pełzania
szyn mogą być:
1) zmiany temperatury szyn,
2) lokalne zmiany oporu podłużnego
nawierzchni spowodowane zmiennym stanem podsypki lub przytwierdzeń
szyn do podkładów,
3) przerwanie ciągłości toków
szynowych,
4) oddziaływanie kół pociągów.
2. Miejsca, w których pojawić się może pełzanie
szyny lub toru powodujące zmiany w rozkładzie sił podłużnych,
występują głównie:
1) w odległości ok. 50 - 100 m przed
i za miejscami stanowiącymi zmianę konstrukcji nawierzchni
takimi jak: przejazdy, pojedyncze rozjazdy wspawane w tor
bezstykowy, miejsca zmian rodzaju podkładów,
2) na prostych przed początkiem i za
końcem łuków o promieniach < 600 m,
3) w miejscach występowania istotnych
różnic w oddziaływaniach termicznych na tor: przejścia z
nasypu w wykop, przejścia przez lasy, przed i za tunelami itp.,
4) na odcinkach hamowania i rozruchu
pociągów (przed semaforami),
5) na pochyleniach większych od 5? o
długościach większych od długości pociągów towarowych,
6) na odcinkach, gdzie w przeszłości
występowało pełzanie szyn lub toru.
3. Szczegółową lokalizację odcinków, na których spodziewać się można pełzania szyn, ustala uprawniony pracownik komórki diagnostycznej, biorąc głównie pod uwagę zachowanie się toru w latach poprzedzających ułożenie toru bezstykowego lub okres jego poprzedniej eksploatacji, a także wiek nawierzchni, jej stan i inne czynniki. Na odcinkach tych należy założyć na zewnątrz toru punkty stałe, które stanowić będą punkty odniesienia, względem których sprawdzana będzie stabilność położenia toru bezstykowego wzdłuż jego osi.
4. Na pozostałych odcinkach toru bezstykowego punkty stałe należy zakładać w odległościach co 200 +- 50m, zależnie od możliwości wykorzystania obiektów (zwłaszcza słupów trakcyjnych) jako punktów stałych.
§ 36
Sprawdzanie stateczności toru bezstykowego
1. Tor bezstykowy, w którym na odcinkach toru występuje temperatura neutralna mniejsza od +5stC, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pociągów z uwagi na możliwość wyboczenia toru w okresie podwyższonych temperatur. Temperatura neutralna wyższa od +40stC grozi zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia pęknięcia szyny w okresie obniżonych temperatur. Sprawdzania stabilności temperatury neutralnej, należy dokonywać co najmniej raz w roku, przed okresem występowania w ciągu dnia temperatur wyższych od 15stC.
2. Dla sprawdzenia stabilności temperatury
neutralnej stosuje się następujące metody:
1) punktów stałych,
2) pomiarów bezpośrednich,
3) wizualna,
4) inne, dopuszczone do stosowania
przez zarządcę infrastruktury.
3. Wyboru metody dostosowanej do warunków eksploatacyjnych, kategorii linii oraz klasy toru, dokonuje kierownik wykonawczej jednostki organizacyjnej. Decyzja o wyborze metody powinna być podjęta przed ułożeniem nowego toru bezstykowego. Zmiana metody sprawdzania stabilności toru w okresie jego eksploatacji może nastąpić po wykonaniu robót naprawczych polegających na regulacji sił podłużnych. Metody sprawdzania przedstawiono w załączniku 7.
4. Niezbędne obliczenia w zakresie ustalania aktualnej temperatury neutralnej wykonuje uprawniony pracownik komórki diagnostycznej, który na podstawie przeprowadzonych pomiarów, dokonuje odpowiednich zmian w arkuszu analizy termicznej toru bezstykowego.
5. Na podstawie uaktualnionej temperatury
neutralnej, uprawniony pracownik komórki diagnostycznej określa
i przekazuje kierownikowi wykonawczej jednostki organizacyjnej:
1) zakres bezpiecznych warunków
termicznych toru bezstykowego tj. ustalenie przy jakich
temperaturach szyny:
a) można dopuścić ruch pociągów z prędkościami
rozkładowymi,
b) należy wprowadzić dodatkowe obserwacje
odcinków toru bezstykowego,
c) należy ograniczyć lub okresowo wstrzymać
ruch pociągów,
d) możliwe jest prowadzenie napraw toru,
2) lokalizacje i rodzaje napraw, jakie
należy wykonać aby nie dopuścić do ograniczeń prędkości
pociągów w okresie wysokich temperatur.
6. Regulację sił podłużnych należy
przeprowadzać w przypadkach, gdy:
1) na eksploatowanym odcinku toru
stwierdzone wartości temperatury neutralnej przekraczają
wymagany zakres (+15stC, +30stC),
2) różnica stwierdzonej wartości
temperatur neutralnych w sąsiednich tokach szynowych w przekroju
poprzecznym toru przekracza 10stC,
3) na eksploatowanym odcinku toru
stwierdzone wartości temperatury neutralnej różniące się więcej
niż o 10stC,
4) przy ustalaniu temperatury
neutralnej stwierdzono na tych samych odcinkach różnice pomiędzy
kolejnymi rocznymi ustaleniami większe niż:
a) 15stC przy dobrym stanie podsypki i pełnym
jej oprofilowaniu,
b) 10stC przy przeciętnym stanie podsypki i pełnym
jej oprofilowaniu,
c) 7stC w pozostałych stanach podsypki lub przy
brakach w jej oprofilowaniu.
7. Przy wykonywaniu regulacji sił podłużnych należy przestrzegać zasad podanych w § 47 niniejszych Warunków technicznych.
8. Termin przeprowadzenia analizy powinien umożliwić wykonanie określonych robót przed okresem wysokich temperatur. Wzór druku, na jakim dokonuje się analizy termicznej toru, wraz z przykładem jej wykonania, zawiera załącznik 7.