1. Linie kolejowe zarządzane przez zarządcę infrastruktury kwalifikowane są do jednej z czterech kategorii.
2. Zakwalifikowanie linii do danej kategorii wymaga spełnienia przynajmniej jednego z kwalifikacyjnych parametrów techniczno-eksploatacyjnych podanych w tablicy 1.
Tablica 1
Kwalifikacyjne wartości parametrów techniczno-eksploatacyjnych
| Lp | Kategoria linii Kolejowej |
Wartość parametrów techniczno-eksploatacyjnych | |||
| Obciążenie przewozami T [Tg/rok] |
Prędkość pociągów pasażerskich vmax [km/h] |
Prędkość pociągów towarowych vtow. [km/h] |
Dopuszczalne naciski osi P [kN] |
||
| 1 | Magistralna (0) | T>25 | 120<vmax<200 | 80<vtow<120 | P<221 |
| 2 | Pierwszorzędna (1) | 10<T<25 | 80<vmax<120 | 60<vtow<80 | 210<P<221 |
| 3 | Drugorzędna (2) | 3<T<10 | 60<vmax<80 | 50<vtow<60 | 200<P<210 |
| 4 | Znaczenia miejscowego (3) | T<3 | vmax<60 | vtow<50 | P<200 |
3. Decyzję o zakwalifikowaniu linii do danej kategorii lub zmianie kategorii linii istniejących, podejmuje zarządca infrastruktury.
4. Linia kolejowa na całej swej długości powinna być zakwalifikowana do jednej kategorii. W przypadku, gdy na odcinkach linii o łącznej długości nieprzekraczającej 30% długości linii występują różne wartości parametrów techniczno-eksploatacyjnych, to całą linię należy zakwalifikować do tej kategorii, która wynika z parametrów techniczno-eksploatacyjnych występujących na pozostałej długości linii.
5. Linie kolejowe w zależności od kategorii, do jakiej zostały zakwalifikowane, powinny posiadać przekroje poprzeczne nawierzchni i podtorza zgodne z przedstawionymi w załączniku 1.
1. Tory na szlakach oraz tory główne i główne dodatkowe na stacjach kwalifikuje się do jednej z sześciu klas technicznych zwanych dalej klasami, do których przypisany jest wymagany standard konstrukcyjny nawierzchni oraz określone parametry techniczno-eksploatacyjne.
2. O zakwalifikowaniu toru do jednej z sześciu
klas decydują:
1) dopuszczalna prędkość pociągu
określonego rodzaju,
2) nacisk osi lokomotywy w pociągu,
dla którego przyjęto dopuszczalną prędkość,
3) nacisk osi wagonów w pociągu, dla
którego przyjęto dopuszczalną prędkość,
4) obciążenie przewozami.
Kryteria klasyfikacji zawiera tablica 2, przy czym wartości
parametrów należy przyjmować według rzeczywistych wartości
prędkości pociągów i nacisków osi pojazdów kolejowych
kursujących po rozpatrywanym torze.Decyzję o zakwalifikowaniu
toru do danej klasy podejmuje zarządca infrastruktury.
Tablica 2
Kryteria klasyfikacji torów głównych
| Klasy torów |
Dopuszczalna prędkość pociągów [km/h] |
Dopuszczalny nacisk osi | Obciążenie przewozami [ Tg/rok ] |
|
| lokomotywy [kN] |
wagonów [kN] |
|||
| 0 | 200 | 221 | 140 | do 25 |
| 1 | 100 120 140 160 |
221 210 210 205 |
221 205 190 140 |
nie normowane |
| 2 | 80 100 120 |
221 210 205 |
221 205 190 |
16 - 25 |
| 3 | 70 80 |
221 210 |
221 205 |
9 -15 |
| 4 | 60 70 |
221 210 |
221 205 |
4 - 8 |
| 5 | 30 40 |
221 210 |
221 205 |
do 3 |
Uwaga: Podane dopuszczalne naciski osi taboru odnoszą się do wytrzymałości nawierzchni o standardzie odpowiadającym danej klasie torów (nie mają zastosowania do obiektów inżynieryjnych).
3. Tor zakwalifikowany do danej klasy powinien posiadać konstrukcję nawierzchni odpowiadającą standardom przypisanym do danej klasy lub wyższej. W przypadku, gdy konstrukcja nawierzchni odpowiada wymogom standardu niższej klasy niż ta, do jakiej został zakwalifikowany tor, dopuszcza się, do czasu najbliższego remontu - naprawy głównej, pozostawienie toru w klasie niższej, pod warunkiem zapewnienia na nim parametrów techniczno-eksploatacyjnych wymienionych w ust.2.
4. W przypadku braku możliwości dostosowania konstrukcji nawierzchni kwalifikowanego toru do wymaganych standardów lub uzyskania wymaganych odchyłek dopuszczalnych, dopuszcza się na odcinkach linii, nie krótszych od długości jednego szlaku, zakwalifikowanie toru do niższej klasy. Zmiana klasy toru powinna być podjęta w takim terminie, aby możliwe było uwzględnienie w rozkładzie jazdy pociągów zmiany parametrów techniczno-eksploatacyjnych.
5. W przypadku, gdy planowane warunki eksploatacyjne wymagają zmiany klasy toru na wyższą, podwyższenie takie jest możliwe wyłącznie po uprzednim przystosowaniu standardu konstrukcji do przewidzianej klasy torów.
6. Tory stacyjne boczne, z wyjątkiem torów grup kierunkowych, powinny być utrzymywane jak tory klasy piątej. Tory grup kierunkowych powinny odpowiadać warunkom klasy toru, do której zostały zakwalifikowane tory główne dodatkowe.
1. Standard konstrukcyjny nawierzchni określa minimalne wymagania techniczne dla materiałów konstrukcyjnych dla danej klasy torów, to jest: typ szyn, podkładów i przytwierdzeń, maksymalny rozstaw podkładów oraz minimalną grubość warstwy podsypki pod podkładem, a także parametry techniczne wymienionych materiałów.
2. W każdej klasie torów dopuszcza się stosowanie kilku równorzędnych standardów konstrukcyjnych.
3. Standardy konstrukcji nawierzchni przedstawione są w załączniku 2.
4. W nawierzchni bocznych torów stacyjnych, obok materiałów odpowiadających standardom torów klasy piątej, dopuszcza się stosowanie odzyskanych materiałów nawierzchniowych dostosowanych do warunków użytkowania tych torów.