1. Eksploatacyjne wymagania techniczne zawarte w niniejszym rozdziale obowiązują na zelektryfikowanych liniach kolejowych, dla których nie określono szczególnych wymagań.
2. Podane w niniejszym rozdziale tolerancje wymiarowe dotyczą typowych rozwiązań sieci trakcyjnej. W miejscach, gdzie zastosowano rozwiązania nietypowe, należy kierować się wymogami zawartymi w dokumentacji technicznej i uregulowaniach lokalnych. W szczególności dotyczy to nowych rozwiązań technicznych sieci trakcyjnej.
1. Przewód jezdny nie może mieć pęknięć, rozwarstwień, załamań, głębokich wytopień. Nie może być zużyty w stopniu przekraczającym zużycie dopuszczalne.
2. Wszelkiego rodzaju nieprawidłowości
powinny być usuwane odpowiednio przez:
a) prostowanie przewodu,
b) skręcanie poosiowe,
c) dotarcie płaszczyzny współpracującej ze
ślizgiem odbieraka,
d) zabezpieczenie przez wmontowanie w ciąg
przewodu złączki lub wstawki przewodu w miejscu uszkodzenia lub
nadmiernego zużycia.
3. W odcinku 100 m jednego przewodu nie mogą znajdować się więcej niż 2 złączki, a ilość złączek w odcinku naprężenia nie może przekraczać 6 sztuk (nie dotyczy torów bocznych). W sieci z dwoma przewodami jezdnymi złączki nie mogą być obok siebie.
4. Maksymalne dopuszczalne miejscowe zużycie przewodu wynosi 40% jego przekroju znamionowego. W przypadku stwierdzenia znacznych miejscowych zużyć przewodu należy dążyć do wykrycia i usunięcia przyczyn powodujących nadmierne zużycie.
5. Niezależnie od dokonywanych przeglądów
oraz pomiarów kontrolnych (wykonywanych w celu niedopuszczenia
do przekroczenia granicy maksymalnego dopuszczalnego zużycia)
należy przeprowadzać pomiary określające średnią wielkość
zużycia przewodów jezdnych. W celu określenia średniej
wielkości zużycia przewodu jezdnego danego odcinka naprężenia
pomiary należy wykonywać w następujących miejscach:
a) w odległości 50 mm przed i za szczęką
uchwytu przegubowego przewodu jezdnego,
b) w pobliżu każdego uchwytu odległościowego
przewodów jezdnych,
c) w środku rozpiętości przęsła.
Załącznik nr 1 zawiera tabelę pomiarów zużycia przewodów
jezdnych.
6. Pierwszy pomiar średniego zużycia nowego
przewodu jezdnego przeprowadza się nie później niż po
5-letnim okresie eksploatacji przewodu. Termin przeprowadzania
pomiarów następnych jest zależny od stopnia zużycia
stwierdzonego przy poprzednim pomiarze. Jeżeli w wyniku pomiaru
poprzedzającego stwierdzone zostało, że zużycie przewodu
wyniosło:
a) więcej niż 15% przekroju znamionowego
przewodu, to następny pomiar należy przeprowadzić po upływie
1 roku,
b) mniej niż 15% lecz więcej niż 10%, to
następny pomiar należy przeprowadzić za 2 lata,
c) mniej niż 10%, to następny pomiar należy
przeprowadzić za 3 lata.
7. Przewód jezdny należy wymienić w
przypadku przekroczenia:
a) 25% średniego zużycia przekroju
znamionowego w torach szlakowych i głównych zasadniczych w
stacjach,
b) 30% średniego zużycia przekroju
znamionowego w pozostałych torach stacyjnych i innych torach,
c) 20% średniego zużycia przekroju znamionowego w torach szlakowych i głównych zasadniczych w stacjach na liniach o prędkościach jazdy 140-160 km/h
§
13.
Wysokość zawieszenia przewodów jezdnych
1. Przewody jezdne sieci trakcyjnych torów szlakowych oraz głównych zasadniczych w stacjach zawieszone są w przedziale wysokości 4900-5600 mm nad płaszczyzną główek szyn, z tym że normalna (projektowana) wysokość zawieszenia przewodów jezdnych może wynosić 5200-5600 mm. Przewody jezdne sieci pozostałych torów stacyjnych, torów elektrowozowni, wagonowni itp. mogą być zawieszone na wysokości 4900-6200 mm.
2. Wysokość zawieszenia przewodów jezdnych musi być zgodna z dokumentacją techniczną, przy czym tolerancja wysokości zawieszenia przewodów wynosi +-100 mm.
3. Tolerancje podane w ust. 2 należy stosować do wysokości 4900 mm jako dodatnie, dla wysokości 6200 mm jako ujemne.
4. Tolerancje wysokości zawieszenia
przewodów w punktach podwieszenia oraz profilowanie sieci nie
mogą powodować przekroczenia następujących dopuszczalnych
różnic wysokości zawieszenia przewodów jezdnych w kolejnych
punktach podwieszenia sieci jezdnej:
a) dla linii o prędkości jazdy poniżej 100
km/h: 100 mm,
b) dla linii o prędkości jazdy >100 i <
140 km/h: 70 mm,
c) dla linii o prędkości jazdy 140-160 km/h: 50 mm.
5. Na torach odstawczych, ładunkowych, w obrębie górek rozrządowych, na torach elektrowozowni oraz na innych torach przeznaczonych do jazdy z prędkością nie przekraczającą 40 km/h dopuszczalne są różnice wysokości zawieszenia przewodów jezdnych w kolejnych punktach podwieszenia sieci jezdnej nie przekraczające 200 mm.
§
14.
Odsuw przewodów jezdnych i lin nośnych
1. Odsuw skrajnego przewodu jezdnego wynosi:
a) 300 mm w kierunku od lub do słupa na
prostej,
b) 400 mm na łuku (w kierunku na zewnątrz
łuku),
c) 150 mm na podwieszeniach krzyżowych
przęseł naprężenia.
2. Dopuszcza się następujące tolerancje
odsuwu:
a) na prostych: +-80 mm,
b) na łukach: -50 mm (w kierunku do osi toru) i
+20 mm (od osi toru).
3. Dopuszcza się inne odsuwy niż podano w ust. 1, jeżeli zostały określone w dokumentacji technicznej, według której wybudowano sieć trakcyjną.
4. Lina nośna powinna mieć taki sam odsuw jak przewody jezdne. W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się nadanie różnych odsuwów linie nośnej i przewodom jezdnym, jednak różnica między tymi odsuwami nie powinna być większa niż 100 mm pod warunkiem zachowania odsuwów przewodów jezdnych zgodnie z ust. 1.
§
15.
Liny nośne, ustalające i odciągowe
1. Lina nośna nie może mieć uszkodzeń w postaci zerwanych, pękniętych, zgniecionych albo stopionych poszczególnych drutów oraz miejscowych przegrzań zmieniających strukturę materiału. Lina stalowa nie może być skorodowana w stopniu obniżającym jej wytrzymałość mechaniczną.
2. W razie zerwania, pęknięcia lub stopienia się drutów liny nośnej w miejscu uszkodzonym należy wmontować złączkę. Jeśli rozmiar uszkodzenia na to nie pozwala, należy wyciąć odcinek uszkodzony i wmontować za pośrednictwem złączek nowy odcinek z tego samego materiału i o takim samym kierunku splotu co uszkodzona lina. Liczba złączek w jednym odcinku naprężenia nie powinna przekraczać 6 szt. w torach głównych.
3. W linach odciągów sieciowych i w linach zawieszeń poprzecznych nie wolno stosować złączek. W razie uszkodzenia takiej liny należy ją wymienić.
§
16.
Przewody wzmacniające i przewody napowietrznego uszynienia
grupowego
1. Naciąg w przewodach nie powinien być większy od wielkości wynikających z tablic montażowych dla danych warunków i nie mniejszy niż 90% tej wielkości. Pomiar naciągu przeprowadza się po każdej naprawie metodą pomiaru zwisu co najmniej w trzech miejscach odcinka naprężenia przewodu.
2. Przy krzyżowaniu się przewodów wzmacniających z liną nośną lub przewodami jezdnymi należącymi do tego samego obwodu elektrycznego powinien być zachowany w najniekorzystniejszych warunkach odstęp nie mniejszy niż 200 mm.
3. Przewody nie mogą mieć widocznych uszkodzeń. W szczególności należy zwracać uwagę na odcinek w pobliżu miejsc zamocowania w u-chwytach, zaciskach przelotowych i krańcowych oraz w miejscach połączeń.
4. W przypadku stwierdzenia zerwania lub nadpalenia drutów oplotu zewnętrznego przewodu w miejscu osłabionego przekroju powinno się wmontować złącze lub odcinek nowego przewodu. W przypadku zerwania lub wytopienia nie więcej niż 3 drutów oplotu zewnętrznego przewodu AFL zamiast złącza może być założony bandaż z drutu aluminiowego z celu zabezpieczenia przewodu przed rozplataniem się.
5. Jeżeli uszkodzenie nastąpiło w przęśle krzyżowania się z drogą publiczną lub na długości peronu w sieci przy peronie, przewód należy wymienić na takiej długości, aby złącza znajdowały się w przęsłach poza przejazdem lub peronem.
6. Uchwyty i zaciski przelotowe oraz uchwyty krańcowe przewodów nie mogą być luźne.
1. Położenie wieszaków przewodów jezdnych w sieci skompensowanej powinno być pionowe, a w sieci półskompensowanej oraz wieszaków izolatorów sekcyjnych zgodne z tabelą montażową.
2. Rozstawienie wieszaków przewodów jezdnych wzdłuż przęsła powinno być zgodne z tabelą montażową. Dopuszczalna tolerancja rozstawienia wieszaków +-0,5 m.
3. Wieszaki przewodów jezdnych, wysięgów pomocniczych, lin ustalających zawieszeń poprzecznych i połączeń elektrycznych nie mogą być przetarte lub nadpalone. Wieszaki takie powinny być wymienione w możliwie najkrótszym czasie, a jeśli grożą awarią- natychmiast.
4. W przypadkach wzajemnego zbliżania się liny i wieszaków różnych odcinków naprężenia na odległość mniejszą niż 50 mm należy je zabezpieczyć przed przecieraniem się odpowiednimi nakładkami ochronnymi.
1. W przęsłach sieci jezdnej z dwoma przewodami jezdnymi o rozpiętościach powyżej 50 m powinny znajdować się 2 uchwyty odległościowe zamocowane w 1/3 i 2/3 rozpiętości przęsła. W przęsłach do 50 m -jeden uchwyt w środku.
2. Dopuszczalna tolerancja rozstawienia uchwytów wynosi 0,5 m.
1. Części osprzętu uszkodzone lub skorodowane w stopniu zagrażającym pewności ich pracy należy wymienić.
2. Wszystkie części łączone lub mocowane połączeniami śrubowymi muszą być dokładnie skręcone, a śruby zabezpieczone przed odkręcaniem się i korozją. Połączenia sworzniowe muszą być zabezpieczone przed wypadaniem sworzni.
3. Wszystkie połączenia śrubowe należy utrzymywać w stanie zapewniającym łatwe i szybkie rozłączenie części osprzętu. W tym celu zaleca się pokrywanie połączenia śrubowego smarem antykorozyjnym.
4. Złączki przewodów jezdnych nie mogą być nadmiernie zużyte. Śrubowe złączki lin nośnych powinny być zabezpieczone przed rozkręcaniem się.
5. Elementy wysięgnika podwieszającego sieć jezdną powinny być tak wyregulowane, aby odległość pionowa od przewodów jezdnych do dolnej krawędzi wysięgu pomocniczego wynosiła nie mniej niż 200 mm,
a na liniach o prędkości jazdy 140-160 km/h - nie mniej niż 250 mm.
§
20.
Wychylenie wysięgników ruchomych
1. Odchylenia wysięgników ruchomych, spowodowane normalnymi ruchami wzdłużnymi sieci jezdnej, od płaszczyzny prostopadłej do konstrukcji wsporczej, na której są zamocowane, powinny być zgodne z tabelami montażowymi.
2. Jeżeli różnica pomiędzy pomierzonym odchyleniem a wielkością wynikającą z tablicy montażowej dla danych warunków nie przekracza 50 mm, to położenie takie należy uznać za prawidłowe. Inne odchylenia podlegają regulacji.
1. Liczba ciężarów naprężających powinna być zgodna z dokumentacją techniczną sieci jezdnej. Ciężary nie mogą opierać się o konstrukcję wsporczą czy fundamenty i winna być zapewniona swoboda ich przemieszczania się w kierunku pionowym.
2. Położenie ciężarów naprężających
powinno być zgodne z tablicą montażową. Dopuszczalna
tolerancja przy odległości od kotwienia ciężarowego lub
stałego do kotwienia ciężarowego:
a) powyżej 600 m +-100 mm,
b) do 600 m +-150 mm.
3. Położenie dźwigni urządzenia naprężającego powinno być pionowe. Dopuszczalna jest tolerancja 50 mm w stosunku do położenia końców dźwigni.
4. Położenie wyrównywacza przewodów jezdnych powinno być prostopadłe do dźwigni urządzenia naprężającego.
5. Łańcuch urządzenia naprężającego nie może mieć pęknięć, naderwań, wyrobień ogniw większych niż 1 mm oraz nie może być skorodowany w stopniu obniżającym wytrzymałość mechaniczną.
6. Lina urządzenia naprężającego nie może mieć zerwanych drutów i nie może być skorodowana. W celu zapobieżenia korozji linę należy przed montażem zaimpregnować na gorąco smarem przeciwkorozyjnym.
7. Urządzenia naprężające muszą być wyposażone w układy zabezpieczające przed opadnięciem sieci jezdnej w przypadku zerwania cięgła naprężającego.
1. Lina kotwienia środkowego nie może mieć uszkodzeń w postaci zerwanych, pękniętych, zgniecionych lub stopionych drutów oraz nie może być skorodowana w stopniu obniżającym jej wytrzymałość mechaniczną.
2. Naciągi w obu gałęziach liny kotwienia środkowego powinny być jednakowe.
3. Zwis liny kotwienia środkowego sieci skompensowanej powinien być zgodny z danymi wynikającymi z tabeli montażowej. Dopuszczalne są odchylenia w granicach +-200 mm, z tym że lina nie może znajdować się niżej niż 300 mm ponad poziomem przewodu jezdnego danego toru.
4. Obie gałęzie połączenia mechanicznego typu "V" liny i przewodów w prawidłowo wyregulowanym odcinku naprężenia muszą być nienaprężone.
1. Wzajemna odległość pomiędzy osprzętem sieci jezdnej różnych odcinków naprężenia, należących do różnych obwodów elektrycznych, powinna wynosić co najmniej 200 mm. Odległość ta w razie potrzeby może być zmniejszona do 150 mm, jeżeli dalsze wzajemne zbliżanie się jest ograniczone przez zastosowanie konstrukcji usztywniającej lub elementów izolacyjnych.
2. Odległość pionowa pomiędzy przewodami
różnych odcinków naprężenia tworzących przęsło izolowane
powinna wynosić w miejscach ich krzyżowania co najmniej:
a) 200 mm dla przewodów gołych,
b) 150 mm, jeśli krzyżujące się przewody są
w osłonie izolacyjnej.
3. Odległość pozioma zbliżających się przewodów różnych odcinków naprężenia tworzących przęsło izolowane lub sekcyjną przerwę izolacyjną powinna wynosić co najmniej 200 mm.
1. Izolatory o:
a) pękniętych lub nadtłuczonych częściach
izolacyjnych,
b) pękniętych, odkształconych lub znacznie
skorodowanych okuciach (kołpaki, trzonki, łączniki),
c) osłabionym zespoleniu części izolacyjnych
z okuciami,
d) uszkodzonej polewie porcelanowej, noszące
ślady działania łuku elektrycznego
należy uważać za uszkodzone i w krótkim terminie wymienić.
Jeżeli punktowe uszkodzenie powierzchni izolatora nie przekracza
obszaru 0,5 cm2, izolator może nadal pracować.
2. Izolatory o kołpakach skorodowanych na powierzchni po zabezpieczeniu przed postępem korozji (np. przez malowanie farbami ochronnymi) mogą pracować w sieci jezdnej, natomiast izolatory wykazujące ślady korozji na styku kołpaka i trzonu porcelanowego powinny być w krótkim czasie wymienione.
3. Izolatory nie mogą stykać się częścią izolacyjną z żadnymi innymi elementami, a odległość od nich nie może być mniejsza od połowy średnicy klosza. Wyjątek od tej zasady można stosować w odniesieniu do kloszy innych izolatorów izolujących elementy o równym potencjale należących do tego samego odcinka zasilania. W tym przypadku odległość między kloszami izolatorów może być zmniejszona do 50 mm.
Przewody połączeń elektrycznych nie mogą być nadtopione lub przegrzane. Zaciski i końcówki nie mogą być luźne. Nadtopione lub przegrzane przewody, zaciski i końcówki muszą być natychmiast wymienione.
1. Części składowe odłącznika nie mogą być pęknięte, trwale odkształcone, nadmiernie zużyte lub nadtopione.
2. Styki w częściach współpracujących powinny być pokryte cienką warstwą wazeliny technicznej. Przed nałożeniem wazeliny styki powinny być oczyszczone z brudu, opaleń i naperleń.
3. Stan urządzenia ryglującego przy napędzie musi uniemożliwiać samoistne zmiany położenia odłącznika.
4. Zamek utwierdzający napęd musi uniemożliwiać ręczne manewry odłącznikiem przez osobę nie posiadającą odpowiedniego klucza.
5. Mechanizm napędowo-przeniesieniowy oraz odłącznik powinny zapewniać w położeniu załączonym właściwy docisk styków i przewidzianą konstrukcyjnie powierzchnię styku. W położeniu odłączonym - wymaganą przerwę izolacyjną między elementami rozłączonymi.
6. Mechanizm napędowo-przeniesieniowy powinien działać sprawnie. Niedopuszczalne jest występowanie w układzie oporów mechanicznych o wielkościach powodujących wyginanie rury napędowej.
7. W odłącznikach z napędem silnikowym, z możliwością łączenia ręcznie, działanie mechanizmu napędowo-przeniesieniowego winno być sprawdzane zarówno przy manewrowaniu ręcznym, jak też silnikowym.
8. Mechanizmy napędowe powinny być utrzymane zgodnie ze wskazaniami zawartymi w instrukcjach fabrycznych.
9. Skrzynki napędowe odłączników wraz z odcinkiem konstrukcji wspor-czej sieci jezdnej na wysokości skrzynki powinny być pomalowane na kolor niebieski.
10. Oznaczenie (numer) odłącznika musi być czytelne i zgodne ze schematem sekcjonowania sieci trakcyjnej, powinno być namalowane białą farbą wyłącznie na skrzynce napędowej odłącznika.
1. Odgromniki rożkowe powinny być tak
umieszczone na konstrukcjach, aby wszelkie części konstrukcji,
przewody oraz wszelkie inne urządzenia znajdowały się poniżej
płaszczyzny poziomej przechodzącej przez obsadę rożków. W
uzasadnionych przypadkach można umieszczać odgromnik poniżej
tych elementów pod warunkiem zachowania następujących
poziomych odległości:
a) 2500 mm dla kierunku wzdłuż rożków
odgromnika,
b) 1000 mm dla kierunku w poprzek rożków
odgromnika.
2. Rożki odgromnika powinny być zamocowane w jednej płaszczyźnie prostopadłej do powierzchni podstawy.
3. Wielkość przerwy iskrowej powinna wynosić 10 +- 1 mm. Wielkość tę należy regulować przez przesuwanie rożka uszynionego.
4. Rożki wytopione, z naperleniami lub innymi uszkodzeniami muszą być wymienione.
1. Przewody uszyniające nie mogą być przerwane lub nadpalone. Muszą być kompletne i prawidłowo połączone z elementami podlegającymi uszynieniu oraz z szynami toru kolejowego stanowiącymi sieć powrotną. W obwodach uszynienia grupowego przewody łączące obwód uszyniający z torem kolejowym muszą być prawidłowo połączone z szynami toru stanowiącymi sieć powrotną lub z dławikami torowymi oraz ze zwiernikami wielokrotnego działania (jeżeli są zastosowane).
2. Zaciski i połączenia w obwodach uszyniających nie mogą być luźne. Stwierdzone w obwodach uszyniających przerwy muszą być natychmiast usunięte.
3. Uszynienia uszkodzone podczas prowadzenia robót zobowiązany jest naprawić wykonawca tych robót.
4. Pokrycia izolacyjne przewodów uszyniających ułożonych w ziemi powinny być w dobrym stanie. Oceny stanu pokryć dokonuje się przez oględziny co najmniej 4 uszynień indywidualnych w każdym kilometrze. Izolację grupowych uszynień podziemnych ocenia się przez odkopanie 10% długości obwodu uszyniąjącego. Uszynienia o złym stanie powłok podlegają wymianie w krótkim czasie.
5. Obiekty i urządzenia, na których w
warunkach awaryjnych może pojawić się napięcie sieci
trakcyjnej tj.:
- konstrukcje wsporcze sieci jezdnej zamocowane do konstrukcji
tuneli, mostów, wiaduktów, stropów, ścian budynków itp.,
- konstrukcje metalowe (mosty, wiadukty, kładki i inne budowle
inżynierskie), do których przewody sieci jezdnej zbliżają
się na odległość mniejszą niż 1000 mm, a które nie mogą
być uszynione bezpośrednio,
- żurawie wodne znajdujące się w pobliżu przewodów sieci
jezdnej, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo dotknięcia do
żurawia elementów sieci pod napięciem w razie zerwania
przewodów lub uszkodzenia konstrukcji podtrzymującej sieć,
- inne urządzenia metalowe znajdujące się na stałe w
odległości poziomej mniejszej niż 5,0 m od osi
zelektryfikowanego toru, z wyjątkiem nieoświetlonych tablic,
barier, siatek itp. krótszych niż 15 m oraz urządzeń, przez
które nie zostanie przeniesione napięcie i które nie mogą
być uszynione bezpośrednio, powinny być uszynione przez
zwierniki wielokrotnego działania. Do czasu rozpowszechnienia
tego typu zwierników dopuszcza się stosowanie iskierników
niskonapięciowych. Niedopuszczalne jest stosowanie tych
iskierników w obwodach uszynienia grupowego konstrukcji
wsporczych sieci trakcyjnej.
Należy dążyć do zastąpienia iskierników niskonapięciowych
przez zwierniki wielokrotnego działania, w szczególności w
obwodach uszynienia konstrukcji inżynierskich dostępnych dla
osób postronnych, jeżeli istnieje możliwość pojawienia się
napięcia na tych konstrukcjach wskutek uszkodzenia izolacji
głównej urządzeń sieci trakcyjnej.
6. Iskierniki niskonapięciowe w obwodach uszyniających muszą być dokładnie skręcone. W przypadku stwierdzenia zadziałania iskiernika (przebicia) należy bezzwłocznie poddać go regeneracji. Regeneracja powinna objąć wygładzenie powierzchni elektrod lub ich wymianę oraz wymianę wkładki dystansowej.
§
29.
Rozjazdy sieciowe i wspólna bieżnia
1. Przewód jezdny toru zwrotnego na rozjeździe sieciowym wchodzący na ślizg odbieraka prądu powinien znajdować się 35-50 mm ponad poziomem ślizgu.
2. W rozjazdach sieciowych nad rozjazdami krzyżowymi z iglicami poza czworobokiem rozjazdu rozsunięte przewody jezdne powinny być prowadzone symetrycznie względem osi symetrii odbieraka prądu.
3. Długość wspólnej bieżni w przęśle naprężenia lub w sekcyjnej przerwie izolacyjnej, mierzona bez docisku pantografu, nie może być mniejsza niż 1,0 m.
4. Sprawdzenie prawidłowości regulacji rozjazdów sieciowych, przęseł naprężenia, sekcyjnych przerw izolacyjnych, izolatorów sekcyjnych winno być dokonywane pantografem pomiarowym pojazdu roboczego we wszystkich możliwych kierunkach jazdy z prędkością nie mniejszą niż 10 km/h.
§
30.
Odległości od elementów uszynionych lub uziemionych
1. Odległość między częściami sieci
jezdnej lub odbieraka prądu, znajdującymi się pod napięciem,
a przedmiotami uziemionymi lub uszynionymi powinna wynosić co
najmniej:
a) 200 mm przy swobodnym podwieszeniu sieci,
b) 150 mm, jeśli zastosowano rozwiązania
konstrukcyjne uniemożliwiające dalsze zbliżanie się
elementów, z tym że odległość odbieraka prądu w żadnej
sytuacji nie może być mniejsza niż 200 mm od elementów
uszynionych lub uziemionych
Zmniejszenie odległości do 150 mm nie może być stosowane w sieciach trakcyjnych przeznaczonych dojazdy z prędkościami 140-160 km/h.
2. Odległości elementów sieci jezdnej
znajdującej się pod napięciem od części urządzeń
sygnalizacji wzrokowej oraz od części urządzeń oświetlenia
zewnętrznego zasilanego kablem powinny wynosić co najmniej:
a) 1500 mm od słupa sygnalizatora oraz od
krawędzi oprawy oświetleniowej oświetlenia zewnętrznego, w
odniesieniu do urządzeń oświetleniowych odległość ta
powinna być zachowana w płaszczyźnie poziomej,
b) 1000 mm od krawędzi oprawy sygnalizatora
oraz od ramienia i przesłony latarni semafora ramiennego i
innych elementów sygnalizacji wzrokowej. Na okres przejściowy
(do czasu zamiany na semafory świetlne) dopuszcza się
zmniejszenie odległości od ramienia i przesłony semafora
ramiennego do 600 mm. Odległości te powinny być zachowane we
wszystkich położeniach pracy elementów sygnalizatorów.
3. Odległości, o których mowa w ust. 2, mogą być zmniejszone w odniesieniu do urządzeń sygnalizacji wzrokowej, jeżeli pomiędzy konstrukcją semafora a elementem sieci jezdnej znajdującej się pod napięciem zostanie umieszczona odpowiednia osłona. Odległość pomiędzy dowolnym elementem semafora a osłoną powinna wynosić co najmniej 300 mm.
4. Odległości części sieci jezdnej
znajdujących się pod napięciem od żurawi wodnych powinny
wynosić co najmniej:
a) 1500 mm od kolumny żurawia i wysięgnicy
żurawia w położeniu zasadniczym (wysięgnica ustawiona
wzdłuż toru),
b) 1000 mm od latarni sygnału "Zz" w
każdym położeniu wysięgnicy żurawia,
c) 300 mm od wysięgnicy żurawia w położeniu
pracy (wysięgnica ustawiona w poprzek toru).
5. Odległość pozioma pomiędzy elementami sieci jezdnej znajdującymi się pod napięciem a łatwo dostępnymi częściami budowli znajdującymi się w pobliżu torów powinna wynosić przy bezwietrznej pogodzie co najmniej 2000 mm.
6. Odległość wymieniona w ust. 5 może być zmniejszona, jeżeli na łatwo dostępnej części budowli albo pomiędzy łatwo dostępną częścią budowli a elementami sieci jezdnej zostanie umieszczona metalowa uszyniona osłona odpowiadająca wymaganiom § 32.
7. Odległość pomiędzy osłoną a elementami sieci jezdnej znajdującymi się pod napięciem powinna wynosić co najmniej 1000 mm dla osłon wykonanych z siatki, zaś co najmniej 300 mm dla osłon pełnych (tzn. bez otworów).
8. Odległość pozioma pomiędzy częściami sieci jezdnej znajdującymi się pod napięciem a trudno dostępnymi częściami budowli powinna wynosić co najmniej 800 mm, o ile mniejsza odległość nie wynika z uregulowań lokalnych.
9. Odległość pionowa części sieci jezdnej znajdujących się pod napięciem od poziomu peronu powinna wynosić normalnie co najmniej 4640 mm, odległość ta może być w przypadkach wyjątkowych zmniejszona, lecz nie może być mniejsza od 3890 mm.
§
31.
Konstrukcje wsporcze, odciągi i fundamenty
1. Konstrukcje wsporcze nie mogą mieć
następujących wad:
a) zniekształceń pasów głównych,
b) pęknięć, odspojonych spawów lub
ściętych nitów,
c) popękanej lub obtłuczonej masy
betonowej, a także odsłoniętych zbrojeń,
d) odchyleń od pionu (z
uwzględnieniem odchyleń montażowych),
e) zniszczonych lub uszkodzonych
miejscowo pokryć antykorozyjnych,
f) nieczytelnych oznaczeń (numery i
inne),
g) popękanych głowic czy
fundamentów.
2. Pręty odciągów nie mogą być skorodowane, szczególnie w miejscu styku z głowicą fundamentu oraz wewnątrz głowicy. W przypadku stwierdzenia korozji pręta w miejscu styku z głowicą należy głowicę rozkuć i dokonać zabezpieczenia antykorozyjnego pręta (w razie potrzeby dokonać jego wzmocnienia).
3. Konstrukcje uszkodzone powinny być w krótkim czasie naprawione lub wymienione.
4. Nieznaczne ubytki betonu, pęknięcia i rysy mogą być naprawione przez wypełnienie mieszanką betonową.
5. Konstrukcje wsporcze pochylone powinny być doprowadzone do prawidłowego położenia z zachowaniem warunków skrajniowych.
6. Uszkodzenia powłok antykorozyjnych powinny być naprawione przez malowanie miejscowe lub całości konstrukcji.
7. Wszystkie konstrukcje stalowe (także ze stali trudno korodującej) oraz odciągi powinny być pokryte środkiem antykorozyjnym na odcinku 0,4 m ponad fundamentem wraz z górną powierzchnią głowicy fundamentowej .
8. Prace malarskie należy prowadzić tak, aby zachować czytelność istniejących na konstrukcji oznaczeń.
9. Popękane głowice fundamentowe muszą być w krótkim terminie zastąpione nowymi. Szczególną uwagę należy zwracać na stan głowic odciągów.
10. Głowice fundamentowe nie mogą być zasypane.
11. Do konstrukcji wsporczej nie mogą być przytwierdzone lub stykać się z nią budowle nie związane z funkcją tej konstrukcji.
12. Każda konstrukcja wsporcza powinna posiadać tablicę lub oznaczenie zawierające kilometr linii kolejowej oraz kolejny numer konstrukcji w tym kilometrze (oznaczenie tzw. "lokaty" konstrukcji wsporczej).
13. Konstrukcje wsporcze należy numerować w ten sposób, że stojące przy torze nieparzystym otrzymują kolejne numery nieparzyste, stojące zaś przy torze parzystym - kolejne numery parzyste. Bramki i wieże zawieszeń poprzecznych otrzymują tylko jeden numer. Na stacjach konstrukcje numeruje się kolejno rzędami od strony lewej do prawej (odpowiednio na stronie nieparzystej i parzystej), patrząc w kierunku wzrostu kilometrażu.
1. Mosty, wiadukty, kładki oraz w razie potrzeby inne budowle, pod którymi prowadzona jest sieć jezdna, powinny być zaopatrzone w osłony pionowe chroniące ludzi mogących się znajdować na tych budowlach od przypadkowego dotknięcia elementów sieci jezdnej pod napięciem oraz sieć jezdną od uszkodzenia wskutek takiego przypadkowego dotknięcia lub wskutek upadku na sieć przedmiotów. Osłony poziome mogą być zastosowane tylko wtedy, gdy stanowią całość konstrukcyjną z budowlą.
2. Zasięg osłony powinien być tak dobrany, aby odległość sieci jezdnej znajdującej się pod napięciem wynosiła nie mniej niż 2000 mm. Na kładkach lub pomostach przeznaczonych wyłącznie dla personelu kolejowego zasięg osłon może być zmniejszony do 1000 mm.
3. Utrzymanie osłon we właściwym stanie technicznym należy do właściciela budowli.