Rozdział II
OGÓLNY OPIS PRZEKAŹNIKOWYCH URZĄDZEŃ STEROWANIA RUCHEM KOLEJOWYM

§ 4.
Określenia

Przekaźnikowe urządzenia sterowania ruchem kolejowym (srk) są urządzeniami nastawczymi elektrycznymi, w których wszystkie zależności wykonywane są na drodze elektrycznej.
Pod zależnościami elektrycznymi należy rozumieć takie wzajemne powiązanie obwodów elektrycznych w urządzeniach nas-tawczych, aby wykluczyć dokonanie czynności zagrażających bezpieczeństwu ruchu pociągów przy nastawianiu przebiegów pociągowych i manewrowych oraz zapewnić bezpieczeństwo odbywającej się jazdy.
Wzajemne powiązanie obwodów elektrycznych wykonane jest za pomocą styków przekaźników lub innych urządzeń (np. styków w napędach elektrycznych), zamykających lub otwierających obwody elektryczne.
Pod pojęciem nastawnicy elektrycznej należy rozumieć zespół urządzeń wewnętrznych sterowania ruchem kolejowym, służących do elektrycznego nastawiania zwrotnic, wykolejnic i sygnałów w jednym okręgu nastawczym.
W skład nastawnicy wchodzą: elementy i zespoły nastawcze, układy i zespoły zależnościowe i sterujące, urządzenia blokady stacyjnej i liniowej oraz elementy i zespoły informacyjne.

§ 5.
Nastawnia i okręg nastawczy

1.   Nastawnie są to posterunki nastawcze (budynki lub pomieszczenia) wyposażone w urządzenia sterowania ruchem kolejowym i łączności oraz inne urządzenia związane z ich pracą.

2.   Okręg nastawczy jest to część obszaru stacji lub innego posterunku ruchu z układem torowym wyposażonym w urządzenia srk, które są obsługiwane z jednej nastawni.

3.   Urządzenia umieszczone w oddzielnych budkach lub szafach torowych stanowią część składową urządzeń przekaźnikowych umieszczonych w budynku nastawni, z której obsługuje się urządzenia danego okręgu nastawczego.

4.   Podział stacji na okręgi nastawcze zależny jest zasadniczo od wielkości stacji i charakteru pracy stacji.

5.   W przypadku izolowania wszystkich torów głównych i rozjazdów stacja w zasadzie może być objęta jednym okręgiem nastawczym, jeśli jest to możliwe ze względu na charakter pracy stacji i układ torów oraz jeśli pozwala na to zasięg nastawiania zwrotnic i sygnałów przewidywanych przekaźnikowych urządzeń srk.

§ 6.
Zasadnicze części składowe urządzeń przekaźnikowych

Urządzenia przekaźnikowe składają się z: nastawnicy; przekaźników; kabli i armatury kablowej; napędów zwrotnicowych i wykolejnicowych; semaforów i tarcz świetlnych; odcinków izolowanych torowych i zwrotnicowych; urządzeń blokady'stacyjnej; urządzeń blokady liniowej; urządzeń zasilających i urządzeń rozdzielczych.

§ 7.
Nastawnica przekaźnikowa

1. Nastawnica przekaźnikowa jest nastawnicą elektryczną, w której wszystkie zależności osiąga się na drodze elektrycznej. Wykonana jest ona zwykle w formie biurka, na którym umieszcza się pulpit manipulacyjny, bądź też manipulator przyciskowy, w pozycji zapewniającej dogodną otosługę.

2. Nastawnica przekaźnikowa składa się z:
1) pulpitu manipulacyjnego, na którym znajdują się elementy nastawcze (sterujące) spełniające pod względem elektrycznym zadania włączników, wyłączników, przełączników, a mianowicie:
-  przyciski, tj. elementy nastawcze o ruchu prostopadłym do płaszczyzny pulpitu, które mogą być naciskane lub wyciągane;
-  dźwigienki, które mogą być przechylne lub pokrętne; elementy te mogą być stabilne (niepowrotne), bądź niestabilne (samopowrotne do położenia zasadniczego); pulpit manipulacyjny może być zastąpiony albo uzupełniony oddzielnym manipulatorem przyciskowym, przeznaczonym do nastawiania zwrotnic i sygnałów, zamykania torów, obsługiwania blokady liniowej itp.;
2) planu świetlnego, na którym przedstawiony jest schematycznie układ torów i rozmieszczone są powtarzacze sygnałowe, światła kontrolne położenia zwrotnic, stanu odcinków izolowanych, blokady liniowej itp.

3.   Zależnie od zestawienia pulpitu manipulacyjnego, planu świetlnego i manipulatora przyciskowego rozróżnia się następujące zasadnicze typy nastawnic przekaźnikowych:
1)   nastawnica z elementami nastawczymi na planie świetlnym,
2)   nastawnica z oddzielnym planem świetlnym,
3)   manipulator przyciskowy z oddzielnym planem świetlnym,
4)   nastawnica z elementami nastawczymi na planie świetlnym i manipulatorem przyciskowym.

4.   W przypadku umieszczenia na planie świetlnym, wykonanym w formie pulpitu manipulacyjnego, przycisków służących do sterowania urządzeń otrzymuje się nastawnicę na planie świetlnym. Takie wykonanie nastawnicy ułatwia obsługę urządzeń przekaźnikowych ze względu na możliwość skupienia uwagi pracownika na jednym obiekcie.
Pulpit manipulacyjny takiej nastawnicy powinien być w zasadzie wykonany z wymiennych elementów, których powierzchnia górna stanowi powierzchnię pulpitu.

5.   W nastawnicy przekaźnikowej z oddzielnym planem świetlnym pulpit manipulacyjny stanowi płytę, na której umieszczone są elementy nastawcze (przyciski) oraz inne urządzenia, jak np. liczniki itp., z wyjątkiem wszystkich powtarzaczy.
Pulpit manipulacyjny może być wykonany, w takim przypadku, w zasadzie w dwóch odmianach, a mianowicie: z elementami nastawczymi (przyciskami) umieszczonymi bądź na schematycznym układzie torów, bądź na wspólnej płycie jeden obok drugiego.

6.   Plan świetlny jest zespołem powtarzaczy, umieszczonych na schematycznie przedstawionym układzie torów i zwrotnic i wykonany być może w zasadzie jako:
1)   punktowy - gdy wszystkie powtarzacze sygnałów, odcinków izolowanych itp., wykonane są w postaci małych okrągłych światełek;
2)   szczelinowo-punktowy - gdzie powtarzacze elementów liniowych, tj. odcinków izolowanych torowych i zwrotnicowych oraz kontrola położenia zwrotnic wykonane są w postaci szczelin świetlnych; szczeliny te na planie świetlnym stanowią odcinki schematycznego układu torów.

7.   Plan świetlny może być przystosowany do pracy "na ciemno" to znaczy, że gdy nie jest ustawiony żaden przebieg oraz gdy odcinki izolowane torów i zwrotnic nie są zajęte przez tabor, wówczas światła kontrolne torów i zwrotnic izolowanych nie świecą się albo ,,na jasno" - gdy, w tyrn przypadku, światła kontrolne torów i zwrotnic izolowanych normalnie świecą się światłem białym.
Plan świetlny może być przystosowany do pracy również w obu tych rozwiązaniach; wówczas do zmiany sposobu oświetlenia planu służy odpowiedni przycisk lub przełącznik.
Na przystosowanym do pracy "na ciemno" planie świetlnym, w przypadku ustawienia i utwierdzenia drogi przebiegu, szczeliny sekcji wchodzących w jej skład, wyświetlają się kolorem białym. Zajęcie odcinków izolowanych przez tabor lub uszkodzenie w izolowanym obwodzie torowym - są sygnalizowane kolorem czerwonym.

8. Powtarzacze świetlne semaforów, tarcz ostrzegawczych, sygnałów powtarzających i tarcz manewrowych na planie świetlnym lokalizuje się z reguły w odpowiadających im miejscach układu torowego. Powtarzacze te mogą mieć formę i kolory świateł odpowiadające rzeczywistym sygnałom albo też - przy uproszczonym rozwiązaniu przekazywania informacji - wszystkie wskazania sygnałów zezwalających dla jazdy pociągu (z wyjątkiem sygnału zastępczego "Sz") sygnalizowane są jednym światłem zielonym ciągłym. Zezwolenie na jazdę manewrową sygnalizowane jest w obu wymienionych rozwiązaniach białym światłem.
W uproszczonych systemach powtarzania sygnałów na semaforach i tarczach świetlnych obrazom zabraniającym jazdy i ostrzegającym może odpowiadać ciemny obraz powtarzacza sygnałowego na planie świetlnym.

9. Na planach świetlnych z sygnalizacją kontroli położenia zwrotnic, włączoną stale lub odpowiednim przyciskiem, kontrola położenia zwrotnicy urządzona jest za pomocą dwóch świateł białych, umieszczonych na rozgałęzieniu torów rozjazdu, z oznaczeniem na soczewkach (bądź obok nich) znaku " + " odpowiadającego zasadniczemu położeniu zwrotnicy i znaku ,,-" odpowiadającego przestawionemu położeniu zwrotnicy.
Kontrola położenia zwrotnic może być również sygnalizowana za pomocą szczelin świetlnych. Przy kontroli za pomocą szczelin izolowany odcinek zwrotnicowy, w czasie gdy jest wolny, sygnalizowany jest świetlną szczeliną koloru białego, przy czym świecąca szczelina wskazuje równocześnie położenie zwrotnicy.
W czasie zajęcia zwrotnicy izolowanej przez tabor położenie jej jest sygnalizowane świetlną szczeliną koloru czerwonego.
Rozprucie zwrotnicy jest sygnalizowane światłem czerwonym migającym lub ciągłym, a inne uszkodzenia - światłem czerwonym ciągłym. Może być też sygnalizowane za pomocą brzęczyka.
Brak kontroli położenia zwrotnicy (wykolejnicy) sygnalizowany jest brakiem świateł albo też białym światłem migającym powtarzaczy położenia zwrotnicy (wykolejnicy).
Położenia wykolejnicy sygnalizowane są na planie świetlnym dwoma światłami kontrolnymi, a w przypadku sygnalizowania jednym białym światłem - sygnalizuje się tylko położenie wykolejnicy zdjętej z toru.

10. W nastawnicę może być wbudowany amperomierz, który mierzy wielkość prądu nastawczego w trakcie pracy napędu. Obsługujący powinien obserwować, czy w czasie nastawiania nie płynie prąd o wartości szkodliwej dla pracy silnika i innych urządzeń.

§ 8.
Przekaźniki.

1.   Przekaźnik jest urządzeniem elektromagnetycznym, wyposażonym w zespół styków sterujących obwodami nastawczymi i sygnalizacyjnymi. Za pomocą tych styków realizuje się również wszelkie inne uzależnienia w urządzeniach przekaźnikowych.

2.   Działanie przekaźnika oparte jest w zasadzie na pracy elektromagnesu, który kotwicą swą porusza zespół styków, powodując ich przełączenie. Przekaźnik indukcyjny na prąd przemienny działa na zasadzie indukcyjnego licznika energii elektrycznej.
Ruch tarczki sterującej przenoszony jest na zespół styków, powodując ich przełączenie.

§ 9.
Kable i armatura kablowa

1. W przekaźnikowych urządzeniach sterowania ruchem kolejowym do połączenia urządzeń wewnętrznych z zewnętrznymi, tj. z napędami zwrotnicowymi, sygnałami itp., używa się kabli.

2. Wszystkie kable zakończone są w głowicach kablowych, garnkach rozdzielczych lub puszkach kablowych albo na odpowiednich listwach itp.

§ 10.
Napędy elektryczne

1.   W urządzeniach przekaźnikowych do przestawiania zwrotnic i wykolejnic stosuje się napędy elektryczne. Napędy służące do przestawiania zwrotnic i wykolejnic mają tę samą konstrukcję.

2.   Napęd wyposażony jest w silnik elektryczny przystosowany do zmiany kierunku obrotów.
Za pośrednictwem przekładni zębatej lub ślimakowej ruch obrotowy silnika przenosi się na pręt(y) nastwczy(e) połączony(e) z iglicami zwrotnic, powodując ich przestawienie.

3.   Prawidłowe końcowe położenie zwrotnicy kontrolowane jest za pomocą specjalnego zespołu styków, umieszczonych w napędzie'. Odpowiednio zwierane styki sygnalizują w nastawni właściwe końcowe położenie zwrotnicy, za pomocą lampek kontrolnych.

4.   Napędy zwrotnicowe są rozpruwalne i nierozpruwalne. Rozpruwalność napędu polega na tym, że gdy przy niewłaściwym nastawieniu zwrotnicy koła pojazdu przy ruchu z ostrza przestawią zwrotnicę, to napęd nie zostanie uszkodzony. W przypadku takim ruch iglic, przesuwanych kołami taboru, przenosi się przez pręt nastawczy na napęd, powodując rozłączenie styków kontrolnych napędu i jego częściowe przestawienie, co jest sygnalizowane na planie świetlnym.
W napędzie nierozpruwalnym podczas rozprucia zwrotnicy następuje ścięcie specjalnego bezpiecznika mechanicznego, co jest sygnalizowane na pulpicie nastawczym (planie świetlnym).

5.   Napędy zwrotnicowe wykonywane są z urządzeniem do kontroli położenia iglic lub bez tego urządzenia. Kontrola położenia zwrotnicy w nastawni przy użyciu napędu bez kontroli iglic uzależniona jest tylko od właściwego położenia napędu.
Przy użyciu napędu z kontrolą iglic kontrola położenia zwrotnicy w nastawni uzależniona jest ponadto od położenia iglic.
Położenie iglic sprawdzane jest za pomocą suwaków kontrolnych, wprowadzonych do napędu i połączonych bezpośrednio z iglicami, podobnie jak ma to miejsce przy ryglach mechanicznych.

§ 11.
Semafory i tarcze świetlne

1.   W urządzeniach przekaźnikowych stosuje się wyłącznie semafory i tarcze świetlne.

2.   Semafory i tarcze świetlne są stałymi urządzeniami sygnalizacyjnymi przeznaczonymi do dawania sygnałów zarówno dziennych, jak i nocnych, określonych w "Przepisach sygnalizacji na PKP" (E 1).

3.   Semafory i tarcze świetlne mogą być wysokie lub karłowate.
Przy semaforach i tarczach wysokich głowice sygnałowe umieszczone są przeważnie na słupie rurowym.
Głowice sygnałowe sygnałów karłowatych umieszcza się na niskiej podstawie.

4.   Każde światło sygnałowe ma osobną komorę świetlną wyposażoną w układ. optyczny (2 lub 1 soczewka), żarówkę stanowiącą źródło światła wraz z jej oprawką, a niekiedy żarówkę rezerwową. Światła sygnałowe mogą występować również w postaci barwnych pasów świetlnych (pas zielony lub pomarańczowy) przy głowicy sygnałowej.

5.   Ponieważ strumień świetlny zostaje skierowany w określonym kierunku, dzięki układowi optycznemu, dlatego musi on być odpowiednio wyregulowany dla zapewnienia dobrej widzialności sygnału.

§ 12.
Odcinki izolowane torowe i zwrotnicowe

1. Izolowany odcinek torowy lub zwrotnicowy jest wydzieloną częścią toru, w której toki szyn są odizolowane elektrycznie od siebie i od reszty szyn. Ta część toru stanowi element składowy obwodu elektrycznego, który nosi . nazwę obwodu torowego.
W skład tego obwodu wchodzi jeszcze jego zasilanie i przekaźnik torowy, który jest elementem oddziaływującym na obwody zależ-nościowe.

2.   Zasadniczym zadaniem odcinków izolowanych jest samoczynna kontrola zajętości torów i zwrotnic. Wjechanie pojazdu szynowego na odcinek izolowany powoduje zmianę położenia przekaźnika torowego, co sygnalizowane jest pracownikowi obsługi na planie świetlnym układu torów. Urządzenia te mogą być również wykorzystywane do automatyzacji nastawiania przebiegów manewrowych i pociągowych.

3.   W czasie prawidłowej pracy urządzeń przekaźnikowych na stacji lub innym posterunku ruchu z izolowanymi torami i zwrotnicami pracownik obsługi jest zwolniony od obowiązku naocznego stwierdzania zajętości torów.
Sprawdzenie, czy droga przebiegu jest wolna od przeszkód do jazdy, dokonuje się przez obserwację odpowiednich świateł kontrolnych na planie świetlnym.

4.   W wyjątkowych przypadkach, wynikających z warunków miejscowych, w których dopuszczono zastosowanie urządzeń przekaźnikowych bez torowych odcinków izolowanych, funkcje takich odcinków przy samoczynnym zwalnianiu utwierdzenia przebiegów, umożliwianiu obsługi bloków liniowych urządzeń półsamoczynnej blokady liniowej, samoczynnym nastawianiu sygnałów zabraniających jazdy pociągu lub tp. mogą spełniać np. elektroniczne obwody nakładane (EON).

§ 13.
Blokada stacyjna

1.   Nastawnie z przekaźnikowymi urządzeniami sterowania ruchem kolejowym mogą współpracować ze wszystkimi innymi odpowiednio dostosowanymi rodzajami urządzeń.

2.   Blokada stacyjna wykonana jest w ten sposób, że w nastawniach przekaźnikowych obsługuje się jej urządzenia przyciskami, a we współpracujących nastawniach innych typów - w przyjęty dla nich sposób.
Przy zachowaniu właściwych sposobów obsługi dla różnych typów urządzeń wykonuje się jedynie odpowiednie elektryczne obwody zależnościowe.

§ 14.
Blokada liniowa

1.   Blokadę liniową stanowi zespół urządzeń, przeznaczonych do prowadzenia ruchu pociągów na szlaku według zasady wyprawiania pociągów w odstępach blokowych.
W zależności od sposobu prowadzenia ruchu stosuje się blokadę jednokierunkową, do prowadzenia ruchu po torze w jednym kierunku,' oraz blokadę dwukierunkową - do prowadzenia ruchu po torze w obu kierunkach.
W zależności od sposobu obsługi i działania stosuje się blokadę liniową półsamoczynną i samoczynną.

2.   Przekaźnikowe urządzenia sterowania ruchem kolejfcwym przystosowane są do współpracy z blokadą liniową:
1)   samoczynną,
2)   półsamoczynną: przekaźnikową, kodową i elektromechaniczną.

3.   Przy współpracy urządzeń przekaźnikowych z samoczynną blokadą liniową istnieje następujące uzależnienie między sygnałami na semaforach, a odcinkami izolowanymi i położeniem, zwrotnic:
1)   podawanie sygnałów na semaforach wjazdowych i drogo-wskazowych uzależnione jest od kontroli zajętości izolowanych odcinków torowych i zwrotnicowych oraz od położenia zwrotnic biorących udział w przebiegu pociągu, natomiast nie jest uzależnione od stanu zajętości szlaku (z wyjątkiem posterunku odgałęźnego nie posiadającego semafora wyjazdowego dla danego kierunku jazdy, posterunku bocznicowego i posterunku osłonnego);
2)   przy blokadzie jednokierunkowej podawanie sygnałów na semaforach wjazdowych: posterunku odgałęźnego nie posiadającego semafora wyjazdowego dla danego kierunku jazdy, posterunku bocznicowego i posterunku osłonnego, sygnalizujących przejazd pociągu przez posterunek - uzależnione jest od:
-  kontroli zajętóści izolowanych odcinków torowych i zwrotnicowych oraz od położenia zwrotnic biorących udział w przebiegu,
-  kontroli zajętóści izolowanego odcinka toru położonego pomiędzy ostatnią zwrotnicą w drodze przebiegu, patrząc w kierunku jazdy pociągu, a semaforem umieszczonym na końcu tego odcinka (jest to samoczynny semafor odstępowy lub obsługiwany z posterunku ruchu grupowy semafor wyjazdowy na szlak).
W szczegółowych przypadkach, wynikających z warunków miejscowych, uzależnienie może być uzupełnione wprowadzeniem kontroli zajętóści odstępu blokowego chronionego Samoczynnym semaforem odstępowym lub grupowym semaforem wyjazdowym na szlak;
3) przy blokadzie dwukierunkowej podawanie sygnałów na semaforach wjazdowych: posterunku odgałęźnego nie po-siadającegd semafora wyjazdowego dla danego kierunku jazdy, posterunku bocznicowego i posterunku osłonnego, sygnalizujących przejazd pociągu przez posterunek - oprócz warunków określonych w pkt. 2 - uzależnione jest od faktu przesterowania urządzeń blokady samoczynnej na kierunek umożliwiający jazdę pociągu na ten sygnał, t. zn. od wykluczenia możliwości podania sygnału zezwalającego na jazdę w przeciwnym kierunku. 4. Po torach głównych zasadniczych może być urządzona blokada samoczynna. W takim przypadku semafory wjazdowe, drogowskazowe i semafory wyjazdowe z torów głównych zasadniczych mogą być nastawione na samoczynność. Włączenie i wyłączenie samoczynności powinno być dokonywane zgodnie z postanowieniami "Przepisów ruchu na kolejach normalnotorowych użytku publicznego" - R 1 (§44 ust. 1).

5.   Przy współpracy urządzeń przekaźnikowych z półsamoczynną blokadą liniową istnieje odpowiednie uzależnienie między sąsiednimi posterunkami ruchu.
Przy blokadzie liniowej półsamoczynnej stwierdzenie opuszczenia odstępu blokowego przez pojazd kolejowy powinno być realizowane za pomocą urządzeń do samoczynnej kontroli zajętóści torów, t. zn. obwodów torowych lub urządzeń punktowego, bądź strefowego oddziaływania (szyny izolowane, elektroniczne obwody nakładane), zlokalizowanych na posterunku ruchu do którego przylega odstęp blokowy i przez wyznaczonego regulaminem technicznym pracownika, który musi potwierdzić wjazd w całości tego pojazdu z właściwymi sygnałami końcowymi. Potwierdzenie to może być dawane przez obsłużenie urządzenia specjalnie przeznaczonego do tego celu.
Zgłoszenie wyprawienia i potwierdzenie przybycia pociągu dokonuje pracownik obsługi urządzeń srk przy współdziałaniu pociągu i urządzenia do potwierdzania wjazdu (wyjazdu) pociągu przez wyznaczonego pracownika.

6.   Zależności między urządzeniami przekaźnikowymi, a samoczynną i półsamoczynną blokadą liniową przekaźnikową lub kodową wykonane są wyłącznie na drodze elektrycznej.

7.   Obsługę półsamoczynnej blokady liniowej przekaźnikowej lub kodowej dokonuje się przyciskami, umieszczonymi na pulpicie.

8.   Przy współpracy urządzeń przekaźnikowych z blokadą elektromechaniczną, wykonaną za pomocą bloków elektromechanicznych, istnieją takie same zależności między sąsiednimi posterunkami ruchu, jak np. przy blokadzie przekaźnikowej.
Zasadniczą różnicę stanowi konieczność ustawienia w nastawni oprócz nastawnicy, aparatu blokowego.

9.   Wszystkie zależności między urządzeniami blokowymi, a urządzeniami nastawczymi wykonane są na drodze elektrycznej.

10.   Obsługa bloków elektromechanicznych nie różni się niczym od ich obsługi w urządzeniach mechanicznych.
Elektryczna zastawka zatrzaskowa (odpowiednik zawórki przyciskowej przy urządzeniach mechanicznych) nad blokiem początkowym uniemożliwia przedwczesne zablokowanie tego bloku.

§ 15.
Elektryczne urządzenia zasilające

1.   Elektryczne urządzenia zasilające są źródłami prądu, dostarczającymi energii elektrycznej.

2.   Zasadniczym źródłem energii elektrycznej jest zazwyczaj sieć zasilająca.
Urządzenia na prąd przemienny zasilane są z tej sieci, natomiast urządzenia pracujące na prąd stały zasilane są z baterii akumulatorów, które ładowane są z sieci zasilającej poprzez prostowniki.

3.   W przypadku zaniku napięcia w sieci zasilającej lub jego wahania, przekraczającego dopuszczalne tolerancje, mogą być stosowane w urządzeniach przekaźnikowych rezerwowe źródła prądu,

4.   Rezerwowe źródła prądu stanowią zazwyczaj:
1)   sieć rezerwowa,
2)   zespoły spalinowo-elektryczne,
3)   przetwornice prądu stałego na przemienny.

5.   Zespół spalinowo-elektryczny składa się z silnika. spalinowego i prądnicy zazwyczaj prądu przemiennego i uruchamiany jest samoczynnie lub ręcznie.

6.   Przetwornicę maszynową prądu stałego na przemienny stanowi zespół silnika elektrycznego na prąd stały i prądnicy prądu przemiennego. Mogą być również stosowane przetwornice półprzewodnikowe.

7.   Przetwornica służy do zasilania specjalnie ważnych sygnałów w czasie zaniku napięcia w sieci zasilającej, do czasu uruchomienia zespołu spalinowo-elektrycznego.

8.   Stan elektrycznych urządzeń zasilających sygnalizowany jest w pomieszczeniu nastawczym za pomocą lamp sygnalizacyjnych lub lamp sygnalizacyjnych i sygnałów akustycznych.

§ 16.
Urządzenia rozdzielcze

1.   Urządzenia rozdzielcze stanowi zespół urządzeń elektrycznych pozwalających na rozdział i właściwą kontrolę stanu zasilania (przyrządy pomiarowe). Zapewniają one przejrzysty rozdział zasilania na poszczególne obwody elektryczne.

2.   Elementy urządzeń rozdzielczych montowane są zazwyczaj na tablicach.
Do urządzeń tych zalicza się elektryczne przyrządy pomiarowe, wyłączniki ręczne i samoczynne, wszelkiego rodzaju bezpieczniki itp.

3.   Na tablicy umieszczonej w pomieszczeniu nastawnicy znajdują się wyłączniki obwodów nastawczych zwrotnic oraz mogą być umieszczone wyłączniki dla innych celów, np. do elektrycznego oświetlenia zwrotnic, oświetlenia sygnałów zamknięcia toru na wykolejnicach i kozłach oporowych, elektrycznego ogrzewania zwrotnic itp.