1. W uzasadnionych przypadkach jako odbiorniki niewielkich ilości wód można stosować baseny retencyjne, baseny retencyjno-chłonne i studzienki chłonne.
2. Pojemność basenu retencyjnego
przyjmuje się równą średniemu miesięcznemu dopływowi wód
(ubytek wody z uszczelnionych basenów wskutek parowania w
warunkach klimatycznych występujących w Polsce wynosi
przeciętnie 0,47 m/rok).
Powierzchnia basenu nie może być większa od 200 m , zaś jego
głębokość większa od 1,5 m.
Najwyższy poziom wody w basenie - co najmniej 0,6 m poniżej
krawędzi torowiska, zaś odległość basenu od krawędzi
torowiska nie może być mniejsza od 1 m.
Zbiornik otacza się groblami ze skarpami o pochyleniu 1:1,75 do
1:2 i jeśli to potrzebne uszczelnia się go (zaiłowanie,
wyłożenie folią itd.).
3. Studzienki chłonne wykonuje się z
elementów betonowych o przekrojach takich, aby
a) przepustowość studzienki nie była
mniejsza od przewidywanego dopływu wód,
b) spełnione było wymaganie dot. skrajni
urządzeń podziemnych, zaleca się budować studzienki chłonne
z kręgów betonowych o średnicy 1,2 m. Krąg najniżej
położony powinien być perforowany.
4. Dno studzienki chłonnej musi znajdować się co najmniej 1 m ponad stropem nieprzepuszczalnej warstwy gruntu oraz ponad najwyższym poziomem wód gruntowych w warstwie przepuszczalnej, w której wbudowano studzienkę.
5. Dno studzienki pokrywa się 0,3 - 0,5 m warstwą zasypki filtracyjnej przy czym nad warstwą pozostawia się wolną przestrzeń na akumulację wody. Na warstwie filtracyjnej, pod rurą odprowadzającą wody układa się płytę kamienną lub betonową (zob. zał. 10 p. 3.9).